بهترین پاسخ به این سوالات را می توان در اعلامیه ها و سخنرانی های امام خمینی و نیز سایر مراجع تقلید و شخصیت های انقلابی و نیز در خاطرات زندانیان سیاسی و همچنین شعارهای معترضین در آن ایام دریافت. مطالعه صحیفه امام، بیانیه های مراجع عظام تقلید، سخنرانی های روشنفکران و روحانیون مبارز و همچنین مقالات و مطالبی که در آن سالها منتشر شده است به خوبی نشان می دهد که مردم ایران در آن سالها به دنبال چه اهداف ومقاصدی بودند و چه چیزهایی را می خواستند و چه چیزهایی را نمی خواستند. 

و در یک کلام مدینه فاضله ای که انقلابیون به دنبال آن بودند چه مشخصاتی داشت؟ 

اما داستان از این قرار است: 

در اعتراضات عمومی سال های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ که مردم به رهبری امام خمینی رحمت الله علیه در خیابان های شهرها و کوچه های روستاهای مختلف ایران به تظاهرات و راهپیمایی علیه نظام ظالمانه شاهنشاهی و استبداد پهلوی پرداختند بر این باور بودند که با برپایی نهضت اسلامی به اهداف مهم زیر دست پیدا خواهند کرد: 

۱- پایان دادن به نظام سلطنتی موروثی که مردم در انتخاب حاکمان اصلی کشور نقشی نداشتند و نیز محو استبداد و دیکتاتوری در ساختار حکومتی ایران

۲- تشکیل نظام جمهوری و مردم سالاری و برپایی یک حکومت عدل اسلامی از طریق برگزاری مرتب انتخابات آزاد با مشارکت آحاد مختلف مردم برای تعیین سرنوشت خویش به صورت مستمر

۳- ساخت ایرانی آباد و آزاد و مستقل با اقتصادی پویا که بتواند الگوی سایر کشورهای همسایه و منطقه باشد. 

۴- وابسته نشدن حکومت به قدرت های بزرگ و حفظ استقلال حاکمیت در تصمیم گیری های سیاسی و ملی

البته مفهوم استقلال، کاهش روابط ایران با کشورهای مختلف جهان از جمله ابرقدرتها نبود، بلکه منظور از آن اجازه ندادن به مداخله قدرت های بزرگ در امور داخلی ایران و تعیین مسئولین کشور توسط آنان و یا انتخاب افراد تحت نفوذ آنها بود. 

۵- از بین بردن ظلم و ایجاد بستری مناسب برای برپایی عدالت در جامعه به گونه ای که همه استعدادهای آحاد مختلف مردم بارور شود و همه ایرانیان برای تعالی معنوی خوبش و توسعه ایران عزیز تلاش کنند. 

۶- به چرخش درآوردن قدرت بین سیاستمداران و حکمرانان و نیز در بین آحاد مختلف مردم به گونه ای که حکومت همواره در دست اشخاص ثابت و خاصی قرار نگیرد و کسی نیز به صورت مادام العمر در قدرت باقی نماند. 

۷- برقرای آزادی اندیشه و تفکر و عقیده و بیان و از بین بردن زندان های سیاسی و عدم بهره گیری حکومت از حبس ها و حصرها به ویژه برای انسان های آزادیخواه، وطن دوست، سیاستمداران و مخالفین سیاسی و تبدیل زندان ها به موزه های عبرت و مراکز آموزشی

لازم به ذکر است که همه نکات و موارد فوق در شعارهای اصلی مردم یعنی «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» در اکثر راهپیمایی ها و تظاهرات اعتراضی متبلور بود. 

بنابراین مردم می خواستند تا: 

۱- بساط ظلم و زور برچیده شود، 

۲- حکومتی خدمتگزار و دلسوز به وجود آید. 

۳- امنیت پایدار برای آحاد مختلف مردم برقرار شود. 

۴- در همه جای کشور علائم پیشرفت و توسعه مشهود باشد و به چشم بیآید. 

۵- آمال و آرزوی مردم کشور، مهاجرت از وطن و زندگی در خارج از کشور نباشد. 

۶- ایران آنقدر توسعه یافته شود که مردم سایر نقاط جهان در آرزوی دیدار از ایران باشند. 

۷- مردم با هم مهربان باشند و به یکدیگر کمک کنند. 

۸- ایرانیان ثروتمند شوند و همه آنان با رفاه و آسایش زندگی کنند. 

در آن زمان می گفتند: من لا معاش له، لا معاد له

در یک کلام مردم می خواستند که: 

تمام بدی های نظام سلطنتی از جمله: 

۱- غیر منتخب بودن مسئولین کشور، 

۲- اداره کشور به صورت امنیتی از طریق سلطه ساواک، 

۳- توسعه زندانهایی مثل اوین و قصر، 

۴- بدرفتاری با زندانیان و شکنجه زندانیان سیاسی، 

۵- وابسته بودن پادشاه و سران کشور به خارجی ها،

۶- ناسازگاری حکومت با مبانی دینی، 

۷- بی توجهی دولت به مستضعفین و گسترش فقر و فساد و تبعیض از بین برود.

 و خوبی های حکومت های پیشرفته در ایران رایج شود و ایران همواره سرآمد و سربلند و عزیز باشد.

*جماران