در همين جا فرصت را غنيمت شمرده از تمام مسئولين محترم كه تمام شب وروزشان به فكر تمام مردم  هستند و حتي چيزهايي را كه از حقوق ما ناچيزماليات دهندگان ناچيز و از ناچيزترين حقوق شهروندي ما چيزان و نا چيزان نيست و فقط به خاطر افزايش رضايتمندي مردم اين زحمات را متحمل مي شوند كمال تشكر و تشكر كامل مي نمايم.

 الغرض ، چند شب پيش دوساعت از غروب گذشته و سه ساعت به نيمه شب مانده ، زودتر از وقت معمول ، با ترنم نواي زيباي «به خانه بر ميگرديم» ازمحل كار به قصد خانه به ايستگاه اتوبوس رفتم.

 باز درهمين جا فرصت را غنيمت شمرده و از دست اندر كاران برنامه فوق العاده آموزنده و سازنده « به خانه بر مي گرديم» تشكر كافي و وافي مينمايم ، بالاخص از مجريان محترم برنامه كه با شور وهيجان خاصي برنامه را به اجرا مي گذارند به طوري كه فرصت سخن گفتن براي مهمانان برنامه نمانده ونفس كم مي آورند و من دايما نگرانم كه خداي نكرده زبانم لال بلايي مثل حمله قلبي يا خفگي در اثر كمبود اكسيژن برايشان پيش آيد.

 ايضا الغرض ، شايد باورش سخت باشد ولي به محض اين كه رسيدم ، رسيد و باور نكردني تر اين كه صندلي خالي بود. من مثل نديده ها از شوقم به اتوبوس پريدم و به يكي از صندليها جهيدم.كمي از عمل عجولانه و به دور از آداب معاشرت اجتماعيم خجالت كشيدم ولي ديدم چند نفري از مسافران نيز مثل من از ذوق زدگي دچار شتاب زدگي شده اند. تبسم رضايت و خوشحالي در چهره من و يكايك مسافران محسوس و مشهود بود:

 با يك زبان شكر نتوان گفت خدا را         توفيق خواهم كه بستايم مسئولين را

 از نعمت غير مترقبه استفاده كردم و كتابي را كه همراه داشتم باز كردم و مشغول خواندن شد. آن چنان غرق خواندن بودم كه وقتي سر بلند كردم، ديدم  چهار ايستگاه از مقصد گذرانده ام ، فورا كتاب رابستم و در ايستگاه چهارم از اتوبوس پياده شدم و درجهت عكس منتظر اتوبوس ماندم . تازه داشتم فكر مي كردم كه چقدر بايد انتظار بكشم تا اتوبوس آن هم در اين ساعت شب بيايد كه ديدم واعجبا اتوبوسي به خراماني سمند وطني و زيبايي و سرعت  FORD MUSTANG بيگانه  ، لحظتا رسيد اين بار با كنترل  خوشحاليم وحفظ آداب به آرامي سوار شدم و نشستم . دوباره كتاب را باز كردم و شروع به خواندن نمودم ، وقتي سر بلند كردم به نظرم رسيد كه ايستگاه مورد نظرم است .با عجله پياده شدم  ولي يك ايستگاه زودتر پياده شده بودم. كلي خيط شدم . چاره اي نبود بايد منتظر اتوبوس بعدي مي شدم ، چون در اتوبان بودم و حركت پياده در كناراتوبان خطرناك است واز طرفي سر بالايي بود و من هم اهل پياده روي آن هم با زانوي مبتلا به آرتورز كه مد روز هم هست ، نبودم ، منتظر ماندم و باز همان اتفاق نادر فوق الذكر پيش آمد و خلاصه به مقصد رسيدم و به طرف مقصودم يعني خانه كه حدود پانصد متر پياده روي لازم دارد به راه افتادم.

 در طول اين مسير به خاطرات شيرين و تلخ جا ماندانم از ايستگاه در اثر چرت و خواب آلودگي و مسبوق به سابقه بودن اين بليه فكر ميكردم ، ولي هر چه در سوابق ضبط شده در حافظه ام رجوع كردم اثري از جاماندن در اثر غرقه شدن در مطالعه پيدا نكردم ، ناگهان مانند آدمي كه به پرفسوري رسيده باشد شور و شعف وجودم را فرا گرفت كه خوب بعله من هم اهل مطالعه شده ام به طوري كه جا مي مانم و گذشت زمان و مكان را نمي فهمم و شوق دانستن و فهميدن من را از خود بي خود مي كند. خلاصه در اين خيالات بودم وكلي خودمان از خودمان خوشمان آمده بود و صداي احسنت و مرحباي درونم را مي شنيدم وبرايش دست تكان مي دادم.

 تصميم گرفتم كه اين شاديم را با خانواده قسمت كنم و موضوع را با آب و تاب براي آنان تعريف كنم. چون قبلا كه در اتوبوس خوابم مي برد و از ايستگاه مي گذشتم و دوباره مجبور به برگشت مي شدم و جريان را براي آنان تعريف مي كردم ؛ آنها با نگاهي ترحم آميز، دلسوزانه و محبت آميز مي گفتند : حيوونكي  زحمت كشيده ، خسته شده و خوابش برده!

 لابد اين قضيه را كه به آنها بگويم به داشتن چنين همسر و پدر جوياي علم و معرفت افتخار خواهند كرد و تاج گلي از تمجيد ، تحسين ، تشويق و ترغيب نثارم خواهند كرد تازه براي خويشان سببي و نسبي هم تعريف مي كنند و خلاصه كلي كلاسمان بالا رفته و افتخاري به افتخارات گذشته ام كه نمي دانم چيست، افزوده خواهد شد از همه اينها گذشته يخ زدگي كار و بارمان را در كانون گرم خانواده جبران كرده التيام مي بخشم.

 با قيافه اي متين و متفكرانه وارد خانه شده و پس از چند دقيقه حادثه را تعريف كردم.

 همه اهل خانه يك پوزخندي زده وكلماتي پيشكش كردند .

همسرم گفت : آدم بي خيال هر چي سرش بيايد حقش است.

دختر بزرگم گفت : بابا!دچار الزايمر نشده باشي؟

پسرم گفت : فيلم الزايمر از پر فروشترين فيلمها بوده ، خوش به حال كارگردان و خانواده اش.

دختر كوچكم گفت : بابا! پولي كه مدرسه خواسته را پس كي ميدي؟ همه داده اند و من از بس كه امروز و فردا كردم ، خجالت مي كشم.

 بنيان پيش ساخته ام فرو ريخت. انگار زلزله 9 ريشتري چرخشي در ساختمان ده طبقه محل سكونتم رخ داده و تمام آوار آن بر سرم فرو ريخته است. يخ زدگي روزيم با سر خوردگي از كانون گرم خانوادگيم هم داستان شده و يخ  علي  يخ گشته است.

شام خورده و نخورده رفتم خوابيدم.

 صبح كه پا شدم بروم سر كاربه خودم دلداري دادم تا انرژي مثبت داشته باشم ، تصميم گرفتم حادثه را به همكارانم تعريف كنم به هر حال آنها دنيا ديده تر و عاقلترند.

اما چشمتان روز بد نبيند، آنها نيز مثل خانواده علاوه بر پوزخند ، نگاهي عاقل اندر سفيه به من كرده وقصه مرا حمل بر بي كاري و بي عاري نمودند.

 از آن روز فهميدم كه:

 كتاب خواندن شبانه در اتوبوس و غرق شدن در مطالعه وتعريف كردن آن به ديگران كار بديست ولي خوابيدن چه شبانه و چه روزانه در اتوبوس و غير اتوبوس و جا ماندن از ايستگاه و تعريف كردن آن به همه مخصوصا به خانواده ، همكاران و دوستان خوبست و باعث فرح و انبساط خاطر خود و ديگران است.

 اصولا كتاب خواندن مال افراد بي كار وبي عار است و خواب مال افراد زحمتكش وپر كار. از اين جا به يك اكتشاف بزرگ رسيدم و آن اين كه علت پيشرفت كشورهاي جهان اول مربوط به كتاب خواني و غوطه ور شدن در تحقيق علمي و تشويق وترغيب امور اين چنيني نيست بلكه به مقدار، مكان و زمان خوابشان ارتباط دارد.

 با خودم عهد كردم كه از اين به بعد به هيچ وجه از خودم خوشم نيايد و اگر برحسب اتفاق و خداي نكرده دوباره حادثه اي باعث شد كه از خودمان خوشمان بيايد آن را سركوب كرده و لااقل به ديگران نگويم تا باعث كوبيدگيمان نشود.

                                        «خوش خيال»

 ** استفاده بدون نام آوردن از منبع: ” www.fajr57.ir “ جايز نيست **