1- اینکه ایران گرفتار در تهاجم نظامی همه جانبه سال 59 تا 67 حتی قادر به ساخت یقلوی و سیم خاردار نبود برای تمامی کسانی که آن روزها را در صحنه های دفاع مقدس بسر آوردند روشن است.
2- اینکه طی سالهای مذکور علی رغم تمام مجاهدت علمی و تحقیقاتی عملا در برخی زمینه ها نتوانستیم حتی به اندازه یک گام به جلو حرکت کنیم و متقابلا در برخی زمینه های لجستیکی جنگ مانند پلهای خیبر فوق العاده بودیم بارها مورد تأکید سطوح مختلف فرماندهی و مدیریتی قرار گرفته و همرزمان دفاع مقدس به روشنی می دانند.
3- اینکه در روزهای سالهای 66 - 67 و زیر فشار حملات مستمر و گسترده موشکی دشمن به شهرها در تلاش شبانه روزی برای دست یابی به تولید ساده ترین سامانه های موشکی بودیم و هرگز نتوانستیم دستاور بازدارنده ای را به میادین نبرد برسانیم بحثی نیست چنانکه تمامی همکارانم در مجتمع ها و طرحهای متعدد صنایع مذکور به عینه شاهد این مدعا بودند.
4- اینکه طی سالهای دهه های هشتاد و نود به لطف و عنایت الهی و غیرتمندی و مجاهدت شبابه روزی دست اندکاران موفق به عبور از مرزهای تکنولوژیهای پیچیده و امکان تولید انبوه انواعی از توانمندی موشکی شدیم قطعا هر ایرانی اگر چه در هر نقطه دیگری جز خاکمان نیز باشند را به وجد آورده و باعث غرور شده است.
5- اینکه همچنان قدرتهای بزرگ بیش از قدرت موشکی و انرژی هسته ای و هر توانمندی دیگری همچنان از وجود کم و کیف اراده های فولادین مردم ایران در هراسند نباید لحظه ای تردید کرد اراده مردم مسلمان ایران که در روزهایی که هیچ کدام از اینها را نداشتیم هم آمریکا و شوروی و تمامی اقمارشان را به زیر کشیدند و به فرمایش حضرت امام(ره) زیر پا له کردند. مردمی که بنابر فرمایش امام 444 روز آمریکا و همه داشته هایش را پشت درهای کشور به زانو نشاندند مردم غیرتمندی که در غوغای شیطانی سلمان رشدی بر پیکر کفر گویی کوفتند و هرگز از چیزی نهراسیدند.
6- وقتی خرمشهر را با اتکا بر خداباوری و با خدا بودن فتح کردیم و حصر آبادان را شکستیم و از اروند عبور و بسیاری را مبهوت قدرت جوانانمان کردیم و بسیاری دیگر از این دست یادمان هست که از این قبیل ابزار قدرت هیچ نداشتیم یادمان هست حتی لباس مورد نیاز رزمندگان باید با طی مراحل مختلف از طریق کشورهای محدودی تأمین می شد اما سیل اسرای برخی عملیات ها را هرگز فراموش نمی کنیم قدرت کلمات نوجوانان در اسارتگاه با خانم های خبرنگار همچنان حیرت انگیز است پس باورمان این بوده و هست که بی تمامی چیزهایی که امروز به غیرتمندی و مجاهدت ساختیم جهان استکبار را به زیر کشیده بودیم و جسارت تأمل تهاجم به ایران را از آنها ستاندیم.
7- فراموش نکنیم ما در شرایط بسیار دشواری ناچار به میز مذاکره 598 نشستیم اما آنها نیز در یافتن راهکاری برای گریز از صحنه استمرار درگیری با ما بود که سراسیمه در کنار میز مذاکره جای گرفتند پس نشستنمان علی رغم تلخی ازو با اقتدار تمام بود که ما بودیم و در سویی دیگر تمامی استکباری که می شناختیم.
8- تیم های مذاکره کننده چهارگانه طی نزدیک به 12 سال حتما با اتکا بر قدرت و توانمندی مردم ایران جسورانه پشت میز مذاکره با همان جهان استکبار به گفتگو نشستند انصافا کسی می تواند مصداقی را مورد اشاره قرار دهد که حتی یک نفر از تیم های چهارگانه مرعوب دشمنان پر تعداد و متحد آنسوی میز شده باشند؟!. تیم ها اگرچه با راهبردها و تاکتیک های مختلف اما با اتکا بر قدرت مردم و حمایت رهبری و دستگاه های کشور در برابر دشمنان آنسوی میز قد کشیدند و آنها هرگز نتوانستند آنچه می خواهند را به ما دیکته کنند اما شاید نه حتما در بخش هایی مکرشان بر فهم ما غلبه کرده باشد اما شاید علم به مقدورات و محدودیت هایی باعث نادیده گرفتن عالمانه و آگاهانه بخشی از حقوق مان شده باشد اما شاید عبور از بحران مذکور را حتی به مقداری خطای محاسباتی جدی تر از واقعیت قابل حصول محاسبه کرده باشیم اما به فرمایش و شاهدت مقام معظم رهبری فرزندان کشورمان با تمام ظرفیت و توان به رویارویی پرداختند و امروز فریاد ما نه از اشتباه در موضوعات و جهت گیری های مورد توافق که نگران و مدعی بدعهدی یکی از مذاکره کنندگان آنسوی میز هستیم که معتقدیم اگر همین مقدار مورد توافق نیز بطور کامل و جامع عملیاتی گردد قطعا برد با کشورمان خواهد بود.
9- طی این مدت حتی یک مورد ندیدم که مقام مسئولی مدعی حل و فصل مشکلات کشور با توسل به نتایج قابل حصول از برجام شده باشد هر چند مکرر از دستاوردهای این مهم سخن می گویند و اینکه اگر چنین شود زمینه های رشد و شکوفایی در سطوح قابل قبولی قابل دسترس خواهد بود. لذا انتساب چنین ادعایی به مقامات کشورمان غیر منصفانه و به دور از اخلاق سیاسی می باشد.
10- نظامیان و برخی مقامات سیاسی به کرات از دفع خطراتی از کشور اشاره کرده و می کنند و طبعا با توجه به زمینه فعالیت به داشته ها و دستاوردهای خود در چنین مهمی تأکید می کنند چنانکه نظامیان حداقل طی نزدیک به 25 سال گذشته مکرر به اقدامات خود در دفع تهاجم های گسترده نظامی مثلا آمریکا اشاره کرده اند چنانکه از سال 1372 مکرر این روند را مشاهده می کنیم. اما مشاهده چه واقعیاتی توسط دشمنان باعث می گردد که حتی در مخیّله خود تصوری از تهاجم به ایران نداشته باشند. آیا مطالعه رفتار و اقدامات مردم ایران در دو برهه بسیار مهم انقلاب اسلامی و دفاع مقدس آنها را به چنین باوری رسانده است؟

آیا وجود رهبری دینی در ایران و تبعیّت مردم از چنین واقعیت مستحکمی آنها را به چنین باوری میرساند؟

آیا فعالیت و اقدامات نظامیان یا دستاوردهای نظامی آنها را از پذیرش چنین واقعیتی کرده است؟

آیا حضور و اثرگذاری غیر معنوی قدرتمندانه ایران در صحنه های منازعه بین المللی زمینه شکل گیری چنین برداشتی است؟

آیا استحکام و درایت ایرانیان در مذاکرات رویاروی با دشمنان آنها را وادار به پذیرش روح قدرتمند ایرانیان کرده است؟

آیا نمی توان برای نماش قدرتمندی از ایران به مواردی دیگر اشاره کرد؟

آیا هرکدام از گزینه های مذکور به تنهایی قادرند دشمنان را چنین متوحش کنند؟

اگر تمامی مولّفه های قدرتمندی ایران در هراس دشمنان سهم دارند هر کدام چه سهمی از این قدرت نمایی را بعهده دارند؟

11- مقام معظم رهبری به تبعیت از مرشد بزرگوارشان امام خمینی(ره) بسیار مکرر بر اهمیت قدرت ملی متّکی بر وحدت تمامی آحاد مردم تأکید فرمودند و بارها و بارها ریشه قدرت و اثرگذاری مولفه های قدرت ملی در منظر نگاه دشمنان را مشاهده استحکام اتحاد ملی نامیدند بنابراین بهتر و مسلمانانه تر نیست که باور کرده و بگوئیم که دشمنان در مواجهه با یکسویی و همدلی ما ایرانیان مسلمان در هر موقعیت و جایگاه و موضوعی چنین مرعوب ما شدند؟

بهتر نیست به تبعیت عالمانه از امام و رهبرمان قدرتمان را در سایه قدرت دیگر ارکان کشور مایه نگرانی و وحشت دشمن بدانیم؟

باور کنیم که هنوز محتاج بازخوانی مثال عام پسند گذشته ایم که پدری برای درک فرزندان از اهمیت و ضرورت همدلی و همراهی به شکستن ترکه و دسته ترکه ها اقدام کرد باور کنیم که اگر قدرت را به هم بدانیم هرگز و در هر شرایطی نخواهیم شکست.