والد شیخ; علامه محقق، جامع معقول و منقول، «آیت الله حاج محمد علی » معاصر شیخ انصاری است . این عالم جلیل القدر; در فقه، اصول، فلسفه، کلام، حدیث و عرفان تبحر داشت . به استناد اعیان الشیعه وی 52 تالیف در زمینه فقه، اصول، حدیث و کلام دارد . از آن جمله، رد بر اخباریان و «عصارة الفقاهه فی المهمات الفقهیه » است . 

وی به امر مرحوم حاج میرزا حسن شیرازی، به شاهرود مراجعت می کند که متاسفانه پس از چهل روز از ورودشان، در سال 1293ق روحش به ملکوت پرواز کرد .  

مرحوم حاج شیخ احمد(متولد1281قمري -1243 شمسي)، در دامان پدر بزرگوارش رشد یافت . تحصیلات مقدماتی را در شاهرود گذراند و برای ادامه تحصیل، همراه برادرش (شیخ حسن زاهد) رهسپار مشهد شد . پس از مدتی تحصیل، راهی عتبات عالیات شد و در نجف اشرف از بزرگانی همچون میرزا حبیب الله رشتی و آخوند خراسانی - صاحب کفایه - استفاده برد .  

وی در حالی نجف اشرف را به مقصد وطن خود (شاهرود) ترک کرد که در زمینه های مختلف علمی، صاحب نظر و شهره بود . او اصولی متبحر و فقیه ژرف اندیش بود و در علم کلام و ادیان نیز مهارت داشت .

تالیفات ایشان - آنچه تا کنون چاپ شده است - عبارتند از:

1 . «حق المبین » در رد بهائیت; کتابی است جامع و استدلالی، مطبوع در سال 1334 قمري .

2 . «راهنمای دین » در رد فرقه ضاله; در سال 1343 ش به چاپ رسیده است .

3 . «ازالة الاوهام فی رد ینابیع الاسلام » ; یکی از اندیشمندان مسیحی به نام عبدالمسیح مسیحی، کتابی به نام «ینابیع الاسلام » (سرچشمه های اسلام) می نویسد و به زعم خود ثابت می کردند که اسلام، سرچشمه وحیانی ندارد . مرحوم شیخ احمد، در کتاب خود موهومات او را جواب داده و در سال 1344 ق به طبع رساند .

4 . «مدنیة الاسلام روح التمدن » ; که در قسمت پایانی مقاله، گزارشی از آن را تقدیم می کنیم

5 . «مرآت العارفین » ;

6 . «تنبیه الغافلین » ;

7 . «ایقاظ النائمین » .

امتیاز این شخصیت بزرگ آن است که از جمله مصادیق بارز «العالم بزمانه » بود; وی چند گام فراتر از زمان خود حرکت می کرد، عصر خود و متقضیات آن را خوب شناخته بود و با درک عمیق از زمان خود و شناخت ترفندهای دشمن، از وظیفه خود که همان روشن گری و افشاگری است غافل نبود . او در دل مردم نفوذ داشت و از جایگاه والایی برخوردار بود . رئیس عدلیه وقت، به تهران گزارش می کند: «با وجود ایشان باید در عدلیه را بست، زیرا همه مردم متوجه ایشان هستند .»

بیت ایشان ملجا و ماوای بی پناهان و مظلومان بود . از نفوذ معنوی خود در مردم، بیشتر به حال فقرا و مستمندان استفاده می کرد . در جنگ جهانی اول که کشور - خصوصا خراسان و شاهرود - مورد تاخت و تاز نیروهای بیگانه بود، قیمت گندم و خوار و بار بالا رفته بود; ایشان با اتخاذ سیاست هم نوایی با مردم، تلاش کردند تا قیمت نان را در حد چهار ریال تثبیت کنند تا هیچ طبقه ای دچار مشکل نگردد .

هنگامی که عده ای از فرقه ضاله بهائیت به کمک ماموران دولتی خواستند در بین مردم قدرتی کسب کنند، این عالم سیاسی مردم را به مبارزه منفی فرا خواند; بدین گونه که به مردم دستور داد کسی با آنها معاشرت نکند و داد و ستد با آنها را هم ممنوع کرد، تا این که افراد گمراه عرصه را بر خود تنگ دیدند و شهر که در آستانه آشوب بود، با این سیاست از خطر حفظ شد .وی در جریان تبعید علما از نجف، بسیار نگران بود و با برخوردی فعال و تحصن در تلگراف خانه و ارسال تلگراف، مخالفت خود را علنی کرد .وی از هم رزمان و یاوران شهید مدرس محسوب می شد و همواره شعار زندگی سیاسی اش همان شعار معروف شهید مدرس بود که فریاد می زد: «سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ما» . رجال سیاسی ای که از شاهرود می گذشتند، حتما خدمتش شرفیاب می شدند و از احاطه او به امور سیاسی در تعجب بودند . مراجع عظام و بزرگان حوزه درباره ایشان نظر داشتند به تعبیر مرحوم آیت الله بروجردی: «شیخ احمد، فخر شیعه بود» . زمانی که علمای بزرگ اصفهان به رهبری «حاج آقا نورالله » به قم هجرت کردند، با مشورت بعضی از بزرگان همچون آقا سید ابوالحسن اصفهانی و مرحوم نایینی قرار شد چند تن از علما که هم از نظر علمی وزنه ای باشند و هم بر مسایل سیاسی احاطه داشته باشند با شاه ملاقات کنند . مرحوم شیخ احمد یکی از اعضای آن هیئت بود، گرچه آن ملاقات به خاطر برخورد با موانع انجام نگرفت . زمانی هم که علمای نجف تصمیم گرفتند برای اجرای اصل دوم قانون اساسی - که نظارت پنج نفر از مجتهدان را بر مصوبات مجلس لازم می داند - عده ای را معرفی کنند، مرحوم شیخ احمد یکی از بیست نفری بود که از خطه خراسان انتخاب شده بود . این عده را مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی، مرحوم نایینی و مرحوم شیخ عبدالکریم حایری به مجلس شورای ملی معرفی کرده بودند . شيخ احمد در سال  1350 قمري (1310 شمسي) در جوار حق آرام گرفت.

 (ر ك : مقاله : بررسي يك كتاب ناشناخته عصر مشروطيت، گزارشي از كتاب« مدنيه الاسلام روح التمدن» ، حسن حاجي حسيني ، مجله آموزه ، شماره اول ، پائيز1381 ، صفحه109 تا118)

( استفاده از اين مقاله با ذكر نشاني سايت اشكال ندارد)