به گزارش خبرآنلاین، «بیانیه می‌خواند و سرداران سپاه و فرماندهان ارتش را مخاطب قرار می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد که عقلانیت نظامی و علمی خود را برای استقلال ایران به کار بگیرند. از طوفان شن طبس می‌گوید و آب‌های دریای نیل که فرعونیان را بلعیده است.» قرائت بیانیه به پایان می‌رسد؛ سپس شعار سر می‌دهند: «سپاه پاسداران، تهدید جان آقا، حاشا به غیرت ما»؛ «برادر ارتشی، تهدید جان آقا، حاشا به غیرت ما». این‌ها بخشی از تجمع زنان کفن‌پوشی است که مقابل ستادکل فرماندهی سپاه پاسداران رفتند و این‌بار فرماندهان نظامی را مخاطب شعارهای خود قرار دادند.

گروهی که پیش‌تر نیز در رواق کشوردوست، در نزدیکی مقتل رهبر شهید، علیه مسئولان کشور شعار سر داده بودند و باعث تعطیلی آن رواق شده بودند. آن‌ها سپس در رواق دارالذکر حرم رضوی نیز همان اقدام را تکرار کردند.

گروهی به نام «طوعه» و زنانی که کفن پوشیدند

نام گروهشان «طوعه» است و در کانال پیام‌رسان ایتا، خود را این‌گونه معرفی کرده‌اند: «جمعی از خواهران شهدای مشهدالرضا(ع)، در یک مجموعه مطالعاتی-مطالباتی گرد هم آمدیم». این کانال ۳ هزار و ۲۰۰ دنبال‌کننده دارد، اما از پنجشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۵، پس از انتشار تصاویری از تجمعات روز ششم خود مقابل وزارت امور خارجه، دیگر فعالیتی در آن انجام نشده است. همچنین اعضای رسمی این گروه شناخته‌شده نیستند، اما در برخی موارد، خواهران شهید کاوه و شهید صیاد شیرازی از مواضع آنان حمایت کردند و از تذکر دادستانی به اعضای این گروه انتقاد و گلایه کردند.

از دیگر نکات قابل توجه درباره این گروه، نامشخص‌بودن منابع مالی آن و هویت فردی است که رهبری گروه را بر عهده دارد. اما آنچه واضح است، استفاده اعضای گروه طوعه از کفن برای بیان اعتراضشان است؛ اقدامی که در تاریخ مبارزات سیاسی مسبوق به سابقه بوده و به این معناست که معترضان برای دفاع از حقوق خود حاضرند جانشان را فدا کنند. به‌طور مثال، در سال ۱۴۰۲ش، هیئت‌های مذهبی زنان قم به‌صورت کفن‌پوش، تظاهراتی در حمایت از حجاب و محکومیت اهانت به قرآن در اروپا برگزار کردند.

طوعه؛ زنی که به مسلم بن عقیل پناه داد

نامی که این گروه برای خود انتخاب کرده، پیشینه‌ای تاریخی در روایت‌های مذهبی دارد. طوعه زنی از اهالی کوفه است که در واپسین ساعات حضور مسلم بن عقیل در این شهر، به او پناه می‌دهد. مسلم، سفیر امام حسین(ع)، پس از آنکه همراهانش پراکنده می‌شوند و او در کوچه‌های شهر تنها می‌ماند، به خانه طوعه می‌رسد؛ زنی که ابتدا به او آب می‌دهد و پس از اطلاع از هویت او، به مسلم پناه می‌دهد. طوعه از کنیزان «اشعث‌بن‌قیس» بوده است که پس از آزادی، «اسید حضری» با او ازدواج کرد و بلال، ثمره این ازدواج بود. در برخی روایت‌ها، طوعه ایرانی‌تبار و از قبیله بنی‌الحمرا معرفی شده و از هم‌پیمانان قبیله بنی‌عبدالقیس دانسته شده است. حال اگرچه در حافظه مذهبی، نام طوعه بیش از هر چیز با لحظه پناه‌دادن به مسلم بن عقیل و وفاداری به او شناخته می‌شود، اما لو رفتن مسلم بن عقیل توسط بلال بخشی از این داستان تلخ زندگی طوعه است.

از همین رو، انتخاب این نام برای گروهی که امروز خود را در جایگاه مطالبه‌گر سیاسی و منتقم خون رهبر شهید انقلاب قرار می‌دهند، موضوعی قابل توجه است. البته نمی‌توان بدون دسترسی به اطلاعات مربوط به علت این نام‌گذاری از سوی اعضای بنیان‌گذار گروه، درباره آن قضاوت کرد، اما استفاده از چنین نامی در یک جریان مذهبی و سیاسی، دست‌کم نشان می‌دهد که این گروه برای معرفی خود از یک نام تاریخی بهره گرفته است.

از اعتراض به مذاکره تا انتقاد از فرماندهان

مرور فعالیت‌های این زنان کفن‌پوشِ گروه طوعه نشان می‌دهد که مخالفت با مذاکره و هرگونه توافق با آمریکا، یکی از محورهای اصلی مواضع آن‌هاست. آن‌ها در تجمعات خود پلاکاردهایی با مضامین اعتراضی چون «تا آخرین قطره خون، بیعت با یزیدیان زمان هرگز!» در دست می‌گیرند و شعارهایی علیه مسئولان و اعضای تیم مذاکره‌کننده با آمریکا سر می‌دهند. در برخی موارد، اعتراض آن‌ها از مخالفت با اصل مذاکره فراتر رفته و به انتقاد مستقیم از مسئولان دولت و نظام رسیده است. آن‌ها یک روز علیه پسر مسعود پزشکیان لعنت فرستادند و خواهان برکناری رئیس‌جمهور شدند و روز دیگر، محمدباقر قالیباف، عباس عراقچی، عبدالناصر همتی و دیگر اعضای دولت را هدف شعارها و اعتراضات خود قرار دادند. امروز نیز نیروهای مسلح کشور را مخاطب قرار دادند.

اقدامی که با واکنش‌های تندی از سوی طیف سیاسی اصولگرا همراه شده است و برخی با فرقان نامیدن آن‌ها، خواهان برخورد قوه قضائیه شدند. روزنامه خراسان در مطلبی با اشاره به تجمع زنان کفن‌پوش مقابل ستادکل فرماندهی سپاه پاسداران، این اقدام را بی‌منطق و متعلق به دوران پس از جنگ رمضان خواند و نوشت: «قوه قضاییه در بررسی هر تخلف، باید دامنه رسیدگی را به رفتار افراد حاضر در تجمع محدود نکند. اگر شواهدی از هدایت یا استفاده ابزاری وجود دارد، سهم طراحان، سازمان‌دهندگان و پشتیبانان احتمالی هم باید روشن شود. چه کسانی این تصور را ساخته و رواج داده‌اند که دفاع از رهبری و کشور، از مسیر متهم‌کردن فرماندهان و مسئولان همان کشور می‌گذرد؟»

سلیمانی، سردبیر مشرق‌نیوز، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «این جماعت کفن‌پوش بعضاً افراد مؤمن و مخلصی هستن که برایشان خیانت «همه نظام» به رهبری و ملت و کشور [به جز یک نفر] مسجل شده؛ این انگاره، مثل یک ویروس در این ماه‌ها از سوی لیدرهای آن‌ها در حال پخش شدن و آلوده‌کردن افراد بیشتری است؛ افرادی که دچار ضعف بنیان‌های سیاسی و معرفتی هستند، قربانی این ویروس بدبینی شده‌اند.»

با این حال، سایت مشرق‌نیوز نیز با تحلیل رفتارهای این گروه تندرو تأکید کرد: «با وجود روشن بودن ابعاد عملیات وعده صادق متأسفانه در روزهای اخیر شاهد آن هستیم که برخی جریان‌های سیاسی نوظهور که ریشه در انتخابات اخیر داشته و حیات خود را در حضور در قدرت گره‌زده‌اند با بیان ادعاهایی واهی چون ضعف نیروهای مسلح در اجرای عملیات وعده صادق، ناهماهنگی ستادی میان دولت و نیروهای مسلح و تحت فرمان نبودن برخی قوا در تلاش هستند اصل وحدت و انسجام سیاسی را زیر سؤال برده و با بیان برخی شعارهای رادیکال و انتزاعی عملیات وعده صادق را از سطح احصای امنیت ملی به سطح درگیری‌های سیاسی در شبکه‌های اجتماعی و حتی خیابانی بکشانند.»

روزنامه اطلاعات هم با تأکید بر این‌که اقلیت پرسروصدایی که به خود اجازه می‌دهد حتی در مقابل ستادهای نظامی کشور، مداخلات شعاری و اختلالات و تفرقات اجتماعی ایجاد کند، نمایش حقیرانه‌ای دارد که در تاریخ ثبت خواهد شد، نوشت: «این اندک جماعت پرهیاهو، از حضور گسترده مردم در صحنه دفاع از میهن و همیاری به دولت و ملت، بیمناک هستند، ولی منظور اصلی آنها، تعیین تکلیفی دروغین برای حرکت به سوی کسب قدرت، به نام ارزش‌ها و آرمان‌های مقدس و ملی است.»

طوعه؛ مطالبه‌گری در مرز تقابل با ساختار رسمی

در نهایت، آنچه در رفتار گروه طوعه بیش از هر چیز قابل تأمل است، فاصله میان ادعای انتقام و رویکردی است که در عمل دنبال می‌کند. این گروه خود را مدافع رهبری و خون‌خواه رهبر شهید معرفی می‌کند، اما با سر دادن شعار علیه مسئولان دولت و فرماندهان نظامی، به مواضعی نزدیک می‌شود که می‌تواند انسجام درونی ساختار سیاسی را تضعیف کند. این در حالی است که حفظ وحدت و انسجام، از تأکیدات صریح رهبری در مواجهه با شرایط دشوار کشور بوده است. به این ترتیب، پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان با ادعای دفاع از رهبری و انتقام خون رهبر شهید انقلاب، رفتارهایی را توجیه کرد که در تعارض با همین تأکید بر حفظ انسجام قرار می‌گیرند؟