انا لله و انا الیه راجعون

در رثای مردی از تبار معنویت و انسانیت و تواضع که ایمان را پاس داشت و انسان را عزیز.

اسوه ای کم نظیر از اخلاق و وقار و رفتار برادر گرانقدر و بزرگوارم مرحوم استاد فتوحی رضوان الله تعالی علیه

چه تلخ است باورِ نبودنِ مردی که بودنش، برای دل‌های خسته، پناه بود؛ برای جان‌های تشنه، چشمه؛ و برای روزگارِ غبارآلود، چراغی از ایمان و حکمت.

رفتی، اما چگونه باور کنم رفتنت را، وقتی هنوز ردّ گام‌هایت در کوچه‌های خاطره پیداست،

عطر حضورت در جان دوستان جاری است، و صدای مهربانت در خلوت دلتنگی‌هایمان طنین می‌اندازد؟

تو از تبار آنان بودی که ایمان را نه در گفتار، که در کردار معنا می‌کنند؛ و معرفت را نه برای برتری بر دیگران، که برای فروتنی در برابر حقیقت می‌خواهند.

حکمت را آموخته بودی که جهان، گذرگاه است و نه قرارگاه؛ که قدر آدمی نه به آن چیزی است که گرد می‌آورد، بلکه به آن چیزی است که می‌بخشد؛ نه به بلندی جایگاهش، که به بزرگی روحش؛ نه به شمار کسانی که در برابرش می‌ایستند، که به شمار دل‌هایی که به مهر او آرام می‌گیرند.

زنده یاد حاج علی فتوحی قزوینی

تو دستِ بخشش داشتی و دلی گشاده‌تر از دستت؛ رنج مردم را رنج خویش می‌دانستی و گره از کار دیگران گشودن را نه وظیفه‌ای اداری، که فریضه‌ای انسانی و ایمانی می‌شمردی. چه بسیار کسان که از کنار درد مردم می‌گذرند و چه اندک‌اند آنان که درد مردم را با خود به خانه می‌برند؛ تو از آن اندک‌شماران بودی، از آنان که خدمت می‌کنند بی‌آنکه نامی بخواهند، می‌بخشند بی‌آنکه حسابی نگه دارند، و می‌سازند بی‌آنکه از خویش سخنی بگویند.

وطن را دوست می‌داشتی؛ نه چونان شعاری بر زبان، که چونان امانتی در جان؛ با همه رنج‌هایش، با همه امیدهایش، با مردمان صبور و شریفش. وطن‌دوستی تو در دل‌نگرانی برای فردای مردم بود، در وفاداری به مسئولیت، در صداقت با حقیقت، و در این باور که عزت یک سرزمین از عزت انسان‌های آن آغاز می‌شود.

و من، که تو را نه فقط به فضیلت‌هایت، که به صفای وجودت دوست می‌داشتم، اکنون با اندوهی که واژه‌ها تابِ حملش ندارند، در برابر حقیقتی ایستاده‌ام که عقل می‌پذیرد و دل هنوز تابِ باورش را ندارد. چگونه می‌توان دوستی چنین عزیز را در چند واژه خلاصه کرد؟

چگونه می‌توان برای رفتنِ کسی گریست که یادش، خود، نوعی ماندن است؟ آه، ای دوستِ جان، مرگ اگر پایان حضور جسمانی توست، پایان حقیقت تو نیست؛ که زندگی را نه با شمار سال‌های زیستن، که با عمق اثری می‌سنجند که در جان دیگران باقی می‌ماند.

تو رفتی و ما ماندیم با جای خالی‌ات، با خاطرات روشنِ تو، با دلتنگیِ صدایی که دیگر نمی‌شنویم، و با مسئولیتی سنگین‌تر از پیش: اینکه در روزگارِ سردِ بی‌مهری، اندکی چون تو باشیم؛ اندکی صادق‌تر، اندکی متواضع‌تر، اندکی مهربان‌تر، و در خدمت به انسان استوارتر از همیشه.

خدایا، این بنده مؤمن و نیک‌سرشتت را در پناه رحمت بی‌کرانت جای ده؛ اگر در این جهان دل شکسته‌ای را آرام کرده، دستی را گرفته، گرهی را گشوده، یا چراغ امیدی را در دلی افروخته است، همه را در میزان لطف خویش به نیکی بپذیر.

و به ما که در فراقش سوگواریم، صبرِ آمیخته با معرفت عطا کن؛ تا بدانیم دوست‌داشتنِ حقیقیِ او تنها گریستن بر رفتنش نیست، بلکه پاس‌داشتنِ راهی است که با ایمان پیمود، با حکمت روشن ساخت، با تواضع آراست، و با خدمت به خلق معنا بخشید. ای دوستِ عزیز، تو از میان ما رفتی، اما آنچه در جان ما کاشتی، با رفتنت نمی‌میرد.

روحت قرین رحمت حق، نامت عزیز، یادت روشن، و راهت پیشِ روی ما باد

علی اکبر صالحی

تهران پنجشنبه ۱۴۰۵/۷/۱۶