به گزارش سرویس بین‌الملل جماران، نشریه «نیشن» در گزارشی به بررسی افزایش مخالفت با جنگ ایران در میان نیروهای مسلح آمریکا پرداخت و نوشت که با وجود مخالفت گسترده عمومی با این جنگ از همان آغاز، نمودهای خیابانی احساسات ضدجنگ بسیار محدود بوده است؛ با این حال، در درون ارتش آمریکا، نوعی مخالفت خاموش اما سرسختانه با ادامه جنگ در حال گسترش است.

بر اساس اظهارات چند سازمان فعال در حوزه حقوق نظامیان، شمار فزاینده‌ای از اعضای نیروهای مسلح آمریکا درباره امکان دریافت وضعیت «مخالف وجدانی» پرس‌وجو می‌کنند؛ وضعیتی که به آنان اجازه می‌دهد پیش از پایان دوره قرارداد خود، به‌صورت رسمی و با حفظ وضعیت افتخاری از ارتش خارج شوند. به گفته این سازمان‌ها، حجم این درخواست‌ها به سطحی رسیده که پیش از این سابقه نداشته است.

«مرکز وجدان و جنگ» (CCW)، سازمانی که به متقاضیان دریافت وضعیت «مخالف وجدانی» یا CO کمک می‌کند، اعلام کرده است که در ماه‌های اخیر با موج قابل توجهی از پرس‌وجوها درباره این موضوع مواجه شده است.

مایک پریس‌نر، مدیر اجرایی این مرکز، در ماه مه به «نیشن» گفت که از ماه مارس تاکنون بیش از ۱۰۰ متقاضی بالقوه برای دریافت وضعیت مخالف وجدانی به فهرست مراجعان جدید این سازمان اضافه شده‌اند؛ در حالی که در شرایط عادی، شمار مراجعه‌کنندگان در طول یک سال کامل حدود ۵۰ نفر بود.

لنور یارگر نیز که طی ۲۵ سال گذشته از طریق «خط تلفن حقوق سربازان» متعلق به «خانه کوئیکر» به تماس‌های نظامیان پاسخ داده است، ماه‌های مارس و آوریل امسال را کاملاً بی‌سابقه توصیف کرد.

«خط تلفن حقوق سربازان» یک شبکه غیرانتفاعی است که اطلاعات و منابع مرتبط با مسائل و حقوق نظامیان را در اختیار اعضای نیروهای مسلح قرار می‌دهد.

به گفته یارگر، حجم تماس‌ها در این مدت دو برابر شده و بخش عمده نظامیانی که تماس می‌گیرند، درباره امکان برخورداری از وضعیت مخالف وجدانی پرس‌وجو می‌کنند.

مرکز وجدان و جنگ اعلام کرده است که متقاضیان دریافت وضعیت CO محدود به یک شاخه خاص از نیروهای مسلح نیستند و در میان آن‌ها اعضای ارتش، نیروی دریایی، نیروی هوایی و تفنگداران دریایی حضور دارند. همچنین نظامیان شاغل در بخش‌های مختلف، از نیروهای فعال گرفته تا نیروهای ذخیره و گارد، در میان متقاضیان دیده می‌شوند.

بیل گالوین، مدیر مشاوره مرکز وجدان و جنگ که در آستانه کناره‌گیری از این سمت بود، در ماه ژوئن به «نیشن» گفت: «فکر نمی‌کنم تاکنون چیزی شبیه به این دیده باشیم. ناگهان هر روز چندین تماس دریافت می‌کردیم.»

گالوین تابستان امسال پس از ۲۶ سال فعالیت در این حوزه، که سابقه آن به پیش از آغاز «جنگ علیه تروریسم» بازمی‌گردد، بازنشسته شد.

کلی دوهرتی، مدیر مشاوره مرکز وجدان و جنگ نیز طی ماه‌های اخیر به ده‌ها تن از اعضای نیروهای مسلح که در حال بررسی ارائه درخواست برای دریافت وضعیت مخالف وجدانی هستند، مشاوره داده است.

دوهرتی در ماه ژوئن به «نیشن» گفت: «به نظر من، احساسات حامی جنگ در میان نظامیان بسیار کمتر از دوره حمله به عراق و افغانستان است؛ زیرا آن‌ها اساساً سردرگم هستند که چرا از آنان خواسته می‌شود چنین فداکاری‌هایی انجام دهند.»

به نوشته «نیشن»، در مجموع بسیاری از نظامیانی که با این سازمان‌ها تماس گرفته‌اند، بمباران مدرسه ابتدایی در میناب در ۲۸ فوریه را نقطه‌ای می‌دانند که مخالفت آنان با جنگ پس از آن به مرحله‌ای قطعی رسیده است. برای اکثر ده‌ها نفری که با هدف دریافت وضعیت مخالف وجدانی به سازمان تحت مدیریت پریس‌نر مراجعه کرده‌اند، این حمله اقدامی غیرقابل دفاع و نقطه‌ای بدون بازگشت بوده است.

بر اساس این گزارش، مسئله اصلی برای این نظامیان بیش از آنکه ترس از به خطر افتادن جان خودشان باشد، یک معضل اخلاقی درباره مشارکت در جنگ است.

پریس‌نر در ماه آوریل در گفت‌وگو با برنامه «دموکراسی اکنون!» در توضیح این وضعیت گفت: «من با هیچ عضو نیروهای مسلح صحبت نکرده‌ام که بگوید از کشته شدن در جنگی که به آن اعتقاد ندارد می‌ترسد. آن‌ها از کشتن در جنگی که به آن اعتقاد ندارند، می‌ترسند.»

روحیه پایین در میان کادر درمان ارتش آمریکا اکنون بیش از دیگر بخش‌ها به چشم می‌خورد؛ بسیاری از پزشکان و نیروهای درمانی، نقش خود به‌عنوان درمانگر را در تضاد مستقیم با جنگی می‌بینند که قادر به توجیه آن نیستند. ارائه خدمات پزشکی در محیط نظامی همواره با نوعی تنش ذاتی همراه بوده است، اما برای شماری از متخصصان پزشکی، جنگ کنونی این تعارض را به مرحله‌ای رسانده که ادامه تحمل آن برایشان دشوار یا حتی ناممکن شده است.

«نیشن» در این گزارش با یک پزشک که به‌تازگی از ارتش مرخص شده و دو پزشک دیگر که در نیروی هوایی، ارتش و نیروی دریایی آمریکا برای دریافت وضعیت «مخالف وجدانی» اقدام کرده‌اند یا در حال پیگیری آن هستند، گفت‌وگو کرده است. هر سه نفر به دلیل نگرانی از اقدامات تلافی‌جویانه، خواستار ناشناس ماندن شدند.

هر سه پزشک با هدف کمک به مردم وارد حوزه پزشکی و سپس ساختار نظامی شده بودند، اما طی یک تا دو سال گذشته به این نتیجه رسیدند که ادامه حضورشان در نیروهای مسلح دیگر با مأموریتی که در ابتدا برای خود تعریف کرده بودند، سازگار نیست.

یکی از این پزشکان که «نیشن» او را با نام مستعار «مکس» معرفی کرده و در مارس ۲۰۲۶ با حفظ شرایط افتخاری از خدمت مرخص شده است، گفت: «مهم‌ترین چیز برای ارتش این است که مطمئن شود می‌تواند افراد را دوباره به میدان نبرد بازگرداند تا همچنان توان کشتن داشته باشند. این هدف نمی‌تواند با پزشک بودن من همسو باشد.»

یکی دیگر از متقاضیان دریافت وضعیت «مخالف وجدانی» که با نام مستعار «لیدیا» معرفی شده، ابتدا در حوزه مراقبت‌های اولیه آموزش دیده بود، اما بعدها به روان‌پزشکی علاقه‌مند شد. کمک به بیماران برای عبور از بحران‌های روانی و رسیدن به ثبات بیشتر، برای او به نوعی رسالت شخصی تبدیل شده بود.

لیدیا چندین بار به مأموریت اعزام شد و آخرین مأموریت او شامل درمان بیمارانی بود که در «عملیات خشم حماسی»، تهاجم فرماندهی مرکزی ایالات متحده به ایران، مشارکت داشتند. او می‌گوید زمانی که بیمارانش مستقیماً درگیر عملیات نظامی فعال نبودند، راحت‌تر می‌توانست میان نقش درمانگر و ساختار نظامی فاصله قائل شود، اما تجربه مأموریت‌های اخیر این مرز را برایش از میان برد.

به نوشته «نیشن»، کار لیدیا در جریان این مأموریت‌ها باعث شد تردیدهای اخلاقی او عمیق‌تر شود؛ تا جایی که دیگر برایش دشوار بود حتی درمان روان‌پزشکی، با تمام ماهیت شخصی و انسانی‌اش، را چیزی جدا از ماشین نظامی بداند.

این تعارض درونی اوایل امسال، زمانی که لیدیا در مأموریت بود، به اوج رسید. او به «نیشن» گفت یکی از بیمارانش در بخش مدیریت مهمات فعالیت داشت و بر تسلیحاتی که برای بمباران‌ها و حملات هوایی از یک کشتی مورد استفاده قرار می‌گرفت، نظارت می‌کرد.

پس از چند جلسه درمان، آن بیمار به لیدیا گفت: «خانم، نمی‌دانم بدون شما می‌توانستم این کار را انجام دهم یا نه. حالا واقعاً می‌توانم کارم را انجام دهم.»

اما آنچه می‌توانست برای یک درمانگر یک تعریف تلقی شود، برای لیدیا نتیجه‌ای کاملاً متفاوت داشت. او بلافاصله به این فکر کرد که توانایی این بیمار برای بازگشت به کار تا چه اندازه با «مرگ غیرنظامیان و ویرانی‌هایی» که در حال وقوع بود، ارتباط دارد.

لیدیا به «نیشن» گفت: «به ذهنم رسید که هرچه من در کارم بهتر باشم، ممکن است افراد بیشتری بمیرند.»

او پس از این تجربه، تمام قرارهای باقی‌مانده آن روز را لغو کرد، در دفترش گریست و برای تأمل درباره وضعیت خود به نوشتن در دفتر خاطراتش پناه برد. او از خود پرسید: «حالا چه انگیزه‌ای برای ادامه کار دارم؛ برای انجام کاری که واقعاً عاشقش هستم؟»

برنامه لیدیا از ابتدا این بود که پس از پرداخت هزینه‌های دانشکده پزشکی‌اش در سال ۲۰۲۷ ارتش را ترک کند، اما پس از این تجربه، حتی ماندن برای یک سال دیگر نیز برای او غیرممکن به نظر می‌رسید.

مدتی بعد، لیدیا متوجه شد که اعضای نیروهای مسلح می‌توانند برای دریافت وضعیت «مخالف وجدانی» درخواست دهند. او در هفته‌های پیش از آن، بارها با اعضای خانواده و حتی برخی از دوستان و هم‌رزمانش درباره تردیدهای خود صحبت کرده بود.

او همچنین به تفاوت تجربه درمان کهنه‌سربازان و غیرنظامیان در دوران دانشکده پزشکی با وضعیت کنونی خود فکر می‌کرد؛ زمانی که هدف، کمک کامل به سلامت بیماران بود، نه بازگرداندن آنان به شرایطی که بتوانند دوباره در فرایند کشتن مشارکت کنند.

لیدیا در نهایت به این نتیجه رسید: «من با خدمتم مستقیماً به این تلاش جنگی کمک می‌کنم و دیگر نمی‌توانستم آن را توجیه کنم.»

او مدت کوتاهی بعد، در ماه آوریل، درخواست خود برای دریافت وضعیت مخالف وجدانی را ثبت کرد. لیدیا گفت: «ممکن است زودتر از موعد معمول از خدمت خارج نشوم. این روند ممکن است یک سال دیگر طول بکشد. با این حال، می‌خواهم در سوابق ثبت شود که تمام تلاشم را کردم تا تا حد امکان با این موضوع مقابله کنم.»

«برت» نیز یکی دیگر از پزشکانی است که در این گزارش از تجربه او روایت شده است. او در دوران «جنگ علیه تروریسم» بزرگ شد و از کودکی، ارزش‌های نظامی برایش جایگاهی محوری داشت؛ همان‌گونه که برای اعضای خانواده، رهبران پیشاهنگی و مربیان مذهبی‌ای که در شکل‌گیری شخصیت او نقش داشتند، چنین بود.

برت به «نیشن» گفت که خدمت نظامی «همیشه به‌عنوان یک رسالت والا، راهی برای نشان دادن میهن‌پرستی و ادای دین به کشوری که همه چیزهای خوب را در اختیار ما قرار داده، دیده می‌شد.»

زمانی که او برای ورود به دانشکده پزشکی اقدام کرد، پیوستن به ارتش، حتی با وجود تعهدات قراردادی ناشی از آن، چندان برایش شبیه فداکاری نبود. برعکس، این تصمیم را فرصتی دوگانه می‌دید؛ راهی برای انجام همزمان دو نوع خدمت.

برت در نهایت به روان‌پزشکی نظامی در خدمت فعال تبدیل شد؛ حوزه‌ای که به دلیل توجه دقیق، فردی و ظریفی که به هر بیمار و تجربه شخصی او دارد، برایش جذاب بود.

یازده سال بعد، شامل چهار سال حضور در نیروهای ذخیره در دوران دانشکده پزشکی و هفت سال خدمت فعال به‌عنوان روان‌پزشک، نگاه و ارزش‌های برت تغییر کرده است.

او نیز مانند لیدیا به مأموریت‌های مختلف اعزام شده و با طیف گسترده‌ای از افراد مرتبط با ارتش کار کرده است؛ از سربازان تازه‌وارد و افسران ارشد گرفته تا مقام‌های پنتاگون و نیروهای بازنشسته.

با افزایش تجربه حرفه‌ای، برت به درک عمیق‌تری از «آسیب‌های جسمی و روانی انباشته‌ای که مشاغل نظامی، اعزام‌ها و خدمت در مناطق جنگی می‌تواند بر افراد وارد کند» رسید.

در همین مسیر، احساس درماندگی نیز در او افزایش یافت؛ تا جایی که به این نتیجه رسید حتی مهارت و شایستگی حرفه‌ای خودش نیز شاید هرگز برای جبران آسیب‌هایی که ساختار نظامی به بیماران وارد می‌کند، کافی نباشد.

برت گفت: «اگر کسی را درمان کنم، او در ارتش می‌ماند و احتمالاً دوباره در معرض همان چیزهایی قرار می‌گیرد که در وهله اول او را به نزد من کشانده بود.»

نقطه عطف برت در ماه فوریه و همزمان با حمله ایالات متحده به ایران فرا رسید؛ حمله‌ای که او آن را با «تلفات غیرنظامی قابل‌توجه و پرسر‌وصدا» توصیف کرد، از جمله مرگ‌هایی که به گفته او بر اثر بمباران یک مدرسه ابتدایی رخ داده بود.

برت به «نیشن» گفت: «من از نظر فکری و تا حدی آکادمیک می‌دانستم که تلفات غیرنظامی، آتش خارجی و چیزهایی از این دست اتفاق می‌افتد، اما بعد شروع کردم به نگاه کردن به همه راه‌هایی که اصلاً درباره آن صحبت نمی‌شود. من از قبل تا حدی آماده بودم... اما بمباران مدرسه میناب فقط تمام قطعات پازل را سر جای خود قرار داد.»

او پس از آن با «مرکز وجدان و جنگ» (CCW) تماس گرفت و درخواست خود را ثبت کرد. برت گفت: «صرف‌نظر از اینکه هر کسی در ابتدا چه میزان با جنگ موافق بوده، چه دلایلی برای ورود به جنگ داشته یا چرا آن را انجام داده، نتیجه‌اش بدن‌های شکسته، ذهن‌های ویران و مرگ غیرنظامیان است.»

برای «مکس» نیز، همانند برت، اینکه ارتش هزینه دانشکده پزشکی او را بپردازد، حتی اگر به معنای چندین سال تعهد خدمت باشد، تصمیمی بدیهی به نظر می‌رسید. او با این باور بزرگ شده بود که خدمت در نیروهای مسلح یکی از بهترین راه‌ها برای ادای دین به جامعه است.

مکس پزشک خانواده است و علاقه او به تحصیل در رشته پزشکی، از شیفتگی‌اش نسبت به عملکرد بدن انسان و پزشکی طول عمر سرچشمه می‌گرفت. برخلاف بسیاری از پزشکان نظامی، او تصمیم گرفت دوره دستیاری خود را به جای محیط نظامی، در بخش غیرنظامی بگذراند و در یک مرکز بهداشت دارای تأییدیه فدرال به درمان گروه‌های آسیب‌پذیر پرداخت.

در آنجا، او با بیمارانی از جزایر مارشال کار می‌کرد که بر اساس یک توافق جبرانی، پس از آزمایش‌های تسلیحات هسته‌ای آمریکا در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، برای دریافت خدمات درمانی به ایالات متحده آمده بودند.

مکس که ناگهان با پیامدهایی مانند آلودگی رادیولوژیک ناشی از فعالیت‌های نظامی آمریکا مواجه شده بود، می‌گوید از همان ابتدای ورود به خدمت فعال، «ذهن و روحش مقاومت می‌کرد.»

نقطه عطف اصلی برای مکس در سال ۲۰۲۵ فرا رسید؛ زمانی که او در گردهمایی پزشکان ترقی‌خواه شرکت کرد. مکس در حوزه پزشکی عملکردی فعالیت داشت و تلاش می‌کرد به جای تمرکز صرف بر علائم بیماری، علل زمینه‌ای آن‌ها را پیدا کند.

با وجود اجرای توصیه‌های درمانی او، بسیاری از بیماران جوانش بهبود نمی‌یافتند و این موضوع تا زمان برگزاری آن کنفرانس برایش مبهم باقی مانده بود.

این گردهمایی با محوریت خلع سلاح هسته‌ای برگزار شد و در آن، شماری از «هیباکوشا» یا بازماندگان بمباران اتمی جنگ جهانی دوم و همچنین ساکنان جزایر مارشال درباره پیامدهای آزمایش‌های هسته‌ای آمریکا و اطلاعات نادرستی که به گفته آنان دولت ایالات متحده برای توجیه این آزمایش‌ها منتشر کرده بود، سخن گفتند.

مکس در آنجا به این نتیجه رسید که برخی از آسیب‌ها و بیماری‌هایی که در بیماران خود مشاهده می‌کند، ریشه در اقدامات نظامی آمریکا دارد.

او پس از آن به مطالعه آثاری پرداخت که به گفته خودش جهان‌بینی‌اش را تغییر داد؛ از جمله کتاب «پزشکان نازی» نوشته رابرت جی. لیفتون که به موضوع همدستی منفعلانه پزشکان در برنامه‌های اصلاح نژادی می‌پردازد.

مکس این فرایند را «رادیکال شدن از مسیر ابتدایی‌ترین شکل نجابت انسانی» توصیف می‌کند.

او به یاد می‌آورد که در نخستین سال‌های خدمت با خود فکر می‌کرد: «همه چیز باید حس خوبی داشته باشد، درست است؟ باید احساس کنم دارم کمک می‌کنم. اما این درست نیست. و روح شما در سطحی عمیق این را می‌داند، اما به نوعی آن را نادیده می‌گیرید.»

در نهایت، همین مواجهه و آشتی با آنچه در درون خود احساس می‌کرد، مکس را به سمت درخواست وضعیت «مخالف وجدانی» (CO) سوق داد. او گفت: «آن مقاومت برای من، ارج نهادن به این واقعیت بود که حالم خوب نبود.»

روند دریافت وضعیت «مخالف وجدانی»

فرایند ورود به ارتش شامل مجموعه‌ای از پرسش‌هاست که هدف آن‌ها اطمینان از این است که متقاضی هیچ مانعی، از جمله موانع وجدانی، برای انجام خدمت نظامی ندارد.

در نتیجه، فردی که پس از ورود به ارتش برای دریافت وضعیت «مخالف وجدانی» اقدام می‌کند، باید نشان دهد که در نگرش و وجدان او تحولی رخ داده که اکنون ادامه انجام وظایفی را که سال‌ها پیش پذیرفته، برایش ناممکن کرده است.

تمام کسانی که در این گزارش به‌عنوان مخالف وجدانی با «نیشن» گفت‌وگو کرده‌اند، از نوعی بازنگری شخصی سخن گفته‌اند که به‌تدریج شکل گرفته و با کشمکش درونی و بحران وجدان همراه بوده است.

لیدیا نیز گفت در بهار گذشته در برخی جلسات بزرگ شرکت کرده بود که در آن‌ها فرماندهان و مقام‌های بالادستی، حملاتی را در چارچوب «عملیات خشم حماسی» برنامه‌ریزی می‌کردند.

او گفت: «می‌بینم که افراد برای کشتن هیجان‌زده‌اند و از عبارت‌هایی مانند “بیایید همه‌شان را به رگبار ببندیم”، “بمباران فرش‌گونه کنیم” و “بکشید، بکشید، بکشید” استفاده می‌کنند.»

لیدیا همچنین از نوعی سردرگمی گسترده در درون نیروهای مسلح سخن گفت و تأکید کرد که بسیاری از بیماران و همکاران نظامی‌اش درک روشنی از این ندارند که چرا در حال جنگیدن هستند.

وقتی از او پرسیده شد آیا کسانی که با آن‌ها خدمت می‌کرد، احساس هدفمندی یا درک روشنی از دستاوردهای جنگ داشتند، پاسخ داد: «از صمیم قلب نه؛ مطلقاً نه.»

او این خشونت بی‌محابا را با همین فقدان هدف مرتبط دانست و گفت: «شما باید خودتان را برای انجام چنین کاری آماده کنید. ترس و اضطراب زیادی وجود دارد و در این جلسات برنامه‌ریزی، تفکر سریع زیادی لازم است.»

برای دریافت وضعیت «مخالف وجدانی»، نیروهای در حال خدمت باید بیانیه‌ای تنظیم کنند که در آن تحول وجدانی خود را توضیح دهند.

پس از آن، متقاضی با یک روحانی یا متخصص سلامت روان دیدار می‌کند و سپس یک افسر تحقیق منصوب می‌شود تا جلسه‌ای برگزار کند که در آن، باورها و انگیزه‌های فرد مورد بررسی و پرسش قرار می‌گیرد.

«سیستم خدمات انتخابی» فدرال آمریکا، نهادی که بر ثبت‌نام و سربازگیری نظارت دارد، پیش‌تر صفحه‌ای درباره مخالفت وجدانی در وب‌سایت خود داشت که به نظر می‌رسد اوایل امسال حذف شده است.

در آن صفحه توضیح داده شده بود که باورهایی که می‌توانند مبنای اعطای وضعیت «مخالف وجدانی» قرار گیرند، ممکن است مذهبی، اخلاقی یا اعتقادی باشند، اما نباید صرفاً ماهیتی سیاسی داشته باشند.

همچنین مخالفت متقاضی باید با اصل «همه جنگ‌ها» باشد، نه صرفاً جنگی خاص که در همان مقطع زمانی در جریان است.

پریس‌نر در توضیح این موضوع می‌گوید کاملاً منطقی است که یک جنگ مشخص باعث شود فرد به این نتیجه برسد که اساساً قادر به مشارکت در هیچ جنگی نیست.

انگیزه‌های اقتصادی برای ماندن در ارتش

ممکن است در نگاه نخست عجیب به نظر برسد که اعضایی از ارتش که پس از جنگ عراق یا در دوران «جنگ علیه تروریسم» داوطلب خدمت شده‌اند، اکنون در جریان جنگ ایران با چنین دوراهی‌های اخلاقی مواجه شده باشند.

با این حال، در کنار جایگاه فرهنگی مثبتی که ارتش برای بسیاری از آمریکایی‌ها دارد، خدمت نظامی مزایای اقتصادی قابل‌توجهی نیز به همراه دارد؛ مزایایی که ممکن است افراد را به نادیده گرفتن یا سرکوب اعتراض‌های اخلاقی خود ترغیب کند.

همه مخالفان وجدانی و بیشتر کهنه‌سربازانی که در این گزارش با آن‌ها گفت‌وگو شده، مزایای مالی را یکی از عوامل مهم در تصمیم اولیه خود برای پیوستن به ارتش عنوان کرده‌اند.

در میان مهم‌ترین مشوق‌های مادی خدمت نظامی، خدمات درمانی، آموزش مقرون‌به‌صرفه، مزایای بازنشستگی و همچنین پرداخت هزینه تحصیل در دانشکده پزشکی قرار دارد؛ خدماتی که دسترسی به آن‌ها در زندگی غیرنظامی ممکن است بسیار دشوارتر باشد.

از طریق «برنامه بورسیه متخصصان سلامت»، افرادی که قصد ورود به مشاغل پزشکی را دارند می‌توانند هزینه شهریه خود را از ارتش دریافت کنند، اما در مقابل باید پس از پایان دوره آموزشی، به مدت مشخصی در خدمت فعال باقی بمانند.

دانشکده پزشکی معمولاً چهار سال طول می‌کشد و دوره دستیاری نیز سه تا هفت سال دیگر به آن اضافه می‌کند. در نتیجه، فارغ‌التحصیلان این برنامه معمولاً تعهدی معادل ۷ تا ۱۱ سال خدمت فعال پس از پایان تحصیل پزشکی بر عهده می‌گیرند.

تمام پزشکانی که در این گزارش با «نیشن» گفت‌وگو کرده‌اند، اکنون در تلاش هستند پیش از پایان تعهد قراردادی خود ارتش را ترک کنند؛ تصمیمی که به این معناست که ممکن است با بدهی وام تحصیلی دانشکده پزشکی روبه‌رو شوند که پیش از این انتظار پرداخت آن را نداشتند.

دامنه مخالفت فراتر از پزشکان است

اگرچه بخش مهمی از این گزارش بر پزشکانی متمرکز است که در پی دریافت وضعیت مخالف وجدانی هستند، لنور یارگر می‌گوید «خط تلفن حقوق سربازان» تماس‌هایی از طیف بسیار متنوعی از پرسنل نظامی دریافت می‌کند که درباره مخالفت وجدانی درخواست اطلاعات دارند.

این افراد نماینده کل نیروهای مسلح آمریکا نیستند، اما از شاخه‌ها، درجات و مشاغل نظامی مختلف می‌آیند.

درباره علت افزایش این اعتراض‌ها در مقطع کنونی، یارگر گفت اکثر تماس‌گیرندگان، مانند لیدیا، برت و مکس، مدت‌هاست نگرانی‌هایی فزاینده درباره خدمت خود داشته‌اند، اما این نگرانی‌ها اخیراً به نقطه‌ای تعیین‌کننده رسیده است.

او همچنین گفت پس از آنکه ترامپ در سال گذشته گارد ملی را برای برخورد با اعتراضات مرتبط با اجرای قوانین مهاجرتی در لس‌آنجلس اعزام کرد، افزایش محدودی در شمار تماس‌ها مشاهده شد.

با این حال، در موج اخیر و به‌مراتب بزرگ‌تر پرس‌وجوها درباره وضعیت مخالف وجدانی، اعضای ارتش اغلب به یارگر گفته‌اند که نمی‌توانند تهدید مشخصی را شناسایی کنند که اقدامات نظامی را توجیه کند.

از جمله مواردی که آن‌ها به آن اشاره کرده‌اند، بمباران‌های فراقانونی قایق‌های مظنون به حمل مواد مخدر در آب‌های آمریکای لاتین بوده است که بنا بر گزارش «نیشن»، تاکنون بیش از ۲۰۰ کشته بر جای گذاشته است.

یارگر در عین حال تأکید کرد: «بمباران مدرسه میناب قابل توجه بود.»

به نوشته «نیشن»، این نگرانی‌ها در سطحی گسترده‌تر با این احساس در میان برخی نظامیان پیوند خورده که ارتش از نظر اخلاقی مسیر خود را گم کرده و این بی‌ملاحظگی مرگبار تا بالاترین سطوح ساختار فرماندهی، از جمله فرمانده کل قوا، امتداد یافته است.

یارگر گفت برخی از نظامیان حتی پرسیده‌اند: «چرا ما برای کسی می‌جنگیم که حاضر نیست تمام پرونده‌های اپستین را منتشر کند؟»

لیدیا نیز به «نیشن» گفت: «آنچه واقعاً ناامیدکننده بود این بود که سرخوردگی تا چه سطوح بالایی نفوذ کرده بود و اینکه همه ما چقدر قدرت کمی داشتیم.»

او روایت کرد که یک افسر از او پرسیده بود برای بهبود روحیه نیروها چه اقدامی می‌توان انجام داد. پیش از آن نیز برنامه‌هایی مانند شب مسابقه اطلاعات عمومی، کارائوکه و جلسات مشاوره با روحانی نظامی ترتیب داده شده بود.

لیدیا گفت تنها پاسخی که به ذهنش رسیده، این بوده است: «کشتی را به خانه برگردانید.»