عصرایران؛ در روزهای قبل و بعد از توافق، جمعی از مردم با برگزاری تجمع‌هایی مقابل وزارت خارجه و دیگر نقاط شهر، به توافق ایران - آمریکا اعتراض و مخالفت کردند.
1- اینکه تعداد کم یا زیادی از مردم، با توافق یا محتوای آن مخالف باشند، اتفاقی کاملاً عادی است. درباره همه چیز، نظرات مختلفی وجود دارد؛ از جمله توافق با آمریکا. شاید جمعی از مردم خواهان ادامه جنگ تا بی نهایت باشند آنها هم حق دارند نظرات خود را بیان کنند. این وضعیت در همه کشورها وجود دارد. 
در کشورهای باز، همه نظراتشان را از راه‌های مختلف، از جمله تجمع، بیان می‌کنند (فرانسه و کره جنوبی). در کشورهای بسته، این تنوع در نظرات در جامعه وجود دارد اما کسی جرات بیان آن را ندارد. در کشورهای شبه باز هم موافقان و حامیان حکومت حق بیان نظرات خود در حمایت تجمع را دارند اما مخالفان، این حق را ندارند. اما اینکه در کشوری، افرادی با ادعای حمایت از حکومت، با نظرات حکومت مخالفت کنند مورد عجیب و غریبی است.
تجمع مخالفان توافق، بهره‌مندی جمعی از شهروندان ایران از حقوق خود برای ابراز نظر درباره یک موضوع مهم است. تجمع مخالف، ارزشمند است.
البته اگر طیف مقابل مخالفان توافق، دست به برگزاری تجمع‌های مشابه بزنند از سوی همین مخالفان توافق، با چه انگ‌ها و اتهاماتی که روبه‌رو نمی‌شدند.
2- برخی در واکنش، خواستار جلوگیری از تجمع‌های مخالفان توافق با استفاده از برخورد فیزیکی و امنیتی شده‌اند. عجیب اینکه این افراد، خود مدعی طرفداری از آزادی بیان و به رسمیت شناختن تنوع نظر در جامعه‌اند اما وقتی بخشی از جامعه، نظر منفی خود را درباره موضوعی بیان می‌کند، به سرعت، رنگ رقیب را به خود می‌گیرد و از دعوت به برخورد و بستن و انگ امنیتی زدن به تجمعات اعتراض‌آمیز، ابایی ندارند. همان رفتارهایی که خود در سابق، منتقد آنها بودند.
انتقاد نباید از آزادی این افراد در برگزاری تجمع و ابراز نظر و مخالفت باشد بلکه انتقاد باید از این باشد که چرا سایر بخش‌های جامعه نمی‌توانند یا به این آسانی نمی‌توانند از چنین امکانی برای بیان نظرات خود استفاده کند. انتقاد باید این باشد که چرا این نگاه در جامعه شکل گرفته که تنها یک بخش از جامعه می‌تواند از حق قانونی و مشروع خود برای ابراز نظر و مخالفت استفاده کند؟
3- آنچه جای نگرانی دارد این است که این جماعت بتواند با فشار تجمع و تهدید و فحاشی و ... مسئولان را بترسانند و به عقب‌نشینی از تصمیم خود درباره توافق وادار کنند که خوشبختانه این گونه نشد.
4- تجمع‌های مخالفت با توافق نشان داد جمع‌هایی که خود و نظرات خود را عین نظام و حکومت می‌دانستند و از این نگاه تلاش می‌کردند نظرات سختگیرانه و زشت خود را به دیگران تحمیل کنند، حالا مشخص شد این گونه نیست.
5- هر کشوری در جهان از جمله ایران، یک حکومت، یک دولت، باید یک تصمیم و یک اجرا داشته باشد. همزمان، نظرات مختلف موافق و مخالف نیز وجود دارد. 
نمی‌توان در آن واحد، یک حکومت / دولت، درباره یک موضوع، چند تصمیم و چند اجرا داشته باشد همان طور که تنها یک نفر باید رئیس جمهوری یا وزیر خارجه باشد اما قطعاً در میان مردم، جامعه و حتی بخش‌های مختلف حکومت، نظرات مختلفی وجود دارد ولی در نهایت در حکومت / دولت یک تصمیم گرفته می‌شود و در بخش‌های مختلف حکومت هم همان تصمیم، اجرایی و معتبر است.
حتی ممکن است همه نمایندگان مجلس، مخالف نظری باشند که حکومت / دولت می‌گیرد اما برای اداره کشور، راهی جز این نیست که حکومت / دولت براساس شرایط، اولویت‌ها و منافع عالی کشور و مردم، از میان همه نظرات موجود، یک نظر را به عنوان تصمیم خود اعلام و اجرا کند. در مقام اعتبار و اجرا، برای همه بخش‌های حکومت و کشور، همان تصمیم، مبنا و معیار قرار می‌گیرد.