قطعنامه آتش بس میان جمهوری اسلامی ایران و عراق در تاریخ 27 تیرماه سال 1367 از طرف ایران مورد پذیرش قرار گرفت . پذیرش این قطعنامه از سوی جمهوری اسلامی ایران انعکاس ویژه ای درمحافل سیاسی و خبری جهان داشت . در واقع این هشتمین قطعنامه ای بود که شورای امنیت از ابتدای تجاوز رژیم بعث عراق به جمهوری اسلامی ایران صادر کرده بود . شورای امنیت سازمان ملل متحد در بیست و نهم تیر ماه 1366 در جلسه شماره 2750 خود طرح قطعنامه ای را که قبلا مطرح شده بود ، به اتفاق آراء به تصویب رساند . شورای امنیت سازمان ملل متحد با ابراز نگرانی عمیق از ادامه در گیری میان جمهوری اسلامی  ایران و عراق و با ابراز تاسف از بمباران شهرها و مناطق مسکونی و به ویژه به کار بردن سلاح های شیميایی از سوی  رژیم بعث  عراق بر خلاف تعهدات پروتکل 1925 ژنو ، ضمن تایید مفاد قطعنامه 582 خود، تصمیم گرفت در قطعنامه 598 به مخاصمات ایران و عراق پایان دهد . دراین قطعنامه بر فرستادن یک گروه ناظر بر آتش بس ، عقب نشینی نیروها تا مرز ها  ، آزادی اسرای جنگی و تلاش برای بازسازی خرابی های ناشی از جنگ تاکید شده است . این شورا هم چنین از دبیر کل سازمان ملل می خواهد راه های افزایش ثبات در منطقه را مورد مطالعه قرار دهد . پس از انتشار متن قطعنامه رهبر کبیر انقلاب اسلامی ،امام خمینی ( ره ) در پیام مهمی با پذیرش این قطعنامه در بخشی از آن اظهار داشتند : « .... و اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتا مساله بسیار تلخ و ناگواری برای همه و خصوصا برای من بود ، این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع از مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجرای آن می دیدم ، ولی به واسطه حوادث و عواملی که از ذکر آن فعلا خودداری می کنم و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامی کارشناسان سیاسی و نظامی سطح بالای کشور که من به تعهد و دلسوزی و صداقت آنان اعتماد دارم ،  با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم و در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب ونظام می دانم و خدا می داند  که اگر نبود انگیزه ای که همه ما و عزت و اعتبار ما باید در مسیر مصلحت اسلام ومسلمین قربانی شود ، هرگز راضی به این عمل نمی بودم و مرگ وشهادت برایم گواراتر بود اما چاره چیست. همه با ید به رضایت حق تعالی گردن نهیم .... دیروز روز امتحان الهی بود که گذشت و فردا امتحان دیگری است که پیش می آید. » پس از پذیرش رسمی قطعنامه از طرف ایران ،  آتش بس میان طرفین از تاریخ بیست و نه امرداد 1367 بر قرار شد . دکوئیار ، دبیر کل وقت سازمان ملل متحد ، یک روز قبل از پذیرش  قطعنامه از سوی ایران به طور رسمی اعلام کرد: «  پاسخ عراق به نامه 14 اوت 1991 من پاسخی محتوایی نیست، لذا من ناچارم به توضیحاتی که قبلا توسط عراق ارائه شده است ، تکیه کنم. این یک واقعیت است که توضیحات عراق کافی نیست، بنابراین ، رویداد برجسته ای که تحت عنوان موارد نقض بدان اشاره کردم همانا حمله 22 سپتامبر 1980 ( 31 شهریور 1359 ) علیه ایران است که بر اساس منشور ملل متحد ، اصول و قوانین شناخته شده بین المللی یا اصول بین المللی قال توجیه نیست و موجب مسئولیت مخاصمه است .»

منبع : www.hayat.ir

    نسخه قابل چاپ