گفتم: آقاجون کیم سئونگ هو  سفیر کره جنوبی طی هفته گذشته مطلبی در خصوص روز ورود و ترک تهران منتشر کرد که بنظر حائز نکات بسیار ارزشمندی است نکاتی که بنظر برخی برای درکش باید ابتدا پنبه از گوش خارج و به بیان زنده یاد سهراب چشم ها را باید بشویند شاید به لطف حضرت باریتعالی بخت یارشان شد. بصیرتی یافته و واقعیات و حقایق را در چارچوب منافع و مصالح مردم کشورمان دریابند.
گفت: آقاجون نکات مورد اشاره آقای سفیر چنان گویا است که از توضیح بی نیازمان می کند لذا اهم مطالب انتشار یافته را گویا و کوتاه باز خوانی می کنیم. همانطور که اشاره شد شاید فقط شاید خدا خواست و برخی بشنوند، ببینند و از دنباله مثلث شوم و نفرت انگیز ترامپ، نتانیاهو و سلمان در داخل کشور بودن توبه و به دامان مردم باز گردند.
سفیر هو در یادداشت خود می نویسد.
-زمانی که این متن چاپ می شود شاید بعد از پایان دوره سفارتم در هواپیما به سوی کره‌ یا در شهر پر هیاهوی سئول باشم.
- آخرین روز حضورم در تهران با دیدار تاریخی رهبران دو کره‌ مصادف شد. تنها یک سال قبل دو کره‌ برای نمایش توانمندی خود و اثبات عزمشان در نابودی یکدیگر مشغول پرتاب موشک بودند.
- بعد از شلیک هر موشک اظهارات تهدید آمیز دو طرف زخمی عمیق بر جای می‌ گذاشت و دشمنی شان نسبت به هم را بیشتر می‌نمود.
- عکسی که از دیدار رهبران دو کره ‌دیدم مرا یاد عکسی انداخت که فورا بعد از انتصابم به عنوان سفیر کره‌ جنوبی در ایران دیدم، عکسی مربوط به مراسم امضای برجام که در آن وزرای خارجه قدرتمندترین کشورهای جهان در کنار هم بودند در حالی که دکتر ظریف در وسط این صف ایستاده بود.
- آن عکس مرا تکان داد به عنوان یک دیپلمات به خوبی می‌دانم که چقدر برای یک کشور سخت است که حتی با یک به یک وزرای خارجه ابرقدرت‌ها مذاکره‌ کند.
- به خودم گفتم این ایرانیانی که با موفّقیت کشورهای قدرتمند را متقاعد کردند همتایان من خواهند بود، احساس ضعف کردم.
-همچنین با حسادت نه تنها آنچه به‌ دست آورده بودند را بلکه چگونگی رسیدن به آن را تحسین کردم ایران از طریق تعامل به این موفقیت دست پیدا کرد.
- در آخرین روز حضورم در تهران بخاطر اجلاس مشترک دو کره بالاخره دوباره احساس غرور می‌کنم در عین حال حس می‌کنم که این احساس را مدیون ایرانی‌ها نیز هستم چرا که به نظرم تعامل ایران با قدرت‌های جهانی برای حل مساله هسته‌ای به نوعی در تعامل بین دو کره‌ نیز نقش داشته است.
- سه سال پیش وقتی وارد این کشور شدم ایرانی‌ها را پر از اعتماد به نفس و غرور و انتظار برای آینده‌ای دیدم که به دست خودشان از طریق توافق هسته‌ای رقم می‌خورد.
- اینک که در حال ترک این کشورم، حس می‌ کنم دوستان ایرانیی ام برای آینده‌ای که ممکن است از بیرون بر آنان تحمیل شود مضطرب و نگرانند.
- اما من خوشبینم مذاکرات بین دو کره ‌شاید موجب اشتیاق بیشتر برای مذاکرات در امور بین‌المللی شود. من به ظرفیت دیپلماسی ایرانی که سه سال پیش دنیا را متحیر کرد ایمان دارم.
- محافظت از قرارداد با دوستان همدل می‌ توانست راحت‌تر از قراردادی باشد که در فضایی متشنج و پر فشار به‌ دست بیاید.
- ایران از بیرون با دیپلماتی که تجربه 30 سال را با خود به دوش می‌کشند بعنوان کشوری با نفوذتر دیده می‌شود در مقایسه با آنچه خود ایرانی‌ها تصور می‌کنند.