به گزارش همشهری‌ آنلاین، پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، در حالی با استقبال محتاطانه رهبران اروپایی همراه شده که به نوشته یک گزارش تحلیلی، تهاجم علیه ایران و جنگ اوکراین تناقض‌های سیاست خارجی اتحادیه اروپا و وابستگی امنیتی این قاره به واشنگتن را آشکار کرده است؛ وضعیتی که نشان می‌دهد اروپا برای حفظ منافع خود ناگزیر است از همراهی با جنگ‌های آمریکا فاصله بگیرد و سیاست خارجی و ابتکارهای دیپلماتیک مستقلی را دنبال کند.

تارنمای ریسپانسیبل استیت‌کرافت در تحلیلی نوشت: پیروزی قاطع دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا با نوعی آسودگی محتاطانه در سراسر اروپا روبه‌رو شده است. پس از ۲ سال اعمال تعرفه‌های تجاری از سوی دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا، تهدید به الحاق گرینلند و سرزنش متحدان اروپایی عضو ناتو به دلیل هزینه‌های دفاعی، بسیاری از سیاستمداران اروپایی شکست جمهوری‌خواهان را فرصتی برای اصلاح مسیر سیاست‌های آمریکا می‌دانند.

به باور نویسنده، با این حال، واکنش‌ها به این نتیجه انتخابات، تناقض‌های سیاست خارجی خود اتحادیه اروپا را نیز آشکار کرده است، به‌ویژه در قبال جنگ‌های ایران و اوکراین. رهبران اتحادیه اروپا به‌جای بررسی دلایل شکست ترامپ، ترجیح داده‌اند نتیجه انتخابات میاه‌دوره‌ای آمریکا را تاییدی بر باورهای ایدئولوژیک خود تفسیر کنند.

ریسپانسیبل استیت‌کرافت نوشت: کایا کالاس مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، به‌طور قابل پیش‌بینی در پی این انتخابات ابراز امیدواری کرد که کنگره جدید آمریکا موجب تقویت وحدت ۲ سوی آتلانتیک و حمایت از اوکراین شود. به نظر می‌رسد منظور او بازگشت به رویکردی متفاوت از حمایت ناکافی ترامپ از اوکراین باشد.

در همین راستا، کریستل شالدموزه نایب‌رئیس پارلمان اروپا ابراز «خوش‌بینی محتاطانه» کرد و گفت نتایج انتخابات می‌تواند «به سود اوکراین و گذار سبز» باشد. پدرو سانچز نخست‌وزیر چپ میانه‌روی اسپانیا نیز این رای را «رد نابرابری، نفرت، تبعیض جنسیتی و انکار تغییرات اقلیمی» تفسیر کرد.

با این حال به باور نویسنده شواهدی وجود ندارد که نشان دهد شکست سنگین جمهوری‌خواهان در درجه نخست ناشی از تصور رای‌دهندگان درباره حمایت ناکافی ترامپ از اوکراین بوده یا این نتیجه را بتوان تاییدی بر دستورکار اجتماعی ترقی‌خواهانه دانست.

ریسپانسیبل استیت‌کرافت نوشت: در مقابل، نظرسنجی‌های مختلف، از جمله نظرسنجی آسوشیتدپرس و مرکز پژوهشی نورک، نیویورک تایمز و دانشگاه سی‌ینا، فاکس‌نیوز و گالوپ، به‌طور مداوم نشان داده‌اند که به‌طور میانگین حدود ۷۵ تا ۸۰ درصد از رای‌دهندگان گفته‌اند هزینه‌های زندگی، از جمله قیمت بنزین، و جنگ علیه ایران نقش مهمی در تصمیم آن‌ها برای رای دادن داشته است.

این تارنما ادامه داد: در نظرسنجی‌های پس از رای‌گیری نیز ۷۴ درصد از رای‌دهندگان اعلام کردند که جنگ در تصمیم آن‌ها در روز رای‌گیری عاملی «تعیین‌کننده» یا «بسیار مهم» بوده است. جی‌دی ونس معاون رئیس‌جمهور آمریکا نیز جنگ علیه ایران را مهم‌ترین دلیل شکست سنگین جمهوری‌خواهان دانست.

به باور نویسنده، نکته قابل‌توجه آن است که در میان سیاستمداران اروپایی که به‌سرعت بر احساسات ضدجنگ رای‌دهندگان آمریکایی تاکید کردند، نه میانه‌روهایی که به دلایل ایدئولوژیک مخالف ترامپ بودند، بلکه متحدان و تحسین‌کنندگان پیشین او در جناح راست ملی‌گرا قرار داشتند.

ریسپانسیبل استیت‌کرافت نوشت: ژردن باردلا رهبر حزب اجتماع ملی فرانسه، و آلیس وایدل رهبر حزب آلترناتیو برای آلمان، که هر دو حزب در کشورهای خود در صدر نظرسنجی‌ها قرار دارند، شکست ترامپ را به پیامدهای اقتصادی جنگ او در ایران نسبت دادند.

این تارنما ادامه داد: این موضع‌گیری اقدامی سیاسی و هوشمندانه از سوی ملی‌گرایان بود. آن‌ها از همان ابتدا با جنگ علیه ایران مخالفت کرده بودند، در حالی که برخی رهبران اروپایی که ابتدا از این جنگ استقبال کرده بودند، اکنون از پیامدهای آن شکایت می‌کنند.

به باور نویسنده، فریدریش مرتس صدراعظم آلمان نمونه‌ای گویاتر در این زمینه است؛ زمانی که رژیم اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵(خرداد ۱۴۰۴) به ایران حمله کرد، وب از این اقدام تمجید کرد و گفت این رژیم با این حمله کار کثیف غرب را انجام می‌دهد. او همچنین از کارزار بمباران بسیار گسترده‌تر آمریکا و رژیم اسرائیل که در فوریه ۲۰۲۶(اسفند ۱۴۰۴) آغاز شد، دفاع کرد و گفت آن زمان فرصت مناسبی برای نصیحت کردن متحدان درباره حقوق بین‌الملل نیست.

اما مرتس اکنون ابراز تاسف می‌کند که جنگ به دلیل افزایش قیمت انرژی، بیش از ۱۰۰ میلیارد یورو برای اروپا هزینه داشته است. ظاهرا انجام آن «کار کثیف» با صورت‌حساب سنگینی همراه بوده است.

ریسپانسیبل استیت‌کرافت ادامه داد: اورسولا فون در لاین رئیس کمیسیون اروپا، نیز که هم‌زمان با آغاز حملات آمریکا و رژیم اسرائیل از «گذار دموکراتیک» در تهران سخن گفته بود، اکنون هزینه جنگ را ۱۲۷ میلیارد یورو، معادل ۱۴۳ میلیارد دلار، در قالب هزینه اضافی برای تامین سوخت‌های فسیلی برآورد می‌کند. با این حال، نه مرتس و نه فون در لاین تاکنون به‌طور علنی نتیجه انتخابات آمریکا را به جنگ علیه ایران مرتبط نکرده‌اند.

طبق این تحلیل، مرتس و فون در لاین نماد شکست گسترده‌تر اروپا در این زمینه هستند. دولت‌های اتحادیه اروپا نفوذ معناداری بر تصمیم واشنگتن برای آغاز جنگ نداشتند. با این حال، برخی کشورها مانند آلمان از این جنگ حمایت کردند. برخی دیگر، مانند فرانسه، اذعان کردند که جنگ ناقض حقوق بین‌الملل است، اما در عین حال بر مواضع ضدایرانی خود تاکید کردند. گروهی دیگر، از جمله ایتالیا، پرتغال، بلغارستان و قبرس، با اجازه دادن به آمریکا برای استفاده از پایگاه‌های نظامی خود در حمله به ایران، با این عملیات همکاری کردند. نخست‌وزیر اسپانیا استثنایی مهم بود که از همان ابتدا به‌طور کامل با جنگ مخالفت کرد.

این تارنما ادامه داد: اکنون رهبران اتحادیه اروپا در موقعیتی دشوار قرار گرفته‌اند که خود در شکل‌گیری آن نقش داشته‌اند. مخالفان سیاسی آن‌ها را به تسهیل جنگی متهم می‌کنند که شهروندان خود اروپا را فقیرتر کرده است. هزینه این حمایت دیگر تنها با تورم و افزایش قیمت‌ها سنجیده نمی‌شود، بلکه ابعاد امنیتی نیز پیدا کرده است.

ریسپانسیبل استیت‌کرافت نوشت: ایران به‌روشنی اعلام کرده است که در صورت تهاجم دوباره آمریکا و رژیم اسرائیل، به هر کشوری که این حملات را تسهیل کند، پاسخ خواهد داد. مارک روته دبیرکل ناتو نیز با بی‌احتیاطی به این موضوع مباهات کرد که پنج هزار سورتی پرواز هواپیماهای آمریکایی از اروپا انجام شده است. از نگاه تهران، کشورهای اروپایی که در این اقدامات همکاری کرده‌اند، اکنون به اهدافی مشروع تبدیل می‌شوند.

نویسنده این گزارش معتقد است: تنها راه خروج از این وضعیت آن است که رهبران اتحادیه اروپا از الگوی سانچز پیروی کنند و از هرگونه ایفای نقش در حمایت از حملات احتمالی آینده علیه ایران خودداری کنند. در عوض، آن‌ها باید برای احیای نقش دیپلماتیک مستقل خود در خاورمیانه تلاش کنند. این اقدام مستلزم تعامل با ایران و همکاری با کشورهای منطقه، از جمله ترکیه، پاکستان، عربستان سعودی، قطر و عمان، برای کاهش تنش‌هاست. با این حال، ناتوانی اروپا در فاصله گرفتن از جنگ آمریکا علیه ایران صرفا ناشی از قضاوت نادرست نبود. این وضعیت بازتاب‌دهنده باور رهبران اتحادیه اروپا بود که تسلیم شدن در برابر ترامپ بهای ضروری حفظ حمایت او از اروپا و اوکراین در برابر روسیه است.

طبق تحلیل ریسپانسیبل استیت‌کرافت، این محاسبه از همان ابتدا آشکارا اشتباه بود. ترامپ بارها نشان داده است که ترجیح می‌دهد با مسکو به توافق برسد. رهبران اروپایی اکنون باید درک کنند که امید بستن به اینکه کنترل دموکرات‌ها بر کنگره به‌سادگی موجب احیای رویکرد سخت‌گیرانه فراآتلانتیکی در برابر روسیه شود، به همان اندازه توهم‌آمیز است که سیاست مماشات با ترامپ از آب درآمده است. ممکن است کنگره‌ای با اکثریت دموکرات برای افزایش کمک‌های نظامی به کی‌یف و اعمال تحریم‌های سخت‌تر علیه مسکو تلاش کند. اما احتمال دیگری نیز وجود دارد: دموکرات‌ها ممکن است تصمیم بگیرند تمرکز خود را بر مسائل داخلی و پیامدهای اقتصادی جنگ ایران بگذارند و در نتیجه، فضای قابل‌توجهی برای مذاکره ترامپ با مسکو باقی بماند. به هر حال، انتخابات اخیر ارتباط چندانی با سیاست ترامپ در قبال اوکراین نداشت.

نویسنده با اشاره به اینکه عدم قطعیت ذاتی در رویکرد آمریکا خود بخشی از مشکل است. نخبگان اتحادیه اروپا سرانجام باید بپذیرند که امنیت آن‌ها نمی‌تواند همچنان گروگان تحولات و فراز و نشیب‌های سیاست داخلی آمریکا باقی بماند، ادامه داد: خوشبختانه، دو کشور اروپایی به‌تازگی راهی برای پیشبرد این رویکرد نشان داده‌اند. الکساندر استوب رئیس‌جمهور فنلاند و یوناس گار استوره نخست‌وزیر نروژ روز ۲۷ اکتبر (۵ آبان) بطور مستقیم با ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه، درباره جنگ اوکراین و چشم‌انداز ازسرگیری مذاکرات گفت‌وگو کردند.

ریسپانسیبل استیت‌کرافت نوشت: جنگ‌های ایران و اوکراین ۲ جنبه از وضعیت دشوار و مشترک اروپا را آشکار می‌کنند. در خاورمیانه، اروپا بهای اقتصادی هنگفتی برای تصمیم‌های نظامی‌ای پرداخته که نه بر آن‌ها کنترلی داشته و نه در برابرشان ایستادگی کرده است. در اوکراین نیز منابع قابل‌توجهی اختصاص داده، در حالی که امیدوار بوده واشنگتن رهبری مقابله با روسیه را بر عهده بگیرد. هر ۲ محاسبه شکست خورده‌اند.

کنگره‌ای با اکثریت دموکرات نمی‌تواند اروپا را از ضرورت دنبال کردن استقلال راهبردی خود بی‌نیاز کند. این استقلال به معنای صرفا افزایش هزینه‌های دفاعی یا خرید کمتر تسلیحات آمریکایی نیست. اروپا همچنین باید جنگ‌های غیرضروری را رد کند، با دشمنان خود وارد تعامل شود و ابتکارهای دیپلماتیک مستقلی را دنبال کند.

این تحلیل در پایان نتیجه گرفت، برخلاف ادعای بسیاری از نخبگان اتحادیه اروپا، به نظر می‌رسد رای‌دهندگان آمریکایی بیش از آنکه نشانه عقب‌نشینی جهانی پوپولیسم ملی‌گرا باشند، واکنشی فزاینده در غرب علیه جنگ‌های بی‌پایان را به نمایش گذاشته‌اند. نادیده گرفتن این احساس عمومی توسط دولت‌های اروپایی نتیجه‌ای جز به خطر افتادن منافع آنان را در پی ندارد.