به گزارش سرویس بین‌الملل جماران، روزنامه آمریکایی «نیویورک‌تایمز» (The New York Times) در گزارشی تحقیقی و مفصل، به بررسی پشت‌پرده شکست تاریخی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و نقش جنگ با ایران در این شکست پرداخته است. این روزنامه با استناد به گفت‌وگو با بیش از ۷۰ مقام، مشاور و استراتژیست سیاسی، از هشدارهای محرمانه به کاخ سفید درباره پیامدهای ادامه جنگ با ایران، بسته ماندن تنگه هرمز و افزایش قیمت سوخت پرده برداشته است.

نیویورک‌تایمز همچنین با بررسی اختلافات داخلی جمهوری‌خواهان، اشتباهات راهبردی تیم انتخاباتی ترامپ و فرصت‌سازی دموکرات‌ها، به پرسش معنادار رئیس‌جمهور آمریکا در روز انتخابات اشاره کرده است؛ آنجا که ترامپ در گفت‌وگویی خصوصی پرسید: «اگر هرگز وارد جنگ با ایران نمی‌شدیم، فکر می‌کنی در انتخابات میان‌دوره‌ای چه اتفاقی می‌افتاد؟» این روزنامه در ادامه می‌نویسد:

شش روز پیش از انتخابات، بیش از ۲۴ نفر از برجسته‌ترین استراتژیست‌های دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در یک تماس تصویری خصوصی شرکت کردند.

فضای جلسه بسیار ناامیدکننده بود. بحث با صحبت درباره سیانور آغاز شد.

تونی فابریزیو، نظرسنج اصلی رئیس‌جمهور، پرسید: «می‌خواهید اول قرص سفید را بخورید یا قرص سیاه را؟»

تیم سیلر، یکی از مشاوران ارشد داده‌های حزب جمهوری‌خواه، دو سناریو را مطرح کرد. در سناریوی نخست، سوپرپک ۴۰۰ میلیون دلاری MAGA Inc. در حال جذب همان رأی‌دهندگانی بود که قصد داشت و انتظار داشت در انتخابات شرکت کنند.

او گفت: «این سناریوی خوش‌بینانه است.»

سناریوی دیگر، یک شکست تمام‌عیار بود.

به گفته چهار نفر از حاضران در تماس، جیمز بلر که کاخ سفید را ترک کرده بود تا بر راهبرد انتخاباتی میان‌دوره‌ای رئیس‌جمهور نظارت کند، در میان خنده حاضران گفت: «دارم کارهای شخصی و امور مربوط به خودم را سر و سامان می‌دهم. به بقیه هم پیشنهاد می‌کنم همین کار را بکنند.»

این تماس حدود ۳۰ دقیقه با شوخی‌های تلخ و سیاه ادامه یافت؛ از تدارک مراسم تشییع جنازه و غذای زندان گرفته تا عفوهای ریاست‌جمهوری و حتی صحبت کوتاهی درباره فرار از کشور.

بلر با کنایه درباره بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم اسرائیل، که یک روز پیش از انتخابات آمریکا شاهد برگزاری انتخابات بود، گفت: «حداقل بی‌بی پیروز شد. او از ما محافظت خواهد کرد.»

ائتلاف نتانیاهو نتوانست اکثریت را به دست آورد و حزب او اندکی بعد مدعی شد که در انتخابات تقلب شده است.

فابریزیو گفت: «شاید بتوانیم در اسرائیل پناهندگی بگیریم.»

فروپاشی در پای صندوق‌های رأی

ابعاد ویرانی جمهوری‌خواهان یک هفته بعد آشکار شد.

دموکرات‌ها با پیروزی قاطع، اکثریتی بزرگ در مجلس نمایندگان به دست آوردند و کنترل سنا را نیز تصاحب کردند؛ دستاوردی خارق‌العاده که با پیروزی در پایگاه‌های سنتی جمهوری‌خواهان، از جمله کانزاس، کارولینای جنوبی و تگزاس، رقم خورد؛ ایالت‌هایی که تا یک سال پیش تصور چنین نتیجه‌ای در آن‌ها دشوار بود.

این روایت از فروپاشی حزب جمهوری‌خواه بر اساس مصاحبه با بیش از ۷۰ نفر تهیه شده است؛ از جمله قانون‌گذاران، استراتژیست‌های سیاسی، رهبران حزبی، نظرسنجان، مقام‌های کاخ سفید و دستیاران کنگره که مستقیماً در انتخابات میان‌دوره‌ای نقش داشتند. بسیاری از آن‌ها برای تشریح گفت‌وگوها و تصمیم‌های خصوصی، خواستار ناشناس ماندن شده‌اند.

ابعاد این شکست به‌هیچ‌وجه اجتناب‌ناپذیر نبود.

جمهوری‌خواهان از رکوردی بی‌سابقه در جمع‌آوری کمک‌های مالی، حمایت ثروتمندترین مرد جهان، یک حکم مطلوب دیوان عالی در زمینه تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی و مخالفانی ناامید و نامحبوب برخوردار بودند.

در سنا، نقشه انتخاباتی به‌گونه‌ای بود که دموکرات‌ها مجبور بودند در ایالت‌هایی رقابت کنند که دهه‌ها در آن‌ها پیروز نشده بودند.

در مجلس نمایندگان نیز تیم ترامپ سنت دیرینه ترسیم مجدد حوزه‌های انتخابیه کنگره، تنها یک‌بار در هر دهه، را کنار گذاشته و با تغییر مرز حوزه‌ها، مناطق جدیدی ایجاد کرده بود تا اکثریت شکننده جمهوری‌خواهان را تقویت کند.

اما آنچه جمهوری‌خواهان نتوانستند بر آن غلبه کنند، رئیس‌جمهوری بود که اعتماد عمومی را در زمینه اقتصاد و بسیاری مسائل دیگر از دست داده بود.

آنچه همچنین پیش‌بینی نکرده بودند، جنگی نامحبوب در خاورمیانه بود؛ جنگی که تنگه هرمز را مسدود کرد، قیمت هر گالن بنزین را به بیش از ۴ دلار رساند و تا روز انتخابات ادامه یافت.

دموکرات‌ها نیز این بار آماده بودند تا از لغزش‌ها و اشتباهات جمهوری‌خواهان بهره‌برداری کنند.

هشدار صریح درباره جنگ ایران

اسلایدی که جیمز بلر در تابستان در اختیار مقام‌های جناح غربی کاخ سفید قرار داده بود، تصویری نگران‌کننده ترسیم می‌کرد.

در یکی از اسلایدها، ارتباط میان میزان محبوبیت جمهوری‌خواهان در نظرسنجی‌ها و جدول زمانی جنگ ایران نشان داده شده بود.

این نمودار نشان می‌داد که برتری دموکرات‌ها در نظرسنجی‌ها در دوران درگیری‌های نظامی فعال به‌شدت افزایش یافته، در جریان مذاکرات بر سر یک «یادداشت تفاهم» کاهش پیدا کرده و پس از فروپاشی آتش‌بس، بار دیگر جهش کرده است.

تا پایان ماه ژوئیه، دموکرات‌ها در نظرسنجی مربوط به رأی انتخابات کنگره، ۱۰ درصد از جمهوری‌خواهان پیش بودند.

جمع‌بندی نهایی این اسلاید به‌وضوح قابل مشاهده بود و با رنگ زرد فسفری برجسته شده بود: جمهوری‌خواهان هنوز می‌توانستند به‌طور نظری در انتخابات مجلس نمایندگان پیروز شوند، مشروط بر اینکه برتری دموکرات‌ها فقط ۴ درصد باشد.

اما در ادامه هشدار داده شده بود: «این اتفاق بدون یک آتش‌بس طولانی‌مدت، بازگشایی تنگه هرمز و کاهش قیمت بنزین رخ نخواهد داد.»

در بخش دیگری از اسلاید آمده بود: «نتیجه نهایی نزدیک به برتری ۱۰ درصدی دموکرات‌ها، احتمالاً باعث از دست رفتن سنا برای ما خواهد شد.»

نتایج روز سه‌شنبه حتی بدتر از این پیش‌بینی‌ها بود: بر اساس برآوردهای نیویورک‌تایمز، حزب ترامپ در مسیر شکست در رأی عمومی انتخابات کنگره با اختلاف حدود ۱۳ درصد قرار دارد.

این نتیجه در حال شکل‌گیری به‌عنوان بدترین شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان طی نیم‌قرن گذشته است؛ از زمان پیامدهای رسوایی واترگیت تاکنون.

حتی پیش از بسته شدن حوزه‌های رأی‌گیری، ترامپ به این فکر افتاده بود که چه اتفاقی ممکن بود رخ دهد.

به گفته فردی که با رئیس‌جمهور صحبت کرده بود، ترامپ در یک گفت‌وگوی خصوصی پرسیده بود: «اگر هرگز وارد جنگ با ایران نمی‌شدیم، فکر می‌کنی در انتخابات میان‌دوره‌ای چه اتفاقی می‌افتاد؟»

دوره دوم ریاست‌جمهوری بدون مهار

آنچه جنگ را به عاملی تا این اندازه تأثیرگذار تبدیل کرد، این بود که برای رأی‌دهندگان یک روایت ساده و قابل‌درک ایجاد کرد.

ترامپ در دوران مبارزات انتخاباتی وعده داده بود که جنگ جدیدی آغاز نکند؛ اما خودش جنگی تازه به راه انداخت.

او وعده داده بود قیمت‌ها را کاهش دهد؛ اما قیمت بنزین به‌شدت افزایش یافت و تورم بالا رفت.

داستان فروپاشی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای تنها داستان وعده‌های شکسته‌شده نبود؛ بلکه داستان زیاده‌خواهی و فراتر رفتن از حدود قدرت نیز بود.

پس از آنکه ترامپ از وضعیت انزوای سیاسی ناشی از حوادث ۶ ژانویه ۲۰۲۱ بازگشت، برخی مشاورانش معتقد بودند او به این باور رسیده است که قواعد سیاست دیگر برای او اعتبار ندارند و گویی تنها او از این قواعد مستثناست.

اما این توهم سه‌شنبه‌شب به‌طور کامل فرو ریخت.

در طول نزدیک به دو سال، غرور و خودبزرگ‌بینی به فلسفه حکمرانی دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ تبدیل شده بود.

مجموعه‌ای ظاهراً بی‌پایان از گزارش‌های تحقیقی منتشر شد که نشان می‌داد ترامپ، اعضای خانواده‌اش و نزدیکان او چگونه آشکارا از جایگاه ریاست‌جمهوری برای ثروتمند کردن خود استفاده کرده‌اند.

این گزارش‌ها به‌تدریج بر رأی‌دهندگان تأثیر گذاشتند؛ به‌طوری که نظرسنجی اوایل اکتبر شبکه فاکس‌نیوز نشان داد فساد، مهم‌ترین نگرانی رأی‌دهندگان است.

آنا کلی، سخنگوی کاخ سفید، در واکنش به این موضوع گفت: «رئیس‌جمهور فقط در راستای منافع مردم آمریکا عمل می‌کند. هیچ‌گونه تضاد منافعی وجود ندارد.»

ترامپ در سال ۲۰۲۵ جنگ تجاری با تمام جهان را آغاز کرد؛ جنگی که آثار و خسارت‌های آن بیش از یک سال بعد همچنان در مزارع سراسر ایالت‌های کانزاس، تگزاس و آیووا احساس می‌شد؛ ایالت‌هایی که ناگهان به عرصه رقابت شدید انتخاباتی تبدیل شده بودند.

در تمام این مدت، رئیس‌جمهور نسبت به مشکلات آمریکایی‌هایی که سیاست‌های خودش بر دشواری زندگی آن‌ها افزوده بود، بی‌تفاوتی نشان می‌داد.

در واکنش به افزایش سرسام‌آور قیمت بنزین، ترامپ اصرار داشت که این مسئله «بهای کوچکی است که باید پرداخت کرد».

برخی اعضای تیم او از این موضوع به ستوه آمده بودند که ترامپ ظاهراً بیشتر از مرزهای آمریکا درباره سالن رقص جدیدش صحبت می‌کند، بیشتر از قیمت مواد غذایی به زمین‌های گلفش می‌پردازد و بیشتر از تورم به دکوراسیون داخلی ساختمان‌ها توجه دارد.

در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، او در آخرین سخنرانی انتخاباتی خود بر بازسازی استخر در مرکز خرید ملی واشنگتن تمرکز کرد و به شوخی گفت که در حال بررسی تغییر نام آن به نام خودش، به‌جای آبراهام لینکلن، است.

دموکرات‌ها برخلاف گذشته، عمدتاً حواس خود را به حاشیه‌سازی‌های روزانه ترامپ ندادند و تلاش کردند فساد را به هزینه‌های زندگی مردم پیوند بزنند.

آن‌ها همچنین روایتی از دولتی ارائه کردند که به نخبگان و ثروتمندان توجه دارد، در حالی که مردم عادی با مشکلات اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ از نزدیکان جفری اپستین که از حمایت برخوردار بودند تا سود شخصی ۲.۲ میلیارد دلاری رئیس‌جمهور.

در مجلس نمایندگان، دموکرات‌ها به‌سرعت در برابر تلاش ترامپ برای تغییر مرز حوزه‌های انتخابیه واکنش نشان دادند و برای گسترش میدان رقابت، نامزدهای قدرتمندی را حتی در مناطق به‌شدت جمهوری‌خواه معرفی کردند.

در سنا نیز آن‌ها موفق شدند مجموعه‌ای از نامزدهای بسیار برجسته را جذب کنند که ایالت‌هایی را که زمانی پیروزی در آن‌ها غیرقابل‌تصور بود، به میدان رقابت تبدیل کردند.

در هفته‌های پایانی و پرالتهاب کارزار انتخاباتی، جمهوری‌خواهان ناچار شدند منابع مالی خود را از ایالت‌های معمولاً رقابتی مانند کارولینای شمالی و جورجیا خارج کنند تا پایگاه‌های سنتی خود در کارولینای جنوبی و حتی می‌سی‌سی‌پی را حفظ کنند.

حکیم جفریز، نماینده نیویورک و رهبر دموکرات‌ها که اکنون در آستانه تصدی ریاست مجلس نمایندگان قرار دارد، گفت جنگ ایران به «تشدید چشمگیر» تضاد میان دو حزب کمک کرد.

جمهوری‌خواهان تلاش کرده بودند انتخابات میان‌دوره‌ای را به انتخاب میان «عقل سلیم و دیوانگی» تبدیل کنند و به‌طور مستمر جناح رو به رشد سوسیالیست‌های دموکرات در چپ آمریکا را هدف حمله قرار دهند.

با این حال، آخرین نظرسنجی فابریزیو، نظرسنج رئیس‌جمهور، که دو هفته پیش از انتخابات انجام شد، نشان می‌داد اگرچه هم برند جمهوری‌خواهان ماگا و هم سوسیالیست‌های دموکرات در میان رأی‌دهندگان نامحبوب هستند، اما جریان ماگا بار منفی بیشتری با خود حمل می‌کند.

وقتی از جمهوری‌خواهانی که قصد شرکت در انتخابات را نداشتند پرسیده شد چه چیزی می‌تواند آن‌ها را به بازگشت به پای صندوق‌های رأی ترغیب کند، دو پاسخ نخست آن‌ها پایان دادن به جنگ و رسیدگی به تورم بود.

در آخرین تماس پیش از روز انتخابات، مشاوران ترامپ هم واقع‌بینانه و هم با لحنی بدبینانه درباره وضعیت رقابت انتخاباتی صحبت می‌کردند.

در مقطعی، آن‌ها به یکی از متحدان ترامپ اشاره کردند که برای فرمانداری مینه‌سوتا نامزد شده بود و با وجود شکست سنگین در انتخابات مقدماتی حزب، خواستار بازشماری آرا شده بود.

بلر با لحنی کنایه‌آمیز به حاضران گفت: «ببینید، اشکالی ندارد. فکر می‌کنم ما هم مثل مایک لیندل عمل می‌کنیم و صرف‌نظر از اینکه با چند درصد اختلاف شکست بخوریم، خواستار بازشماری آرا می‌شویم.»

الکس فایفر، سخنگوی سوپرپک MAGA Inc.، گفت این گروه بر اساس «نگاه واقع‌بینانه و هوشیارانه خود به فضای سیاسی»، سرمایه‌گذاری در رقابت‌های مجلس نمایندگان را در ایالت‌هایی افزایش داده که جمهوری‌خواهان در آن‌ها پیشتاز هستند؛ از جمله مین، فلوریدا، تنسی، نیویورک و تگزاس.

او در بیانیه‌ای گفت: «افرادی که این نقل‌قول‌های ساختگی و شایعات دروغین را منتشر می‌کنند، نه‌تنها سرمایه‌گذاری تاریخی و سخاوتمندانه رئیس‌جمهور در تلاش انتخاباتی میان‌دوره‌ای حزب را تحقیر و کوچک می‌شمارند، بلکه به تلاش‌های سخت‌کوشانه بسیاری از افرادی که در این کارزار مشارکت داشتند نیز تهمت می‌زنند. آن‌ها ترسو و بازنده هستند.»

یک مقام کاخ سفید که نخواست نامش فاش شود، در واکنش به گزارش‌های این مقاله گفت:

«نام رئیس‌جمهور ترامپ در برگه رأی نبود و ثابت شده است که رأی‌دهندگان ترامپ زمانی که نام او در انتخابات باشد، پای صندوق‌های رأی حاضر می‌شوند. کیفیت نامزدها اهمیت دارد و رئیس‌جمهور ترامپ در معرفی بسیاری از نامزدهای حاضر در انتخابات، بهتر از خود آن نامزدها عمل کرد.»

این مقام همچنین تکرار کرد که رئیس‌جمهور، که روز چهارشنبه پیش‌تر اذعان کرده بود جنگ بر انتخابات میان‌دوره‌ای تأثیر گذاشته است، بارها گفته بود ایران نباید به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند.

نامزدسوزی ترامپ

در حالی که چاک شومر، رهبر دموکرات‌های سنا از نیویورک، با دقت و وسواس در حال جذب نامزدهای برجسته برای انتخابات سنا بود، ترامپ با مجموعه‌ای از اقدامات، اکثریت جمهوری‌خواهان را به خطر انداخت.

پس از آنکه جونی ارنست، سناتور ایالت آیووا، با مخالفت با جنجالی‌ترین گزینه‌های پیشنهادی ترامپ برای مناصب دولتی موافقت نشان داد و تام تیلیس، سناتور کارولینای شمالی، به لایحه شاخص ترامپ درباره مالیات و هزینه‌های دولتی رأی منفی داد، متحدان ترامپ تهدید کردند که به فعالیت سیاسی هر دوی آن‌ها پایان خواهند داد.

هر دو تصمیم به بازنشستگی گرفتند و در نتیجه، دو کرسی آسیب‌پذیر که در اختیار جمهوری‌خواهان بود، خالی شد.

در کارولینای شمالی، ترامپ با کنار زدن دیگر گزینه‌ها، راه را برای نامزدی مایکل واتلی، لابی‌گر سابق و رئیس پیشین کمیته ملی حزب جمهوری‌خواه، هموار کرد.

واتلی نامزد چندان قدرتمندی از آب درنیامد و در برابر روی کوپر، فرماندار محبوب و پیشین دموکرات این ایالت، شکست خورد.

پس از مرگ لیندسی گراهام، سناتور کارولینای جنوبی، در ماه ژوئیه، ترامپ از انتخاب خواهر او، دارلین، برای جایگزینی موقت وی و همچنین رقابت برای یک دوره کامل شش‌ساله حمایت کرد.

با این اقدام، او نامزدی کم‌تجربه و فاقد پایگاه مالی را در موقعیتی مهم قرار داد؛ نامزدی که در نهایت در ایالتی شکست خورد که از سال ۱۹۹۸ تاکنون هیچ دموکراتی را به سنا نفرستاده بود.

اما هیچ نامزدی به اندازه کن پکستون، دادستان کل تگزاس که درگیر رسوایی‌های متعدد بود، برای حزب جمهوری‌خواه هزینه‌ساز نشد.

ترامپ از پکستون در برابر جان کورنین، سناتور جمهوری‌خواه مستقر در این کرسی، حمایت کرد و هشدارهای یک‌ساله درباره اینکه پکستون این کرسی را به خطر خواهد انداخت، نادیده گرفت.

در نهایت، جمهوری‌خواهان مجبور شدند نزدیک به ۳۰۰ میلیون دلار در تگزاس هزینه کنند؛ پولی که می‌توانست برای حمایت از نامزدهایشان در ایالت‌های دیگر صرف شود.

پکستون با اختلاف ۱۲ درصد شکست خورد.

در تماس دیگری که اخیراً برگزار شده بود، اعضای تیم ترامپ درباره ناتوانی برخی از جمهوری‌خواهانی که تلاش می‌کردند آن‌ها را به انتخابات بفرستند، شوخی می‌کردند.

بلر یک هفته پیش‌تر به حاضران گفته بود: «من دشمن را دیده‌ام؛ و آن دشمن خودِ ما هستیم.»

فابریزیو در پاسخ گفت: «در بسیاری از مناطق، همین‌طور است.»

نقشه راه دموکرات‌ها

در ماه مه ۲۰۲۵، چاک شومر به اقامتگاه لوکس «وایلدفلاور فارمز» در دره هادسون نیویورک رفت تا در یک نشست محرمانه با اهداکنندگان مالی و مقام‌های حزب شرکت کند.

او به‌شدت نیاز داشت نقشه رقابت‌های انتخاباتی سنا را گسترش دهد.

در نشست وایلدفلاور، جیمز تالاریکو، قانون‌گذار جوان ایالتی در تگزاس، سخنرانی پنج‌دقیقه‌ای برای حاضران ایراد کرد و درباره اهمیت روایت‌سازی در کارزارهای انتخاباتی صحبت کرد.

شومر به‌شدت تحت تأثیر او قرار گرفت و پس از جلسه به دست‌کم دو نفر از حاضران گفت که می‌خواهد تالاریکو را برای نامزدی در انتخابات سنا متقاعد کند.

برای تصاحب کنترل سنا، دموکرات‌ها باید تمام کرسی‌های خود را حفظ می‌کردند و دست‌کم چهار کرسی دیگر را به دست می‌آوردند؛ از جمله در ایالت‌هایی که ترامپ در سال ۲۰۲۴ با اختلاف زیادی در آن‌ها پیروز شده بود.

شومر ماه‌ها برای متقاعد کردن کوپر تلاش کرد و دست‌کم سه بار به اوهایو سفر کرد تا شرود براون، سناتور پیشین، را که در سال ۲۰۲۴ شکست خورده بود، به نامزدی مجدد ترغیب کند. برند سیاسی پوپولیستی براون با فضای حاکم بر کشور همخوانی داشت.

شومر که اکنون ۷۳ سال دارد، به یاد می‌آورد که به براون گفته بود: «اگر بازنشسته شوی و ما فقط با یک رأی اکثریت را از دست بدهیم، از دوران بازنشستگی‌ات لذت نخواهی برد.»

هر دوی آن‌ها نامزد شدند و پیروز شدند.

در مجلس نمایندگان، جایی که دموکرات‌ها در سال ۲۰۲۴ تنها سه کرسی با اکثریت فاصله داشتند، مسئولان جذب نامزدها به سراغ حوزه‌هایی رفتند که ترامپ در آن‌ها با اختلاف ۱۰ درصد یا بیشتر پیروز شده بود؛ زیرا از همان ابتدا پیش‌بینی می‌کردند که رئیس‌جمهور جسورتر از گذشته، بیش از حد از حدود خود فراتر خواهد رفت.

بررسی پس از انتخابات کمیته سوپرپک اکثریت مجلس نمایندگان دموکرات که در آوریل ۲۰۲۵ منتشر شد، نشان می‌داد دو ویژگی در میان نامزدهای قدرتمندتر حزب در انتخابات ۲۰۲۴ برجسته بوده است: «میانه‌رو تلقی شدن» و تمرکز بر اقتصاد.

مایک اسمیت، رئیس این کمیته، گفت: «اگر می‌خواستیم در حوزه‌های انتخاباتی عمیقاً جمهوری‌خواه رقابت کنیم، باید نامزدهایی پیدا می‌کردیم که از همان ابتدا برای رأی‌دهندگان دافعه‌برانگیز نباشند.»

آن‌ها برای جذب نامزدها به سراغ افرادی با سوابق و زندگی‌نامه‌های متفاوت رفتند: کهنه‌سربازان ارتش، پزشکان، کشاورزان، یک آتش‌نشان جنگل و یک ستاره موسیقی تِهانو؛ تقریباً هر کسی که تصویر یک سیاستمدار حرفه‌ای را در ذهن تداعی نمی‌کرد.

جنگ بر سر ترسیم مجدد حوزه‌های انتخابیه

در همین حال، ترامپ تلاش می‌کرد خودِ میدان رقابت مجلس نمایندگان را از نو ترسیم کند.

در بهار ۲۰۲۵، جیمز بلر که در آن زمان معاون رئیس دفتر کاخ سفید بود، طرحی را به رئیس‌جمهور ارائه کرد تا مرز حوزه‌های انتخابیه کنگره در میانه دهه تغییر کند و کرسی‌های جمهوری‌خواهان امن‌تر شود.

تلاش برای مهندسی حوزه‌های انتخابیه از تگزاس آغاز شد و به‌سرعت به دیگر ایالت‌های تحت کنترل جمهوری‌خواهان گسترش یافت.

وقتی حکیم جفریز برای نخستین بار از طرح تگزاس مطلع شد، با ناباوری به مشاورانش نگاه کرد و گفت: «شوخی می‌کنید؟»

او برای تشویق قانون‌گذاران ایالتی به ایستادگی در برابر این طرح به تگزاس پرواز کرد و بسیاری از دموکرات‌ها برای کند کردن روند قانون‌گذاری، ایالت را ترک کردند.

اما طرح مورد حمایت ترامپ به اجرا درآمد و جمهوری‌خواهان پنج کرسی جدید برای خود ایجاد کردند که ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ می‌توانست با اختلافی دو رقمی در آن‌ها پیروز شود.

به نظر می‌رسید این اقدام برای مقابله با حتی کاهش حمایت رأی‌دهندگان در انتخابات میان‌دوره‌ای کافی باشد.

اما دموکرات‌ها مقابله‌به‌مثل کردند.

رأی‌دهندگان کالیفرنیا طرح گاوین نیوسام، فرماندار این ایالت، را برای ایجاد پنج حوزه جدید به نفع دموکرات‌ها تصویب کردند. رأی‌دهندگان ویرجینیا نیز نقشه‌ای را تأیید کردند که چهار حوزه دیگر ایجاد می‌کرد، هرچند دیوان عالی ایالت بعداً آن را لغو کرد.

از همان ابتدا، بلر نسبت به طرح خود برای تغییر مرز حوزه‌ها اطمینان بیش از حد داشت و او و رئیس‌جمهور نگرانی جمهوری‌خواهانی را که هشدار می‌دادند این اقدام ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد، نادیده می‌گرفتند.

اما تا آوریل ۲۰۲۶، دموکرات‌ها دلایل خوبی داشتند که باور کنند با تغییر مرز حوزه‌ها در چندین ایالت تحت کنترل خود، تهدید را خنثی کرده‌اند.

جفریز یک کنفرانس خبری جشن‌گونه برگزار کرد و پوستری را به نمایش گذاشت که چهره‌های ترامپ و بلر روی آن قرار داشت و در کنار آن نقل‌قولی ناشناس از مقاله‌ای درباره تغییر مرز حوزه‌های انتخابیه در نیویورک‌تایمز دیده می‌شد: «جنگ تمام‌عیار، همه‌جا و در تمام اوقات.»

وقتی بلر این پوستر را دید، به جیدئون براگین، یکی از دستیاران ارشد جفریز، پیامک داد: «می‌توانی یک نسخه از این پوستر را برای دفتر من بفرستی؟»

اما این پوستر تا روز انتخابات در مقر دموکرات‌های مجلس نمایندگان باقی ماند؛ روزی که موج آبی دموکرات‌ها حتی بسیاری از حوزه‌هایی را که برای پیروزی جمهوری‌خواهان طراحی شده بودند، درنوردید.

اشتباهاتی که می‌شد از آن‌ها اجتناب کرد

با آغاز سال ۲۰۲۶، موج تشدیدشده اجرای سیاست‌های مهاجرتی دولت در مینیاپولیس به خشونت کشیده شد؛ جایی که دو معترض به ضرب گلوله مأموران فدرال کشته شدند.

هر دو مورد قتل در ویدئو ثبت شد.

ترامپ به مشاورانش گفت که از ظاهر این ویدئوها خوشش نمی‌آید.

سوزی وایلز، رئیس دفتر کاخ سفید، ماه‌ها به‌طور خصوصی تلاش کرده بود ترامپ را از رویکرد سخت‌گیرانه مهاجرتی که استفن میلر، مشاور ارشد سیاست‌گذاری رئیس‌جمهور، طرفدار آن بود، دور کند.

اندکی پس از حوادث مینیاپولیس، نظرسنجی‌های داخلی دموکرات‌ها نشان داد که این حزب برای نخستین بار در موضوع مهاجرت از جمهوری‌خواهان پیش افتاده است.

به گفته یکی از استراتژیست‌های ارشد رئیس‌جمهور، موضوعی که همواره یکی از نقاط قوت ترامپ بود، برای مدتی به بزرگ‌ترین نقطه ضعف او تبدیل شد.

سپس، حدود پنج هفته پس از دومین تیراندازی، ترامپ کشور را وارد جنگ با ایران کرد.

بلر در ابتدا مانند رئیس خود خوش‌بین بود و تصور می‌کرد جنگ به‌سرعت با موفقیت به پایان خواهد رسید.

او به همکاران بدبین خود اطمینان می‌داد که این درگیری به فاجعه سیاسی مورد نگرانی برخی تبدیل نخواهد شد؛ زیرا برخی مقام‌های وزارت دفاع به کاخ سفید اطمینان داده بودند که جنگ به‌سرعت پایان خواهد یافت.

اما جدول زمانی چهار تا شش هفته‌ای ترامپ به چندین ماه کشیده شد.

ترامپ در انظار عمومی از پیروزی قاطع نظامی سخن می‌گفت، اما در جلسات خصوصی، مشاورانش درباره بسته شدن تنگه هرمز، افزایش شدید قیمت بنزین و کود شیمیایی و کاهش نگران‌کننده ذخایر تسلیحاتی آمریکا به او گزارش می‌دادند.

گروه‌های کانونی فابریزیو در ماه مارس، حدود دو هفته پس از آغاز درگیری، نشان دادند که رأی‌دهندگان نمی‌فهمند چرا رئیس‌جمهور جنگ را آغاز کرده است.

آن‌ها این اقدام را شکستن یک وعده انتخاباتی می‌دانستند که زندگی را گران‌تر کرده بود.

متحدان سابق ترامپ در جناح راست مخالف جنگ، از جمله تاکر کارلسون و مارجری تیلور گرین، نماینده پیشین کنگره از جورجیا، اکنون آشکارا علیه او موضع گرفته بودند.

به گفته مشاوران، ترامپ می‌دانست که جنگ حمایت عمومی از او را تحلیل می‌برد، اما برای مدت کوتاهی به نظر می‌رسید راهی برای خروج از این بحران پیدا کرده است.

تا اواسط ژوئن، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، موفق شده بود با ایران بر سر یک یادداشت تفاهم مذاکره کند و تیم سیاسی ترامپ نفسی از سر آسودگی کشید.

نخستین نظرسنجی فابریزیو درباره این پیشنهاد نشان داد افرادی که از توافق آگاه بودند، با اختلاف ۴۱ درصدی از آن حمایت می‌کردند و ۶۷ درصد معتقد بودند این توافق باعث کاهش قیمت بنزین خواهد شد.

اما تندروهای جمهوری‌خواه در موضوع ایران، از جمله تد کروز، سناتور تگزاس، ترامپ را تحت فشار قرار دادند تا فشار بر تهران را حفظ کند.

توافق از هم پاشید و جنگ ادامه یافت.

«پول من»

ترامپ پس از انتخابات ۲۰۲۴ هرگز جمع‌آوری کمک‌های مالی را متوقف نکرد و در نهایت یک ذخیره مالی حدوداً ۴۰۰ میلیون دلاری ایجاد کرد که به مشاورانش نشان داده بود آن را «پول خودم» می‌داند.

تا ماه اوت، در حالی که کمتر از ۱۰۰ روز به انتخابات باقی مانده بود، استراتژیست‌های جمهوری‌خواه سنا هنوز نمی‌دانستند تیم ترامپ قرار است این پول را در کجا هزینه کند.

یکی از آن‌ها گفته بود از میزان آمادگی‌نداشتن تیم ترامپ «شوکه» شده است.

یکی از مشاوران ترامپ گفت برنامه‌ای وجود داشت، اما نمی‌توان آن را به اشتراک گذاشت؛ زیرا رئیس‌جمهور هنوز آن را تأیید نکرده بود.

ترامپ برخی روزها در گفت‌وگوهای خصوصی به مشاورانش می‌گفت: «باید پیروز شویم. هر کاری که لازم است باید انجام دهیم.»

اما در روزهای دیگر، به نظر می‌رسید اصلاً اهمیتی به نتیجه نمی‌دهد.

او به دستیارانش گفته بود: «اینکه آن‌ها بدون من نمی‌توانند پیروز شوند، چیز بسیار خوبی درباره من نشان می‌دهد.»

بلر و دیگران مجبور بودند رئیس‌جمهور را متقاعد کنند که با هزینه‌کردن این منابع مالی موافقت کند.

ترامپ تا پایان تابستان از تأیید این هزینه‌ها خودداری کرد.

این تأخیر هزینه سنگینی داشت؛ زیرا هرچه به انتخابات نزدیک‌تر می‌شویم، قیمت تبلیغات افزایش می‌یابد.

در یک هفته از اواسط اکتبر، در یک شبکه تلویزیونی در انکوریج، سوپرپک ترامپ تقریباً چهار برابر بیشتر از سوپرپک پیشرو دموکرات‌ها پول پرداخت کرد، در حالی که حدود ۷۰ درصد تبلیغات تلویزیونی کمتری پخش کرد؛ زیرا از مدت‌ها قبل زمان پخش تبلیغات را رزرو نکرده بود.

گروه دموکرات‌ها برای پخش یک آگهی در بخش خبری عصر شبکه محلی ۲۷۰۰ دلار پرداخت کرد، در حالی که سوپرپک ترامپ برای همان زمان پخش ۳۰ هزار دلار پرداخت کرد.

معمولاً قانون‌گذارانی که در معرض خطر شکست هستند، در انتخابات میان‌دوره‌ای تلاش می‌کنند از یک رئیس‌جمهور نامحبوب فاصله بگیرند.

اما تیم ترامپ می‌خواست دقیقاً برعکس این کار را انجام دهد.

کریس لاویتا، مدیر مشترک کارزار انتخاباتی ترامپ در سال ۲۰۲۴، گفت: «ما آن ساختار قدیمی را وارونه کرده‌ایم.»

به این ترتیب، نخستین گردهمایی مدرن حزب جمهوری‌خواه برای انتخابات میان‌دوره‌ای شکل گرفت؛ جشنی دو روزه برای رئیس‌جمهور در دالاس در ماه سپتامبر که بسیاری از اعضای حزب او تمایلی به برگزاری آن نداشتند.

ترامپ در جریان سخنرانی خود در این گردهمایی، از طرحی جنجالی رونمایی کرد که بر اساس آن قرار بود به هر بزرگسال آمریکایی ۵ هزار دلار پرداخت شود؛ البته تنها در صورتی که جمهوری‌خواهان پیروز انتخابات شوند.

تقریباً هیچ‌کس، از جمله مشاوران ارشد سیاسی رئیس‌جمهور، رئیس مجلس نمایندگان و رهبر اکثریت سنا، از این پیشنهاد خبر نداشت.

این ایده حتی پیش از اعلام ترامپ در هیچ نظرسنجی‌ای مورد ارزیابی قرار نگرفته بود.

هنگامی که پیشنهاد مشابهی مورد بررسی قرار گرفت، تیم ترامپ دریافت که این طرح تأثیر چندانی در تغییر نظر رأی‌دهندگان به نفع جمهوری‌خواهان ندارد.

برخی از مشاوران خود رئیس‌جمهور از شنیدن این وعده مالی احساس شرمندگی کردند. یکی از آن‌ها این اقدام را تلاشی آشکار برای «رشوه دادن» به مردم در ازای رأی‌شان توصیف کرد.

با این حال، گردهمایی یک خبر خوب نیز به همراه داشت: پول.

در روز نخست این گردهمایی، ایلان ماسک ۷۵ میلیون دلار به صندوق رهبری سنا (Senate Leadership Fund)، سوپرپک تحت مدیریت متحدان جان تون، رهبر اکثریت سنا از داکوتای جنوبی، کمک کرد.

این کمک یکی از بزرگ‌ترین کمک‌های مالی انفرادی در تاریخ آمریکا بود.

در جریان این گردهمایی، کن پکستون به دفتر این صندوق رفت و الکس لاتچم، مدیر اجرایی سوپرپک، اظهارنظری نسبتاً مبهم به او کرد: «فردا خوشحال خواهی شد.»

قرار بود تبلیغات انتخاباتی آغاز شود.

ماسک در مجموع بیش از ۴۵۰ میلیون دلار برای کمک به جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای هزینه کرد که بخش زیادی از آن در تگزاس و برای نجات پکستون صرف شد.

سوپرپکی که او تأمین مالی می‌کرد، ده‌ها میلیون دلار برای تبلیغاتی هزینه کرد که جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات‌ها، را به دلیل حمایت از حقوق تراجنسیتی‌ها هدف قرار می‌داد.

این تبلیغات همان خط حمله‌ای را تکرار می‌کرد که تیم ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ با موفقیت به کار گرفته بود.

در رقابت‌های دیگر، تمرکز بر تبلیغات مربوط به حقوق تراجنسیتی‌ها به موضوع اختلاف میان مقام‌های صندوق رهبری سنا و تیم ترامپ تبدیل شد.

تیم ترامپ معتقد بود انتخابات ۲۰۲۶ اساساً درباره اقتصاد است و پخش تبلیغات درباره موضوعات دیگر اثربخشی کمتری خواهد داشت.

اما استراتژیست‌های جمهوری‌خواه سنا معتقد بودند پیام‌های اقتصادی در فضای سیاسی کنونی، در برخی ایالت‌ها تأثیر چندانی ندارند.

تلاش برای حفظ کنترل سنا همچنین به دلیل ناتوانی رهبران حزب در همکاری با یکدیگر با مشکل مواجه شد.

ترامپ و رهبران جمهوری‌خواه سنا، از جمله جان تون، هرگز رابطه نزدیکی با یکدیگر پیدا نکردند.

رئیس‌جمهور برخلاف نظر آن‌ها از پکستون حمایت کرد.

همچنین زمانی که مشاوران ترامپ در مارس ۲۰۲۶ برای برنامه‌ریزی انتخابات میان‌دوره‌ای با مقام‌های ارشد سوپرپک جمهوری‌خواهان در کمپ دیوید دیدار کردند، هیچ‌یک از نمایندگان کمیته ملی جمهوری‌خواهان برای انتخابات سنا به این نشست دعوت نشده بود.

فروپاشی

در اواخر ماه اوت، جولی مرز، استراتژیست ارشد کمیته کارزار انتخاباتی دموکرات‌ها برای مجلس نمایندگان، تیم خود را گرد هم آورد و اسلایدی را به نمایش گذاشت که احتمال وقوع یک «موج آبی» را ۳۵ درصد برآورد می‌کرد.

او به یاد می‌آورد که به اعضای تیمش گفته بود: «وظیفه ما این است که تا جایی که می‌توانیم تخته موج‌سواری در اختیار افراد قرار دهیم.»

مقام‌های این کمیته پیشنهاد غیرمعمولی به آسیب‌پذیرترین نمایندگان دموکرات ارائه کردند: به‌جای آنکه میلیون‌ها دلار برای دفاع از آن‌ها هزینه شود، منابع مالی به مناطق عمیقاً جمهوری‌خواه منتقل شود و از طریق نظرسنجی مشخص شود که آیا این حوزه‌ها به منابع مالی نیاز دارند یا خیر.

بیشتر این نمایندگان با پیشنهاد موافقت کردند و در نتیجه، حدود ۱۰ میلیون دلار برای گسترش میدان رقابت آزاد شد.

مدت کوتاهی پس از گردهمایی جمهوری‌خواهان در دالاس، قیمت گازوئیل به بالاترین سطح تاریخی خود رسید.

وضعیت برای جمهوری‌خواهان در سنا به‌قدری بد شد که در اوایل اکتبر، آن‌ها سفارش نظرسنجی در ایالت‌هایی را دادند که تا پیش از آن پیروزی در آن‌ها غیرقابل‌تصور بود؛ از جمله داکوتای جنوبی و آیداهو.

یک ماه پیش از انتخابات، صندوق رهبری سنا پخش تبلیغات خود در کارولینای شمالی را متوقف کرد و عملاً این ایالت را واگذار کرد تا منابع مالی را ابتدا به کانزاس، سپس کارولینای جنوبی و در نهایت می‌سی‌سی‌پی منتقل کند؛ ایالتی که ترامپ دو سال پیش با اختلاف نزدیک به ۲۳ درصد در آن پیروز شده بود.

مشاوران ترامپ در یک تماس تلفنی با لحنی تمسخرآمیز از عبارت «میدان نبرد می‌سی‌سی‌پی» استفاده کردند.

وضعیت در مجلس نمایندگان شاید حتی بدتر بود.

در مقطعی، مقام‌های ارشد صندوق رهبری کنگره و سوپرپک‌های ترامپ تصمیم گرفته بودند تلاش برای تصاحب کرسی هنری کویار، نماینده دموکرات از جنوب تگزاس، را کنار بگذارند.

اما بعد متوجه شدند که مایک جانسون، رئیس مجلس نمایندگان، قرار است همان روز در حوزه انتخابیه کویار حضور داشته باشد؛ روزی که قرار بود پخش تبلیغات متوقف شود.

آن‌ها اعلام این تصمیم را یک روز به تأخیر انداختند تا جانسون از یک موقعیت شرم‌آور در امان بماند.

کویار با اختلافی قاطع دوباره انتخاب شد.

در نهایت، نقشه انتخاباتی چنان به سمت چپ تغییر کرد که جمهوری‌خواهان مجلس نمایندگان، با وجود انجام نظرسنجی در بیش از ۱۰۰ حوزه انتخابیه، نتوانستند خود را با شرایط جدید وفق دهند.

این نتیجه حتی برخی از رهبران برجسته دموکرات را نیز غافلگیر کرد.

در یک ضیافت شام در ماه سپتامبر، رحم امانوئل که در جریان موج انتخاباتی سال ۲۰۰۶ مدیریت شاخه انتخاباتی دموکرات‌های مجلس نمایندگان را بر عهده داشت، از نامزدهای ارشد حزب پرسید ترامپ در حوزه‌های انتخابیه آن‌ها با چه اختلافی پیروز شده بود.

وقتی زک دمبو، کهنه‌سرباز ارتش و دادستان فدرال پیشین و نامزد حوزه ششم کنتاکی، گفت ترامپ در حوزه او با اختلاف ۱۵ درصد پیروز شده است، امانوئل با ناباوری به او نگاه کرد.

دمبو پیروز شد.

در آخرین یکشنبه پیش از روز انتخابات، جفریز یک مقصد نمادین را برای آخرین سفر انتخاباتی خود به یکی از حوزه‌های رقابتی در نظر گرفت.

او به آلاباما رفت؛ جایی که جمهوری‌خواهان پس از صدور حکمی از سوی دیوان عالی که قانون حقوق رأی را تضعیف کرده بود، مرزهای حوزه انتخابیه شوماری فیگورز را به نفع حزب خود تغییر داده بودند.

جفریز گفت حضور در آنجا اهمیت داشت، زیرا: «او با تلاش تازه‌ای برای تحمیل روش‌هایی شبیه دوران قوانین جیم کرو به جامعه آفریقایی‌تبار آمریکا مواجه بود.»

جفریز گفت: «می‌توان گفت شوماری و من هر دو سنگینی تاریخ را احساس می‌کردیم؛ زیرا جنبش حقوق مدنی که به رهبری دکتر کینگ، رزا پارکس و بسیاری دیگر شکل گرفت، از همین مکانی آغاز شد که ما در آن به این کارزار بسیار مهم انتخاباتی سال ۲۰۲۶ پایان می‌دادیم.»

فیگورز روز سه‌شنبه در انتخابات پیروز شد.

جفریز در مسیر رفتن به فرودگاه، توقفی اعلام‌نشده در پارک مجسمه یادبود آزادی داشت؛ مکانی که تاریخ برده‌داری در آمریکا را گرامی می‌دارد.

اکنون قرار است جفریز در ماه ژانویه به نخستین رئیس سیاه‌پوست مجلس نمایندگان در تاریخ آمریکا تبدیل شود.