به گزارش ایسنا، محمدتقی فاضل میبدی در گفت‌وگویی درباره مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیتی آیت‌الله طالقانی به‌ویژه فرهنگ روادارانه، پرهیز از تنگ‌نظری و نگاه باز او به جامعه و انسان، اظهار کرد: مرحوم آیت‌الله طالقانی شخصیت واقعاً ویژه‌ای بود. تا آنجا که من دیده بودم، آثارش را خوانده بودم و برخوردهایی را که در اوایل انقلاب با افراد و گروه‌های مختلف داشت مشاهده کرده بودم، روح ایشان مانند یک اقیانوس بود که بالاخره هر کسی می‌تواند در این اقیانوس شنا کند و درباره آن سخن بگوید. 

درادامه گزیده سخنان فاضل میبدی را میخوانید:

*مرحوم آیت‌الله طالقانی آن دو پدیده، یعنی مارکسیسم و ماتریالیسم یا توده‌ای‌ها و همچنین پدیده لیبرالیسم را بسیار مهم می‌دانست و سعی کرد به صلاحیت علمی بیشتر مجهز شود تا صرفاً به صلاحیت سیاسی. 

*ایشان معتقد بود باید با گروه‌های سیاسی و جوانان پیوند بخورد و مسائل فکری و دینی را برای آنان مطرح کند. آقای طالقانی هم مکاتب مختلف را دیده و درنوردیده بود و هم اسلام را در بعد قرآنی شناخته بود؛ نه فقط در بعد فقهی و روایی. البته ایشان فقه و روایت را نیز به‌خوبی می‌دانست، اما در بعد قرآن، اسلام را بسیار خوب می‌شناخت. 

* آیت‌الله طالقانی به یک معنا پدر فرهنگی این کشور بود و جوان‌های زیادی به ایشان علاقه داشتند. اگر کسی مسجد هدایت را قبل از انقلاب دیده باشد، متوجه می‌شود که معمولاً جوان‌های دانشگاهی و تحصیل‌کرده زیادی در آن مسجد جذب می‌شدند.

*آقای طالقانی نیز از نظر روحی بسیار ضد استبداد بود. مسئله استبداد دینی که در کتاب کواکبی مطرح شده بود، مرحوم آیت‌الله نائینی نیز آن را مورد توجه قرار داده بود و درباره آینده مسلمان‌ها و اینکه گرفتار این مسئله نشوند، هشدار می‌داد. 

*در هر صورت، آیت‌الله طالقانی مرد بسیار بزرگی بود و تأثری که از برنامه و اندیشه مرحوم نائینی گرفت و آن کتاب را زنده کرد و مقدمه بسیار خوبی بر آن نوشت، نشان می‌دهد که بعد فرهنگی مرحوم آیت‌الله طالقانی در ظلم‌ستیزی و ظلمت‌ستیزی بسیار قوی بوده است. 

* مرحوم آیت‌الله طالقانی بیش از مبارزه با کفر روی ظلم و ظلمت، یعنی جهل، حساسیت داشت. ایشان بسیار متأثر از اسلام بود و می‌خواست اسلام و قرآن را در جامعه برگرداند. ایشان می‌گفت اشتباه بعضی از آقایان این است که در کتاب‌هایشان مسئله کفر، ارتداد و مجازات اینها را مطرح می‌کنند، ولی چرا مسئله ظلم و جهل به آن صورت مطرح نیست و نسبت به آن حساسیتی وجود ندارد؟

* جریان وحدت‌شکن و تفرقه‌جو از اول انقلاب هم وجود داشت و بارها به امام ضربه زد، منتها چون شخصیت امام به گونه‌ای بود که این افراد جرئت نمی‌کردند خودشان را اظهار کنند، این جریان‌ها کمتر آشکار بودند. 

* کسانی که در برابر انقلاب و امام در دهه ۶۰ ایستاده بودند، کم نبودند، منتها زیر پرده بودند. این افراد کم‌کم زمینه را مساعد کردند و رشد کردند؛ به‌ویژه اکنون که جامعه ما گرفتار بحران‌های سیاسی و تجاوز خارجی شده است. 

* متأسفانه این جریان همواره نمی‌خواهد این انقلاب و این ملت به یک انتظام برسد یا آن پیامی که ما در اول انقلاب برای مردم و انسان‌ها داشتیم، محقق شود. این خطر را مرحوم امام بارها و بارها اعلام کرده بود و درباره آن سخن گفته بود. 

* گروهی که اکنون در برابر دولت اقدام می‌کند و اختلاف به وجود می‌آورد، من صریحاً به شما می‌گویم که این نوع کارهایی که انجام می‌دهند، نتانیاهو را خوشحال می‌کند.  این افراد نمی‌گذارند کشور در مسیری و بستری قرار بگیرد که بالاخره بتواند به آرمان‌های خودش برسد و این روزگار، روزگار بسیار خطرناکی است. 

*من واقعاً معتقدم باید با این جریان‌ها برخورد کنند و جلوی آنها گرفته شود. از جمله به نظر من خود صداوسیماست که گاهی بعضی صداها و بعضی صحنه‌ها را پخش می‌کند که بخواهد دولت را تضعیف کند. 

* متأسفانه اکنون بعضی کلیپ‌ها نیز در همین مسیر وحدت‌شکنی منتشر می‌شود و توهین‌های رکیکی به مسئولان نظام می‌کنند و برخی از آنها بعضا همین طلبه‌های جوان و عمامه‌به‌سرها هستند. 

* حوزه، جای آموزش و بحث علم و تحقیق است. البته سوگیری نهی از منکر نیز وجود داشته و من نمی‌خواهم بگویم وجود نداشته است، اما نه به عنوان یک جریان سیاسی که بیاید در جامعه تفرقه ایجاد کند؛ یکی علیه این و دیگری علیه آن، در خیابان بلندگو دست بگیریم و علیه پاره‌ای از نخبگان کشور و پاره‌ای از نیروهای فکری کشور شعار بدهیم. 

* اینکه بیاییم در حوزه جمع شویم و علیه یک شخص شعار بدهیم، به نظر من کار حوزه‌ها نبوده است. چرا باید این کار را انجام دهند؟ بروند خارج از حوزه‌ها، در خیابان‌ها هر کاری می‌خواهند انجام دهند؛ البته آن هم کار غلطی است، اما اینکه طلبه بیاید در حوزه، یا فرقی نمی‌کند، معمم در خارج از حوزه باشد و آخوند یا روحانی یا حوزه بخواهد با شعارهای سیاسی خودش را جلو ببرد، این کار محکوم به شکست است.