عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس معتقد است فشارهای اقتصادی و آثار جنگ باعث تغییر نگاه افکار عمومی شده است؛او گفت هرچه مشکلات معیشتی بیشتر احساس شود، استقبال از رویکردهای تندروانه کاهش خواهد یافت.

احمد بخشایش اردستانی در گفت‌وگویی عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست‌خارجی مجلس شورای اسلامی، درباره این‌که اگر تفاهم‌نامه‌ای میان ایران و ایالات متحده به امضا برسد آیا این تفاهم‌نامه به صحن مجلس باید آورده شود و نمایندگان درباره آن تصمیم‌گیری کنند، گفت: چیزی که مورد بحث قرار گرفته یک  تفاهم‌نامه است، توافق‌نامه که نیست. این تفاهم‌نامه مقدمه توافق است.

بنا بر روایت ایلنا، درادامه گزیده سخنان بخشایش اردستانی را می‌خوانید: 

*اصل ۷۷ قانون اساسی بیان می‌کند هنگامی که توافق‌نامه‌هایی  بین دو کشور به امضا می‌رسد، باید در مجلس شورای اسلامی مورد تصویب قرار گیرد و سپس به شورای نگهبان ارسال شده و تأیید و تصویب شود. اما اینکه آیا تفاهم‌نامه هم نیاز به تصویب دارد یا خیر، به طور متغییر چون احتمال ضعیفی داده می‌شود که این تفاهم به صلح برسد، احتمالاً خود تفاهم هم در مجلس مورد بحث و بررسی قرار خواهد گرفت و دولت هم بی‌علاقه نیست که تفاهم‌نامه را به مجلس بیاورد.

* همین که در مقابل ابرقدرتی مثل آمریکا دوام و تاب آوردیم، نترسیدیم، با آنها جنگیدیم و به‌خوبی از خود رشادت نشان دادیم، کفایت می‌کند. معمولا کشوری نبوده که تا به حال، بعد از جنگ جهانی دوم، در مقابل آمریکا قرار بگیرد و از هم نپاشد.

* عده‌ای هم هستند که آخرالزمانی فکر می‌کنند و می‌گویند میان حق و باطل؛ باید باطل را محو کرد. مگر می‌شود آمریکا را از کره زمین محو کرد؟ خیر چون آنها خودشان را صاحب قدرت و ابزار می‌دانند. همین که ایران توانسته سر بلند کند و در واقع خود را آرام‌آرام در طول زمان، ان‌شاءالله، به‌عنوان یک ابرقدرت مطرح کند، خودش پیروزی است و این تفاهم‌نامه نیاز کشور ما بود.

* مگر قرار است همه جنگ‌ها وقتی به صلح منجر می‌شوند، صلح استمرار داشته باشد؟ این عقلانیت است که باید استمرار داشته باشد. اگر ترامپ عقل داشته باشد، این تفاهم را نگه می‌دارد؛ اگر عقل نداشته باشد، باز منجر به جنگ می‌شود.

* وقتی افق را نگاه می‌کنیم، آمریکا درس گرفت و متوجه شد که نمی‌تواند ایران را شکست دهد. ایران متوجه شد که ترسش از آمریکا ریخته است. ایران متوجه شد که می‌تواند تنگه هرمز را هر وقت بخواهد ببندد. این جنگ یک ابزار در اختیار ایران قرار داد و اصلاً تنگه هرمز را در حاکمیت ایران تثبیت کرد.

* بعد از ۶۰ روز، ما می‌توانیم در مقابل خدماتی که ارائه می‌دهیم، یک‌سری صندوق‌های بیمه‌ای، صندوق غذا، صندوق سوخت و صندوق محیط‌زیست ایجاد کنیم و کشتی‌ها را مجبور کنیم که این خدمات را دریافت کنند و در مقابل، عوارض بپردازند. نکته دیگر این است که  شما نمی‌توانید از ابتدا همه آرزوها و آمال را صددرصد محقق کنید و بگویید مثلاً ما پیروز جنگ شده‌ایم، چراکه  آمریکا ابرقدرت است و اجازه نمی‌دهد و مشاهده هم کردیم  که وقتی حمله می‌کند، چگونه حملات را غافلگیرانه انجام می‌دهد و سرمایه‌های ما را از بین می‌برد. 

*  فکر می‌کنم اگر عقلا بر ایران حاکم باشند و آرام‌آرام کار از دست تندروها خارج شود، مخصوصاً اگر آن ۳۰۰ میلیارد دلاری که قرار است توسط بخش خصوصی کشورهای قطر و امارات و شرکت‌های ساختمانی وارد ایران شود، تحقق پیدا کند، اتفاقاتی خواهد افتاد.

* ما با آمریکا باید به سمت صلح حرکت کنیم. اگرچه من افق را به سمت صلح نمی‌بینم، اما به سمت آتش‌بس و تفاهم می‌بینم. امیدوارم به صلح منجر شود. اگر همین افراد، مثل آقای قالیباف و دیگران، زمام امور را در دست داشته باشند و تندروها مزاحمت و اذیت ایجاد نکنند و انگیزه‌های قدرت خود را در قالب نگاه‌های آخرالزمانی نبینند، حتما کشور به تفاهم و توافق می‌رسد.

* وقتی جنگ می‌شود، سختی‌ها به وجود می‌آید، معیشت مردم سخت می‌شود، مردم اعتراض می‌کنند و طبیعتاً فضا برای تندروها تنگ می‌شود. خودِ جریان جنگ، بعد از پایان جنگ، یک فضای سیل‌آسا ایجاد می‌کند که آنها را در خود هضم می‌کند. شما مثلا یک دهه قبل را نگاه کنید؛ فضایی که برای تندروها وجود داشت را با فضایی که امروز برای آنها وجود دارد مقایسه کنید. کاملاً متفاوت است. یعنی هرچه جلوتر می‌رویم، زندگی مردم به خاطر جنگ سخت‌تر می‌شود و وقتی زندگی‌ها سخت‌تر شد، دیگر حرف‌های تندروها برای مردم اثر ندارد و خودبه‌خود کنار زده می‌شوند.