به گزارش تسنیم: به‌ازای هر یک دلار هزینه ایران برای پهپادها، دشمن 20 تا 28 دلار برای سرنگونی آنها هزینه کرده است.

 در حالی که آتش درگیری‌ها در منطقه گسترده‌تر می‌شود، تحلیل جدید داده‌های میدان نبرد نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ایران با بهره‌گیری از راهبرد هوشمندانه «هزینه ـ اثربخشی»، نه‌تنها توانسته است قدرت بازدارندگی خود را تثبیت کند، بلکه متخاصمان را به ورطه یک جنگ فرسایشی کشانده است که در آن موازنه اقتصادی دفاع در برابر حمله کاملاً به هم ریخته است.

بررسی‌های کارشناسی از نخستین ساعات این درگیری حاکی از آن است که امارات متحده عربی که خود را در خط مقدم رهگیری حملات پهپادی و موشکی ایران یافته، هزینه گزافی را متحمل شده است.

کلی گریکو، کارشناس ارشد اندیشکده استیمسون در واشنگتن، در تحلیلی که توسط رسانه‌های معتبر بین‌المللی از جمله Semafor منتشر شده است، فاش می‌کند: "به‌ازای هر 1 دلاری که ایران برای پهپادها هزینه کرده است، امارات متحده عربی تقریباً 20 تا 28 دلار برای سرنگونی آنها هزینه کرده است."

تله استراتژیک پاتریوت؛ شلیکی که تمام می‌شود، جایگزینی که در هاله‌ای از ابهام است

یکسان نبودن قیمت تمام‌شده برای طرفین درگیر، تنها بخشی از حقیقت است، آنچه این معادله را به یک "تله استراتژیک" برای ائتلاف متخاصم تبدیل کرده، موضوع جایگزینی سریع تسلیحات است. هر موشک رهگیری که از سامانه‌های پیشرفته‌ای مانند پاتریوت شلیک می‌شود، یک دارایی راهبردی است که نمی‌توان آن را یک‌شبه جایگزین کرد.

بررسی اعداد و ارقام نشان‌دهنده یک شکاف عمیق است؛ هزینه ساخت و تجهیز یک فروند موشک رهگیر پاتریوت (PAC-3) که برای مقابله با موشک‌های بالستیک به‌کار می‌رود، حدود 44 میلیون دلار برآورد می‌شود، این در حالی است که یک موشک بالستیک ایرانی با فناوری بومی، هزینه‌ای در حدود 250 هزار دلار برای کشور داشته است.

نسبت 44 میلیون دلار در برابر 250 هزار دلار، یک اختلاف فاحش و معنادار است که تصویر روشنی از عمق بن‌بست پیشِ‌روی آمریکا و متحدانش ترسیم می‌کند، این تنها یک درگیری نظامی صرف نیست؛ این نبردی برای به چالش کشیدن موازنه هزینه‌ها و صبر سیاسی است، وقتی هزینه دفاع برای یک طرف چندین برابر هزینه حمله برای طرف دیگر باشد، قواعد بازی تغییر می‌کند و دوام معادلات پیشین غیرممکن می‌شود.

اقرار واشنگتن: تولید ماهانه 100 موشک ایرانی در برابر 6 موشک رهگیر آمریکایی

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، در اظهاراتی که بازتاب گسترده‌ای داشت، به توانمندی خیره‌کننده ایران در تولید انبوه موشک اذعان کرد. روبیو گفت: "طبق برخی تخمین‌ها، ایرانی‌ها ماهانه بیش از 100 فروند از این موشک‌ها را تولید می‌کنند". او سپس این رقم را با توانایی محدود غرب مقایسه کرد: "این را با شش یا هفت موشک رهگیری که ما می‌توانیم در ماه تولید کنیم، مقایسه کنید."

این اقرار صریح مقام ارشد آمریکایی، هسته اصلی راهبرد جمهوری اسلامی ایران را آشکار می‌سازد. در حالی که آمریکا و متحدانش با مشکل عمق کم زرادخانه‌های پدافندی خود مواجه هستند و تولیدشان به‌سختی به 750 موشک در سال می‌رسد، ایران با برخورداری از خطوط تولید پایدار و بومی، قادر است حلقه محاصره را تنگ‌تر کند و دشمن را در دور باطل فرسایش گرفتار کند.

برتری راهبردی ایران در معادله فرسایش

آنچه امروز در منطقه در حال وقوع است، فراتر از یک نبرد تاکتیکی است. جمهوری اسلامی ایران با درک عمیق از الزامات جنگ‌های آینده و با بهره‌گیری از اقتصاد مقاومتی، توانسته است معادله "هزینه در برابر اثربخشی" را به‌نفع خود تغییر دهد.

نسبت هزینه‌ها (20 به یک در پهپادها و 176 به یک در موشک‌های بالستیک) و شکاف عمیق در توان تولید ماهانه (7 به 100)، همگی گواه این حقیقت است که جمهوری اسلامی ایران نه‌تنها از موضع ضعف، بلکه از موضع قدرت وارد معادله بازدارندگی شده است. در جنگی که نفس‌گیری و دوام طرفین اصل تعیین‌کننده است، توان تولید بالا و هزینه پایین تجهیزات تهاجمی ایران، عاملی کلیدی برای تقویت توان بازدارندگی و قرار دادن دشمن در شرایطی کاملاً منفعلانه و فرسایشی است.