در سرمقاله امروز روزنامه جمهوری اسلامی آمده است: 

وارد کردن فشارهای اقتصادی، سیاسی، نظامی و امنیتی از بیرون و ایجاد اختلاف و تفرقه از درون، راهبرد دشمنان ملت ایران برای تسلط بر این کشور و به اجرا درآوردن توطئه‌هایشان علیه ملت ایران است.

این، برنامه‌ای درازمدت است که آمریکا و تعدادی از دولت‌های اروپائی از اولین سال بعد از پیروزی انقلاب اسلامی برای به زانو درآوردن ملت ایران و منحرف ساختن مسئولین از مسیر انقلاب به اجرا گذاشتند. انواع فشارهای سیاسی، اقتصادی، نظامی، فرهنگی، اجتماعی، تبلیغاتی و امنیتی را در همین چارچوب و با هدف به شکست کشاندن انقلاب و نظام جمهوری اسلامی وارد کردند ولی با هوشیاری و مقاومت مردم نتوانستند به اهداف خود برسند. در مقابل این راهبرد خصمانه دشمن، برنامه امام خمینی که یک راهبرد هوشمندانه، دقیق و موفق بود به کار گرفته شد که توانست توطئه‌ها را خنثی کند. راهبرد مورد نظر امام «وحدت کلمه» بود.

بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی با هوشیاری و تسلط کامل بر جریان‌های سیاسی بین‌المللی، ملت ایران را با این واقعیت آشنا کردند که «وحدت کلمه، رمز پیروزی» بر دشمنان است. این راهبرد را امام خمینی در تمام سخنرانی‌ها و پیام‌ها مورد تأکید قرار می‌دادند بطوری که به صورت یک فرهنگ، بخشی از رفتار جامعه ایرانی و انقلابی را شکل می‌داد. پیروزی بر شورش‌های قومی، غلبه بر کودتاهای دشمن ساخته، خنثی کردن فشارهای بیرونی و به دست آوردن موفقیت‌های درخشان در دفاع مقدس 8 ساله در برابر جنگ تحمیلی همگی از نتایج راهبرد «وحدت کلمه» بودند.

راهبرد «وحدت کلمه» برای امروز و آینده کشور ما و ملت ما نیز کاربرد دارد. مردم ایران اکنون در حال مواجهه با یکی از دشوارترین فشارهای داخلی و خارجی هستند. این قبیل فشارها را ملت ما بارها تجربه کرده و با تکیه بر همین راهبرد که از بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی آموخته، توانسته با موفقیت از آنها عبور کند. گردنه کنونی را هم با تکیه بر همین راهبرد پشت‌سر خواهیم گذاشت و آینده را با وحدت کلمه خواهیم ساخت به این شرط که حکمرانان ما تغییر و تجدید نظر را از خود شروع کنند و به دشمن برای تصمیم گرفتن درباره ایران فرصت ندهند. تجربه تاریخی ملت‌ها نشان داده است که اگر حکمرانان بموقع درصدد اصلاح خود و تجدید نظر در برنامه‌هایشان و ایجاد تغییرات اساسی در سیاست‌هایشان برنیایند، دیگران برای آنها تصمیم خواهند گرفت. دیگران البته به ابزارهای متوسل می‌شوند که معمول‌ترین آنها نارضایتی مردم است. حکمرانان نباید زمینه را برای نارضایتی مردم فراهم کنند تا کار به جائی برسد که یا مردم و یا بیگانگان با بهانه قرار دادن نارضایتی وارد صحنه شوند. طبیعی‌ترین و عاقلانه‌ترین راه اینست که خود حکمرانان پیشقدم شوند و با اصلاح خود و تجدید نظر در سیاست‌ها و ایجاد تغییرات اساسی، بهانه را از دشمن بگیرند.

شعار دادن و توسل به گفتاردرمانی کار آسانی است اما همچون قرص‌های مُسکّن دارای اثر موقت است. مدیران لایق کسانی هستند که درصدد ریشه‌کن ساختن بحران باشند نه تسکین موقت آن.

ایران، کشوری پهناور، ثروتمند و صاحب نیروی انسانی سرشار از استعداد و خلاقیت است. مدیریت این کشور و عبور دادن آن از بحران‌ها به ویژه بحران اقتصادی با تکیه بر این امتیازات، کاری کاملاً ممکن است. موانع راه نیز ناشناخته نیستند. این موانع عبارتند از سیاست‌هائی که جواب نداده‌اند، باندهای مافیائی در لایه‌های مختلف دستگاه‌ها، ضعف نظارت و عدم قاطعیت در برخورد با فاسدان و مفسدان. راه علاج اینست که حکمرانان برای اصلاح خود و تجدید نظر در سیاست‌های تکراری و ناکارآمدشان پیشقدم شوند، در مرحله بعد دستگاه‌های نظارتی را اصلاح و فعال کنند و سرانجام به ریشه‌کن ساختن باندهای مافیائی و برخورد قاطع با فاسدان و مفسدان بپردازند. تجربه تاریخی نشان داده است اگر حکمرانان پیشقدم نشوند، دیگران به جای آنان وارد عمل خواهند شد.