هر نظام سیاسی در جای جای دنیا دارای مخالفین است و ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست .

اما آنچه ما و حاکمیت ما را از نظام های سیاسی دنیا میتواند ممتایز کند ؛ ادعای دینی بودن و شعارِ الگو پذیری حاکمیت از مکتب پر افتخار اهلبیت (ع) است .

احترام به مردم و ایجاد زمینه برای بازگشت دلها و منتقدان و استیفای حقوق شهروندان

در آموزه های بلند دین و مکتب تشیع "احترام به مردم" و ایجاد زمینه بازگشت منتقدان و مخالفان ، و حتا معاندان به دامن اسلام و بهرمندی از حقوق قطعی شهروندی از سوی حاکمیت دینی است. 

چندی است تقاضای بحقِ دلسوزان اصلاح طلب و اصولگرا و حتا کسانی که در دائره جناح بندی ها تعریف نمی شوند این است ؛ حاکمیت در برداشتن حصرها و حبس ها از شخصیت های سیاسی که به ایران و قانون تعلق خاطر دارند ، دریغ نکند. و از سوی دیگر در همین راستا در ارتباطات شهروندان در فضای مجازی که زمینه کار و کسب شان بوده و یا زمینه فعالیت های علمی و فرهنگی و نیز آگاهی های سیاسی اجتماعی است ، حاکمیت "قدم بزرگ" بردارد تا بتواند ادعای قدرشناسی از "حضور همه ایرانیان در ۱۲ روز جنگ" را اثبات برساند.

دو حرکت شگفت آور امام زین العابدین (ع)

سیره امام سجاد (ع) در برابر پذیرش اخلاقی مخالفان برای کسانی که بخواهد در مسیر دین و اهلبیت حاکمیت را اداره کنند ، کافی است .

امام سجاد و پناه دادنِ به خانواده های بنی امیه

دو سال پس از حادثه تلخ و خونین عاشورا که به دستور بنی امیه و شخصِ یزید کلید خورد و صالحانی که در راس آنان اباعبدالله الحسین (ع) به شهادت رسید و خاندان پیامبر خدا (ص) به بدترین شکل به اسارات در آمدند و متحمل شکنجه روحی-روانی و بدنی ،شدند !!  یزید به مدینه لشکرکشی و حمله کرد و خیانت و غارت و کشتار زیادی کرد!

در این میان، مروان بن حکم که از طائفه و حاکمیت بنی امیه بود قصد خروج از مدینه داشت ، اما احتمال آزار خانواده‌اش از سوی سپاهیان یزید را می داد و به افراد متعدد مانند عبدالله بن عمر بن خطاب برای حفاظت از آنان مراجعه کرد ، اما همگی دست رد به سینه اش می‌زندند ، تا اینکه به سوی امام علی بن حسین؛ امام سجاد (ع) آمد و امام چهارم پناهندگی و حفاظت از خانواده او را پذیرفت.

این درس بزرگی از امام سجاد (ع) است.

رفتار امام سجاد(ع) با دشمن زمین‌خورده

هشام بن اسماعیل حاکم مدینه در زمان عبدالملک بن مروان است و در ظلم و توهین به اهل مدینه بیداد کرده بودو در این بین با امام سجاد(ع)، بیش از دیگران بدرفتاری کرد!

بعداز مدتی هشام عزل شد و عمر بن عبدالعزیز حاکم مدینه گشت و وی دستور داد حاکم معزول را جلو خانه مروان بن حکم نگه داشته و هرکس که از هشام بدی دیده یا شنیده، بیاید و داد دل خود را بگیرد . مردم دسته دسته می‌آمدند، دشنام و ناسزا و لعن و نفرین بود که نثار هشام بن اسماعیل می‌کردند.

اما خود هشام بیش از همه نگران مواجهه اش با امام سجاد(ع) بود و تصور می کرد انتقام علی بن الحسین(ع) در مقابل آن همه ستم‌ها و بدزبانی ها نسبت به خود او و پدران بزرگوارش، کمتر از کشتن نخواهد بود.

مهم شرح صدر و روش اخلاقی امام سجاد (ع) است که به علویین فرمود: "مرام و اخلاق ما نیست که به افتاده لگد بزنیم و از دشمن بعد از آنکه ضعیف شد، انتقام بگیریم، بلکه برعکس، اخلاق ما این است که به افتادگان کمک و مساعدت کنیم".

از این روی ، هنگامی که امام با جمعیت انبوه علویین به طرف هشام آمد، رنگ از چهره او پرید وهرلحظه انتظار مرگ را می‌کشید،ولی بر خلاف انتظارش، امام(ع) با صدای بلند فرمود: «سلام علیکم» و با او مصافحه کرد و برحال او ترحم کرده، به او فرمود: «اگر کمکی از من ساخته است، حاضرم».

پس از این شرح صدر و اخلاق بزرگوارانه امام سجاد(ع) ، مردم مدینه از اهانت و آزار او دست کشیدند.

شرح صدر در "اخلاقِ سجادی" ریشه در آموزه های امام حسین (ع) دارد

امام سجاد (ع) ، مانند هر یک از امام قبل و بعدش ، اخلاق و معرفت و علم را از پدر به ارث برده است .

شرح صدر و اخلاق بزرگوارانه امام حسین (ع) در حدیث ذیل خواندنی است؛

مردی در حضور امام حسین بن علی (ع) گفت: نباید خوبی را در ارتباط با کسی هزینه کرد که قابلیت و لیاقت ندارد .

حضرت حسین (ع) با شنیدن این حرف گوینده که از تنگ نظری آن شخص بود در مقام پاسخ برآمد و فرمود : اینگونه که شما تصور می کنی ، نیست. خوبی باید مثل باران باشد که بر خوب و بد می بارد ؛ - تکون الصنیعة مثل وابل المطر تصیب البر والفاجر. (تحف العقول/٢٤٥)

واقعیت این است ؛ حاکمیت از هیچ منتقد و مخالفی به اندازه یِ حضرت امام سجاد (ع) از مخالفان و معاندان آسیب ندیده ! و جدا سیره حضرت سجاد (ع) در برابر  مخالفان و معاندان شگفت آور است! توصیه میشود "حاکمیت جمهوری اسلامی" نظری افکند.

*جماران