قوانین جدید محدودیت‌های غیرقابل تحمل حقوق زنان و دختران افغان را گسترش می‌دهد، حتی شنیده شدن صدای زن در بیرون از خانه ظاهراً یک امر غیر اخلاقی تلقی می‌شود.
به گزارش جماران، فرمان جدید طالبان که زنان در افغانستان را از دیده شدن صورت و صحبت در اماکن عمومی منع می‌کند، گویای حس خیانتی است که زنان افغان سه سال پس از خروج آمریکا از این کشور احساس می‌کنند.
سایت The Hill نزدیک به کنگره ایالات متحده در این باره نوشت: پس از مشاهده پیشرفت‌های عمده در حوزه حقوقی خود در سالهای پس از سقوط حکومت اول طالبان، زنان افغان اکنون با محدودیت‌هایی در رفت و آمدهای خود بدون داشتن خویشاوند مرد مواجه هستند. زنان مجبورند هنگام حضور در انظار عمومی بدن و صورت خود را با یک پارچه ضخیم و سنگین بپوشانند. مدرسه متوسطه برای دختران وجود ندارد و آزادی‌های آنها روز به روز محدودتر می‌شود.
پرستو حکیم، که مدارس زیرزمینی دخترانه را اداره می‌کند، آنچه را که در افغانستان روی می‌دهد «آپارتاید جنسیتی» نامید. زنان ساکن در افغانستان می‌گویند که این آخرین بسته ممنوعیتی نیست که جنگجویان طالبان، به طور نابرابر اجرا می‌کنند. اما در روزهای پس از اجرایی شدن فرمان جدید، بیلبوردها و بنرهایی در سرتاسر این کشور برافراشته شده که نحوه لباس پوشیدن زنان را دیکته می‌کند.
حکیم در پست‌هایی در پلتفرم اجتماعی X نوشته که محدودیت‌ها احتمالاً حتی به مدارس ابتدایی نیز گسترش خواهند یافت. وی افزود: « زنان افغان بار دیگر با بدترین آپارتاید جنسیتی تحت حاکمیت طالبان روبرو خواهند شد، همانطور که پس از سال 1996 مواجه شدند.»
هدر بار، مدیر موقت بخش حقوق زنان در دیده بان حقوق بشر، در 1095 روز پس از خروج ایالات متحده از افغانستان و قدرت گرفتن سریع طالبان می‌گوید که زنان، دختران و خانواده‌های آنها در افغانستان کم کم امید خود را نسبت به تغییر وضعیت از دست می‌دهند. او در این باره می‌گوید: به مرور آنها تسلیم می‌شوند و شروع به فکر کردن به این می‌کنند که با چه کسی باید ازدواج کنند. اندک اندک تلاشی که شما برای مطالعه در خانه از خود نشان می‌دهید از نظر افرادی که به شما کتاب می‌دهند، افرادی که به شما رایانه، اینترنت و... می‌دهند نافرجام به نظر می‌رسد. زندگی در این محیط و تاثیر آن بر سلامت روانی آنها، سخت‌ترین آسیبی است که زنان و دختران افغان با آن روبرو هستند. شما ابتدا استرس دارید و عصبانی هستید، اما با گذشت زمان، به نوعی دچار افسردگی و ناامیدی می‌شوید، که فکر می‌کنم این همان چیزی است که بسیاری از زنان و دخترانی که با آنها صحبت می‌کنیم، اکنون احساس می‌کنند. زنان دیگر به سختی نوری در انتهای تونل و تحت رژیم طالبان برای خود می‌بینند. چگونه می‌توانید دائما برای خود تکرار کنید که در پایان برنده خواهید شد. پس از گذشت سه سال، امیدوار ماندن به این فکر بسیار سخت است. اما زنان در کشور همچنین مقاومت آرام و بی‌صدا خود را در برابر فرمان‌های جدید طالبان انجام می‌دهند و گاهی اوقات امنیت خود را برای ابراز مخالفت به خطر می‌اندازند.علیرغم قوانین طالبان که آنها را مجبور به سکوت در ملاء عام می‌کند، زنان ویدئوهایی از آواز خواندن خود را پست می‌کنند و به اشتراک می‌گذارند.
رینا امیری، نماینده ویژه ایالات متحده در امور زنان، دختران و حقوق بشر افغانستان در نوشتاری برای The Hill گفت که فرمان‌های تبعیض آمیز و بی‌امان طالبان بی‌سابقه است. تلاش‌های نهادینه شده آنها برای هدف قرار دادن زنان و دختران افغانستان، آزار جنسیتی است. این سیاست‌های افراطی این دیدگاه را تقویت می‌کند که طالبان همان رویکردی را دنبال می‌کنند که در دهه 1990 منحوس در افغانستان در پیش گرفته بودند.
فرستاده ویژه آمریکا در امور افغانستان می‌گوید که « ایالات متحده از هر ابزاری که در اختیار دارد برای حمایت از زنان و دختران افغان استفاده خواهد کرد، از جمله همکاری و بسیج جامعه جهانی برای اطمینان از اینکه ما به طور جمعی برای طالبان شفاف سازی می‌کنیم که هرگونه پیشرفت در روابط عادی مشروط به پایان دادن به این افراطی گری‌ها و اتخاذ سیاست‌ها و پیشرفت‌های قابل توجه در وضعیت حقوق بشر در افغانستان خواهد بود.
پیوند سیدعلی، مدیر بین‌المللی نهاد زنان برای افغانستان با انتقاد از رفتار غرب در افغانستان می‌گوید: «به نظر می‌رسد که آمریکا، کانادا و بریتانیا عملا و در میدان دست از افغانستان شسته‌اند. امروز تاثیر بسیار کمی از تعامل و گفت‌و‌گوی آنها درباره افغانستان را شاهد هستیم. آنچه در تلویزیون آمریکا در جریان تخلیه نیروهای آمریکایی دیدیم دقیقاً همان احساسی بود که روی زمین داشتیم , عقب‌نشینی دیوانه‌کننده، تکان‌دهنده و بی‌معنی. این هرج و مرج هنوز هم بازتاب‌هایی دارد که ما امروز احساس می‌کنیم.
او همچنین از رزماری دی کارلو، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد انتقاد می‌کند، که اخیراً در نشست دوحه سوم در ژوئن سال جاری بر نگرانی‌های زنان افغان تاکید کرد، اما زنان افغان را از این گفتگوها با طالبان حذف کرد. به گفته سیدعلی، اعتراض‌های گروه‌های حقوق زنان منجر به یک رویداد دو ساعته با برنامه‌ریزی‌شده عجولانه در روز بعد از دوحه سوم شد که در آن تعداد محدودی از زنان منتخب افغان دعوت شدند و زمانی برای مشورت با گروه‌های گسترده‌تری از زنان نداشتند. بسیاری در این مراسم شرکت نکردند و انتقادهای خود از این روند را در رسانه‌ها علنی کردند.
رزا اوتونبایوا، رئیس نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان، در بیانیه‌ای گفت: قوانین جدید محدودیت‌های غیرقابل تحمل حقوق زنان و دختران افغان را گسترش می‌دهد، حتی شنیده شدن صدای زن در بیرون از خانه ظاهراً یک امر غیر اخلاقی تلقی می‌شود.
گروه‌های حقوقی پس از نشست ماه مه در دوحه به شدت از اقدام جنجالی سازمان ملل برای حذف این گروه‌ها، از جمله فعالان حقوق زنان، از نشست دو روزه درباره افغانستان به عنوان تلفات مشارکت دولت طالبان انتقاد کردند. در بیانیه‌ای که توسط گروهی از مدافعان سیاست ایالات متحده در مورد زنان و دختران افغان منتشر شد، آمده است که با وجود این نقض فاحش حقوق زنان، پاسخ منسجم، هماهنگ و مبتنی بر حقوق جامعه جهانی به این بحران وجود ندارد.این کشور تعهدی به حمایت از حقوق بشر و قوانین بین‌المللی از طریق گام‌های مشخصی مانند اقداماتی برای پاسخگو کردن طالبان در مورد سوء استفاده‌های آنها ندارد. درعوض، جامعه بین‌المللی با الگوی پذیرش تدریجی نقض حقوق زنان و دختران توسط طالبان درگیر شده است. این بیانیه می‌افزاید که این روند خطرناکی برای عادی‌سازی چنین سوءاستفاده‌هایی است.
با این حال، پیوند سیدعلی می‌گوید که اظهار نظرهای بسیاری ازسوی دولت‌ها صورت می‌گیرد اما هیچ حرکت ویژه و قابل توجهی رخ نمی‌دهد. او در مورد احساسات زنان افغان نسبت به دولت‌های غربی گفت: «آنها احساس می‌کنند که غربی‌ها این وضعیت را ایجاد کردند. آنها در دوحه با طالبان معامله کردند درحالی که زنان در پشت میز مذاکره جایی نداشتند. آنها معتقدند که غربی‌ها کشور را به طالبان سپردند و اکنون این مردم افغانستان هستند که باید این سرنوشت را زندگی کنند درحالی که غرب صدای آنها را هم نمی‌شنود.