شرق: صرف نظــر از انتخابات مضحک کره شمالی و عراق دوره صدام، انتخابات در کشــورهای در حال توســعه ماننــد ایران با مشکالات جدی مواجه است. در واقع انتخابات به شــکل امروزین آن، از دستاوردهای دنیای جدید اســت. از این رو نمادی از پذیرش قواعد تجربه شده جهانی و کســب اعتبار جهانی محسوب می شــود.

به عبارت دیگــر، انتخابات بــه نمادی از حکومت مبتنی بر آرای مردم تبدیل شــده است. اما کارکردها متفاوت اســت. در کشورهای توسعه یافته کنونی، هدف محدودکردن و نظارت پذیرکردن قدرت با مکانیسم های قانونی و نهادهای مدنی است. بر این اساس، احزاب به عنوان تشکل های سیاسی که افکار سیاسی جامعه را به طور نسبی نمایندگی می کنند و با توجه به توان تخصصی، مدیریت جامعه را برعهده می گیرند، به هنگام شکست در انتخابات، دولت سایه برای نظارت بر عملکرد دولت تشکیل خواهند داد.

نهادهای مدنی و صنفی نیز عامل دیگری اســت که موجب قاعده مندشدن و نظارت پذیرشدن سیاست می شود. عنصر بســیار مهم دیگر، رســانه های آزاد و رقابتی اســت که مقامات را زیــر ذره بین قرار داده، شــفافیت را به جامعه تقدیــم می کند و همچنین با تحلیل های خود، به ارتقای آگاهی های عمومی کمک می کند. پس از احزاب مســتقل و قوی که برایندی از رویکردهای سیاسی جامعه است،

نهادهای مدنی و صنفی و در نهایت رسانه های آزاد، نوبت به انتخابات رقابتی می رسد. انتخاباتی که شرایط کاندیداها اندک، قابل سنجش و به دور از شــرایط کیفی کشدار بوده تــا امکان هــر گونه اعمــال ســلیقه ای از آن زدوده شــود.

بنا بر این دیدگاه، انتخابات یک حلقه از فرایند مردم ســالاری خواهد بود و تنها در این شرایط است که امکان تحدید قدرت و به دنبال آن کارآمدی نظام وجود دارد. از این روست که انتخابات در گروهی از کشورها از حالت نماد مردم ســالاری فاصله می گیرد.

در کشــوری که احزاب مستقل با انــواع محدودیت هــا روبه رو هستند و پیوســتن به آنها برای آحاد مردم، محرومیت زاســت، هرگونه فعالیت مدنی و صنفی با نــگاه امنیتی رصد می شــود و همچنین صداوســیما به عنوان بزرگ ترین رســانه انحصاری است و در نهایت اینکه فیلترهای انتخاباتی نیز کــه بــرای کاندیداها عمــل می کننــد، گاه بنابر مصلحتی مانند دو انتخابات پیشــین، ســخت گیرانه و گاه بنابر مصلحتی کمتر ســخت گیرانه می شــوند. از این روســت که انتخابات نتوانســته است کارکرد مناسب خود را داشته باشــد.

نتیجه چنین فرایندی، پیدایش دولت های فاقد برنامــه و با درجه ای باال از پوپولیسم بوده است. در انتخاباتی که منجر به دولت ســیزدهم شد، وعده داده شــد که نرخ تورم در سال اول نصف شــده و به ۱۸ درصد برسد، در سال ۱۴۰۳ نرخ تورم تک رقمی شــود، سالی یک میلیون مسکن ســاخته شــود، به جای گشت ارشــاد در خیابان ها، گشــت ارشــاد مدیران راه بیفتد و با وجود تحریم ها، زندگی مردم بهبود یابد.

ادعای پشــتوانه مســتندات هفت هزار صفحه ای شد که تاکنون به رؤیت نرسیده است. کســانی در دولت سیزدهم قرار داده شدند که قول داده بودند با سرمایه اندک اشتغال زایی کنند، در دو روز بورس را ســامان دهند، نرخ ارز را با چند صد میلیون دلار کاهش دهنــد و... اما هیچ کدام نه تنها رخ نداد که بورس وضعیت اسفناکی پیدا کرده، نرخ ارز بیــش از ۱۶۰ درصد افزایش یافته، بخش حقیقی اقتصاد منهای نفت رشــد بســیار محدودی داشته، فضای مجازی محدودتر از گذشته شده، نارضایتی ها افزایش یافته و حتی دستاورد خالص سازی نیز دچار چالش شــده اســت.

اینها نشان می دهد که انتخابات به واقع بدون پشــتوانه های یادشــده، نمی توانــد کارآمد باشــد و به شایسته سالاری، کارآمدی بینجامد.