در ابتدای این یادداشت آمده است:
او مردم را صاحب کشور و مملکت می پنداشت (صحیفه امام،ج4،ص494)، انقلاب را حاصل تلاش آن ها به حساب می آورد، پایه ریزی نظام را ثمره تلاش آنها می دید (همان،ج21، ص401و403) و بر این اساس حقوقی را برای آن ها قائل بود که مسئولان موظف به تأمین و پاسداشت آن بودند و خود همواره مواظب و مراقب بود تا بر آن خدشه ای وارد نشود.
واضح هست که حفظ این حقوق ارتباط مستقیمی به سلامت راه و دفع خطرات رنگارنگ از نظام به یادگار گذاشته شده از وی و مردم ایران دارد که آن هم البته با حضور دائمی مردم در صحنه های مختلف بیمه شدنی است؛ اما با نگاهی همچون نگاه او به مردم و اهمیت نقش مردم و نه با نگاه ابزاری و از زاویه دید صحنه گردانی و مجلس آرائی و زینت المجالسی. چیزی که مردم خود به خوبی آن را درک می کنند و اگر در محدوده ای از زمان "از راه رسیده هائی" که "حتی از دور هم دستی بر آتش انقلاب نداشته اند" (تعبیرها از حضرت امام) با تریبون‌های در اختیار، فضا را غبار آلود و اذهانی را مشوب و امری را بر عده ای مشتبه کنند، باز این خود مردم هستند که با درایت رهبر فرزانه خود به اصلاح امر اقدام می نمایند و صحنه های ماندگاری را می آفرینند که از جمله آن حضور در صحنه های مختلف انتخابات است که کمابیش به تعداد سال‌های پیروزی انقلاب و برپائی نظام صورت گرفته است.
جالب است بدانیم که به منظور شناخت آسیب های این حضور مردمی که ممکن است با ایجاد فضای مسمومی که با تبلیغات رسانه های فرامنطقه ای و یا هر عامل دیگر بذر آن کاشته شود، امام خمینی(س) با توجه به سوابق امر در حکومت طاغوت و ترفندهای مرموز جهانخواران در کنار زدن مردم و به ویژه قشرهای مؤثر، همواره به روشنگری پرداخته و ضمن بیان دردها، درمانها را هم آسیب شناسانه مطرح کرده اند که لب کلام لزوم هوشیاری همراه با احساس مسئولیت و تأکید بر جنبه های اخلاقی و معنوی است که متعاقبا مختصری اشاره خواهد شد.

متن کامل این یادداشت را (در اینجا بخوانید)