این بیانیه که بدون نام امضا کنندگان منتشر شده است، با ارجاع به محتوای منتشر شده از نامه های محرمانه رهبری، مدعی "تحمیل نظرات شخصی" تیم مذاکره کننده به ولی فقیه و نظام شده است.
کیهان از بیانیه 2000 استاد دانشگاه و حوزه خبر داد که ضمن «عذرخواهی تیم مذاکره کننده در پیشگاه رهبری و ملت» به خاطر آنچه «تخلف از نظرات صریح مقام معظم رهبری در فرآیند مذاکرات» خوانده شده، خواهان توقف مذاکرات شده اند.
به گزارش عصر ایران، این بیانیه که بدون نام امضا کنندگان منتشر شده است، با ارجاع به محتوای منتشر شده از نامه های محرمانه رهبری (که منجر به پیگرد قضایی محمود نبویان شد)، مدعی "تحمیل نظرات شخصی" تیم مذاکره کننده به ولی فقیه و نظام شده و می نویسد: «گزارشها حاکی از تخلف از نظرات صریح مقام معظم رهبری در فرآیند مذاکرات است. مسئله، نه صرفا اختلاف نظر اولیه با رهبری، بلکه اصرار بر دیدگاههای شخصی در مقابل ولی فقیه و تحمیل آنها بر نظام است.»
بیانیه می افزاید: «آنچه موضوع را تلختر میکند، انتسابِ تصمیمات و تفاهمنامه به مقام معظم رهبری برای جلوگیری از نقد دلسوزانة نخبگان و مردمِ مقاوم بود.»
در بخشی از این بیانیه با ذهن خوانی تیم مذاکره کننده آمده است:
«رصد برخی گزارشها، بیانگر آن است که ذهنیت برخی مسئولانِ تصمیمگیر در مذاکراتِ منتهی به امضای تفاهمنامه، مبتنی بر انگارههایی چون «عدم تابآوری مردم در صورت تداوم جنگ»، «بیشتر بودن هزینه مقاومت از هزینه سازش»، «لزوم اعطای امتیازهای مهم به دشمنان» و «اعتماد به دشمن برای تحقق تعهدات» بوده است؛ اموری که با واقعیتهای میدانی انطباق ندارد.»
این بیانیه در نهایت با این توجیه که «مشروعیت اقدامات تیم مذاکرهکننده، بیشتر زیر سؤال نرود» از «تیم مذاکرهکننده و شخص جناب دکتر قالیباف» میخواهد که، «پیش از اجرای کامل و ملموس بندهای ۱، ۴، ۱۰ و ۱۱ از سوی دولت آمریکا، از هر گونه نشست و مذاکره جدید خودداری کنند».
نکته قابل توجه، اقدام روزنامه کیهان در انتشار این بیانیه به عنوان تیتر اول خود در کنار یادداشت روز آن است که بر «مسدود کردن روند ایجاد شبهه نسبت به مسئولان ارشد نظام» در جریان مذاکرات تاکید دارد.
متن کامل این نامه را می توانید در ادامه به نقل از روزنامه کیهان بخوانید.
با تأکید بر استیصال آمریکا
2000 استاد دانشگاه و حوزه: مذاکرات را تا اجرای تعهدات آمریکا متوقف کنید
بسمالله الرحمن الرحیم
امام حسین(علیه السّلام): «ألا و إنّ الدّعی بن الدّعی قد رکز بین اثنتین بین السّلّة و الذلّة و هیهات منا الذلّه»
مردم شریف و مقاوم ایران
ما جمعی از اساتید دانشگاهها و حوزههای علمیه کشور، ضمن تشکر از تلاشهای اعضای شورای عالی امنیت ملی و تیم مذاکرهکننده، بر اساس وظیفه شرعی و نخبگانی خود، لازم میدانیم باختصار نکاتی را درباره تفاهمنامه و مذاکرات،
متذکر شویم:
۱. بررسی تاریخی تحولات ایران از دوران قاجار تاکنون نشان میدهد که ریشه اصلی عقبماندگیها، نه کمبود امکانات، بلکه «عدم شناخت ظرفیتهای عظیم ملی»، «بیاعتمادی به توان داخلی»، «رویکرد پیشرفت برونزا»، «اتکا به کشورهای غربی» و «عدم مقاومت در مقابل استعمارگران» بود. انقلاب اسلامی با رویکرد استقلال، تکیه بر توانمندیهای درونی و استعمارستیزی، در تضاد با گفتمان وابستگی شکل گرفت. در طول نزدیک به نیم قرن از حیات جمهوری اسلامی، تقابل دو گفتمان با فراز و نشیبهایی همراه بود که میتوان نتایج غلبه هر گفتمان را در پیشرفت واقعی یا عقبماندگی کشور، منصفانه قضاوت کرد.
۲. جنگ اخیر، به وضوح «ظرفیتهای بالا و اقتدار جمهوری اسلامی» و «ضعف و افول هژمونی دولت مستکبر آمریکا» را به اثبات رسانید. با وجود این، متاسفانه عمق تحول و توازن قدرت، به درستی توسط برخی مسئولان و نخبگان درک نشده است و این امر خود را در تصمیمگیری اعضای شورای عالی امنیت ملی و تیم مذاکرهکننده درخصوص تفاهمنامه نشان داد. دلالتهای ضمنی پیامهای مقام معظم رهبری، در کنار رصد برخی گزارشها، بیانگر آن است که ذهنیت برخی مسئولانِ تصمیمگیر در مذاکراتِ منتهی به امضای تفاهمنامه، مبتنی بر انگارههایی چون «عدم تابآوری مردم در صورت تداوم جنگ»، «بیشتر بودن هزینه مقاومت از هزینه سازش»، «لزوم اعطای امتیازهای مهم به دشمنان» و «اعتماد به دشمن برای تحقق تعهدات» بوده است؛ اموری که با واقعیتهای میدانی انطباق ندارد.
۳. نقد تفاهمنامه به معنای نادیده گرفتن برخی منافع حاصله از آن برای ایران نیست، بلکه مسئله اساسی، «منطق مذاکره» است. جمهوری اسلامی در موضع پیروز و آمریکا در موضع استیصال قرار داشت؛ لذا در چنین شرایطی، اعطای هرگونه امتیاز راهبردی که منجر به بازسازی قوای دشمن و تضعیف توان بازدارندگی ایران شود، خطایی راهبردی است. نباید اجازه داد دشمنِ شکستخورده، از طریق میز مذاکره، ضعفهای خود را جبران و زمینه را برای تعرّضات آتی فراهم کند.
۴. از منظر شرع و قانون اساسی کشور، فصلالخطاب در سیاستهای کلان، دیدگاه ولیفقیه است. متأسفانه گزارشها حاکی از تخلف از نظرات صریح مقام معظم رهبری در فرآیند مذاکرات است. مسئله، نه صرفا اختلاف نظر اولیه با رهبری، بلکه اصرار بر دیدگاههای شخصی در مقابل ولی فقیه و تحمیل آنها بر نظام است. آنچه موضوع را تلختر میکند، انتسابِ تصمیمات و تفاهمنامه به مقام معظم رهبری برای جلوگیری از نقد دلسوزانة نخبگان و مردمِ مقاوم بود.
۵. ما ضمن درخواست از مسئولان خاطی جهت عذرخواهی در پیشگاه رهبری و ملت، به پیروی از مقام معظم رهبری «منتظر تحقق شروط» هستیم. در همین زمینه، با توجه به اینکه طبق صریح بند ۱۳ تفاهمنامه، شروع مذاکرات درخصوص توافق نهائی، منوط به اجرای برخی بندها شده است، از تیم مذاکرهکننده و شخص جناب دکتر قالیباف مجدّانه میخواهیم، پیش از اجرای کامل و ملموس بندهای ۱، ۴، ۱۰ و ۱۱ از سوی دولت آمریکا، از هر گونه نشست و مذاکره جدید خودداری کنند تا مشروعیت اقدامات تیم مذاکرهکننده، بیشتر زیر سؤال نرود.
۶. پس از اجرای کامل بندهای فوق توسط آمریکا، انجام مذاکرات بعدی، طبق فرموده مقام معظم رهبری، «به معنای پذیرش نظر دشمن نخواهد بود»؛ بنابراین، در صورت شکلگیری مذاکرات، تیم مذاکرهکننده برای مشروعیت و الزامی شدن اقدامات خود، موظف است برخلاف تجربیات تلخ گذشته، نظرات رهبری را به طور دقیق و کامل، ملاک عمل قرار دهد و به هیچ وجه از چارچوبهای مورد نظر معظمله خارج نشود.
۷. در پایان، اعلام میداریم که ملت سلحشور و عاشورایی ایران، ضمن حفظ وحدت و انسجام ملی، بر صراط مستقیم خمینی کبیر و خامنهای شهید ایستادهاند و عدول از فرامین ولی فقیه و نائب الامام را تحمل نخواهند کرد و هرگونه نافرمانی، با سد مستحکم مقاومت مردمی مواجه
خواهد شد.
والسلام علیکم و رحمةالله و برکاته
جمعی از اساتید دانشگاهها
و حوزههای علمیه کشور
