ایشان ۱۸ آذر ۱۴۰۴ و ۹۸ روز پیش از شهادت‌شان این نامه را به همسر خویش نوشتند.
در متن این نامه آمده است: ایام فرخنده‌ی میلاد با سعادت بانوی دو عالم، فاطمه‌ی زهرا(س) را به شما تبریک می‌گویم.
چه بگویم؟ زبانم قاصر است از این‌همه فداکاری و درایت در مدیریت خانواده و ایثارها و صبوری‌ها و فداکاری‌های مضاعف به‌جهت مصالح ملت.
من مطمئن هستم هیچگاه نمی‌توانم پاسخگوی زحمات شما باشم و امید به فضل الهی دارم که او در محاسبات خود کاستی‌های مرا جبران می‌کند.
در این چهل و اندی سالی که از انقلاب اسلامی می‌گذرد کمتر روزی بوده که کارهای اجرایی کشور مجال زندگی متعارف را برای من و شما فراهم کرده باشد. مخصوصاً در این ایام که جنگی سفاکانه رژیم صهیونیستی و آمریکا به‌راه انداخته‌اند.
نگرانی‌هایی متعدد برای شما، دوری من از خانواده، کارها را مشکل‌تر ساخته اما تحمل، بردباری و عقل دورنگر شما همه‌ی این مصائب را آسان نموده است. قدردان این‌همه فداکاری و تدبیر و حسن سلوک هستم.
شما در قلب من جا دارید و می‌دانید شان و جایگاه شما نزد من تالی تلو ندارد و همواره به داشتن چنین همسر عالم و مهذب و پارسا و پر گذشت بر خویشتن مباهات می‌کنم. خدای بزرگ را سپاس می‌گویم که چنین گوهر تابناک ظاهری و باطنی را به این‌جانب عطا فرمود. من و فرزندانم همگی دست پر محبت شما را می‌بوسیم و بر چشم می‌نهیم.
خوبست هرگاه فرصت کردید از همسران شهدای عزیز و فرزندان عزیز آنان مخصوصاً در این جنگ سراغ بگیرید و سلام من را برسانید و اگر امری داشتند پیگیری کنید.
ارادتمندعلی لاریجانی