پایگاه خبری جماران:  حجت‌الاسلام و المسلمین احمد مازنی، رئیس پیشین کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، یکی دیگر از سلسله یادداشت‌های «بازگشت به سنت بنیانگذار» را  نوشت و نسخه‌ای از آن را در اختیار جماران گذاشت که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

یکی از مسائل جنگ تحمیلی عراق علیه ایران مسأله خاتمه جنگ و آتش بس است. در این مورد اظهار نظرهای فراوانی شده و مطالب بسیاری در قالب خاطره و مقالات پژوهشی وجود دارد که بررسی همه این آثار از حوصله این یادداشت خارج است. اما چند نکته از مجموعه آثار به جای مانده از امام خمینی(س) و یاران امام، مسئولان وقت و نیز راویان و نویسندگان جنگ قابل توجه است که در اینجا به مواردی از آنها اشاره می‌شود:

 نکته اول بر اساس اطلاعات و اخبار موجود مدت زیادی از زمان آغاز جنگ نگذشته بود که صدام و حامیان منطقه‌ای و بین‌المللی‌اش، درخواست آتش بس دادند؛ حکومت عراق که قصد داشت سه‌روزه خوزستان را اشغال کند و به‌ سرعت به اهداف خود برسد، با گذشت شش روز از آغاز تجاوز نه‌ تنها در اشغال استان خوزستان موفقیتی کسب نکرده، بلکه به‌رغم اینکه افسران عراقی پیش‌بینی کرده بودند که خرمشهر را ظرف چند ساعت تصرف کنند، پشت دروازه‌های خرمشهر مجبور به توقف شده است. لذا با شکست طرح اولیه حکومت عراق (طرح پیروزی برق‌آسا)، در جنگ علیه جمهوری اسلامی که با ایثار و فداکاری رزمندگان و بسیاری از مردم مناطق مرزی، به‌ ویژه مردم خرمشهر حاصل شد، صدام در هفتمین روز جنگ هماهنگ با پشتیبانان جهانی‌اش در شورای امنیت سازمان ملل، پیشنهاد آتش‌بس می‌دهد. دیکتاتور عراق  ضمن اعلام پیروزی در جنگ و تعیین شرایط آتش‌بس خواهان دموکراسی برای مردم ایران می‌شود!

«عراق در جنگ یک‌ هفته‌ای خود با ایران به تمام اهداف نظامی‌اش دست‌یافته و اینک شرایط خود را برای آتش‌بس و انجام مذاکرات مستقیم ارائه می‌دهد. ایران باید حق حاکمیت عراق بر شط العرب و سه جزیره کوچک را در تنگه هرمز به رسمیت بشناسد و به مردم ایران حقوق کامل دمکراتیک عطا کند.»

 این در حالی بود که بخش قابل توجهی از خاک کشور ما در اشغال متجاوزان بود و پذیرش این پیشنهاد بازی در زمین دشمن و تن دادن به صلحی ذلت بار بود. لذا دولت جمهوری اسلامی ایران این پیشنهاد را نپذیرفت و امام خمینی(س) به این درخواست فریب‌کارانه صدام چنین پاسخ داد:«صدام حسین دستش را دراز کرده که با ما مصالحه کند! ما با او مصالحه نداریم. یک آدمی که کافر است، مفسد است؛ مفسد را ما نمی‌توانیم با او مصالحه کنیم. ما تا آخر با آن‌ها جنگ خواهیم کرد و ان‌شاءالله پیروز خواهیم شد. تکلیف ما این است که از اسلام صیانت کنیم و حفظ کنیم اسلام را. کشته شویم، تکلیف را عمل کردیم، بکشیم هم تکلیف را عمل کردیم.»

در اقدام دیگر سازمان کنفرانس اسلامی، کمیته حسن نیت تشکیل داد و اعضای این کمیته در تاریخ ۱۰ اسفند ۱۳۵۹  با امام خمینی(س)  ملاقات کردند. اعضای هیأت عبارت بودند از: احمد سکوتوره (رئیس جمهوری گینه) ـ‌‎ ‌‌الحاج داوود اجوارا (رئیس جمهوری گامبیا) ـ ضیاء الرحمن (رئیس جمهوری بنگلادش)‌‎ ‌‌ـ ضیاءُ الحق (رئیس جمهوری پاکستان) ـ بولنت اولوسو (نخست وزیر ترکیه) ـ حبیب‌‎ ‌‌شطّی (دبیرکل کنفرانس اسلامی) ـ یاسر عرفات (دبیرکل سازمان آزادی‌بخش فلسطین) و‌‎ ‌‌وزیران امور خارجۀ ترکیه، سنگال، بنگلادش و پاکستان‌.

سازمان در قطعنامه‌ای که به تصویب رساند، بدون درخواست برای عقب‌نشینی به مرزهای بین‌المللی، از طرفین خواست که آتش‌بس فوری را بپذیرند. کمیته صلح سازمان نیز از دو طرف درگیری خواست تا پیشنهادهای خود را در مورد آتش‌بس بیان کنند

امام در این دیدار، ضمن برشمردن ادله تجاوز صدام به ایران، به این افراد توصیه کرد بی‌طرف و بدون غرض موضوع جنگ را بررسی و متجاوز را تنبیه کنند. سپس ایران پیشنهادها و درخواست خود را مبنی بر اعلام متجاوز و عقب‌نشینی عراق از خاک ایران در نخستین سفر کمیته حُسن نیت به تهران اعلام کرد. 

امام در این دیدار گفت:«شما به کشوری آمدید که بالفعل قریب یک میلیون‌‎ ‌‌و نیم آوارۀ جنگی دارد که آنها را از شهرهای خودشان و منازل خودشان بیرون راندند، و‌‎ ‌‌همۀ انواع ظلم را بر این ملت و بر این آوارگان سزاوار دانستند. و شما به کشوری آمدید‌‎ ‌‌که ستمگرها به واسطۀ بستگی که دارند به قدرت‌های بزرگ، وارد شدند در این کشور از‌‎ ‌‌مرزهای ما ناگهان گذشتند و بعض شهرهای ما را به ظلم غصب کردند، و تمام جوان‌های ما‌‎ ‌‌را و کسانی که در آن جبهه بودند یا کشتند و یا بعضیشان را به اسارت بردند. شما در‌‎ ‌‌کشوری آمدید که ملت مظلوم ما به جرم اینکه می خواهد به اسلام خدمت کند و به اسلام‌‎ ‌‌برگردد و دست قدرت‌های بزرگ را ـ که بر خلاف موازین انسانی ـ اسلامی در اینجا به‌‎ ‌‌فعالیت مشغول بودند ـ قطع کند و حکومت جائر را از بین ببرد، و حکومت دلخواه‌‎ ‌‌خودش در این کشور اقامه بکند و تحت لوای اسلام زندگی کند.»