۱- براساس آیین نامه اجرایی انتصاب مدیران مدارس مصوبه اخیر جلسه ۹۹۷ شورای عالی آموزش وپرورش مورخ ۱۴۰۰/۴/۲۸ افرادی می توانند به عنوان مدیر مدرسه انتخاب شوند که علاوه بر سه صلاحیت عمومی، تخصصی و حرفه ای قابل سنجش و مدرک کارشناسی ارشد مرتبط با مدیریت آموزشی حداقل باید هشت سال سابقه کار آموزشی که سه سال آن در سمت معاونت در دروه تحصیلی در مدرسه باشد داشته است.؛ بنابراین اگر ایشان برای مدیریت مدرسه پیشنهاد شود، براساس آیین نامه مصوب شورای عالی آموزش وپرورش شرایط احراز حتی مدیریت یک مدرسه را ندارد.

۲- بنا بر راهبردهای امام و رهبری مسئله آموزش وپرورش مسئله اول در جمهوری اسلامی است. از سوی دیگر نهاد آموزش وپرورش مهم ترین نهاد تعلیم و تربیتی کشور است و مسائل اصلی و اول در کشور نیازمند آدم های باتجربه، دانا، توانا و راهبردی است. چگونه می توان سرنوشت راهبردی ترین مسئله کشور و راهبری بزرگ ترین نهاد تعلیم وتربیتی ایران را به افراد کم تجربه و مبتدی سپرد؟

۳- وزارت آموزش وپرورش از حیث کمی حجیم ترین، گسترده ترین، فراگیرترین، پیچیده ترین و اجتماعی ترین نهاد اجرائی کشور است. آیا آقای رئیس جمهور و نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی می دانند که وزارت آموزش وپرورش ۱۸ معاونت و سازمان تابعه دارد که هریک از معاونت ها و سازمان های تابعه به اندازه چند وزارتخانه در کشور است؟ آیا می دانند فقط اعضای شورای معاونان وزارت آموزش وپرورش ۲۸ نفرند؟ آیا می دانند تعداد ادارات آموزش وپرورش بیش از ۷۵۰ منطقه و شهرستان و تعداد مدارس ۱۱۰ هزار واحد آموزشی است؟ آیا می دانند تعداد معلمان و کارکنان آموزش وپرورش بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر است؟ آیا می دانند میزان بودجه سالانه آموزش به اندازه یک چهارم بودجه کل دستگاه های اجرایی کشوراست؟ چگونه رئیس جمهور محترم و نمایندگان مجلس مجاب خواهند شد که اداره بزرگ ترین نهاد آموزشی کشور را که بیش از ۱۵ میلیون دانش آموز تحت مدیریت دارد به کسی واگذار کنند که حتی شرایط احراز مدیریت یک مدرسه را ندارد؟

۴- آموزش وپرورش امروز با معضلات و بحران های جدی مواجه است؛ مسائلی که به دلیل فقدان اهتمام دولت ها و مجالس گذشته به مسائل مزمن و تا حدودی غیرقابل حل بدل شده است، از قبیل معضلات کیفیت آموزش، ترک تحصیل حدود ۹۵۰ هزار نفر، کاهش کیفیت مدارس دولتی، تنوع بیش از حد مدارس، فقدان اثربخشی و کارآمدی منابع انسانی، مصرفی شدن دستگاه آموزش وپرورش و گرفتار در مسائل روزمره و فقدان برنامه های توسعه و آینده نگر و از سوی دیگر مسائل کمی از قبیل مشکلات معیشتی و حقوق بسیار پایین معلمان، بلاتکلیفی طرح رتبه بندی معلمان، فقدان بودجه حداقلی و سرانه برای اداره مدارس، فضاهای فرسوده آموزشی  افت شدید فضاهای ورزشی و پرورشی از جمله این مسائل است. حل معضلات بنیادی و مزمن و بحران های پیش رو الزامات تصدی وزارت آموزش وپرورش توسط مدیر متناسب با این چالش هاست. فرد معرفی شده فاقد حداقلی شرایط لازم برای این مسئولیت است.

۵- امروز کشور با معضلات اساسی مانند اشتغال و بی کاری، معضلات اخلاقی و تربیتی، مهارت های اجتماعی و زندگی، نحوه زیست اخلاقی در فضای مجازی و... مواجه است. کیست که نداند حل بسیاری از این معضلات در گرو اهتمام ملی و همه جانبه به امر آموزش وپرورش جامعه است. فقدان مهارت لازم در زمینه اشتغال برای یک دانش آموخته دانشگاهی منشا آن را باید در آموزش وپرورش عمومی و عالی دانست. متاسفانه غفلت های گذشته از آموزش وپرورش ریشه بسیاری از نابسامانی های امروز است، سپردن سرنوشت آموزش وپرورش به افراد کم تجربه نه تنها مشکلات اساسی کشور را حل وفصل نمی کند بلکه بر معضلات گذشته می افزاید.

۶- از دستاوردهای بزرگ انقلاب در۴۰ سال گذشته تربیت نیروی انسانی متخصص و متعهد توسط دانشگاه های داخلی و دانشگاه های وابسته به آموزش وپرورش در حوزه تعلیم وتربیت و مدیریت آموزشی است. امروزه آموزش وپرورش در درون خود برخوردار از صدها متخصص تعلیم وتربیت و مدیران آموزشی باتجربه و داناست. بیش از ۳۰ سال است که درآموزش وپرورش شرایط احراز شغل برای دبیران مدارس، کارشناسان و مدیران آموزش وپرورش اجرایی شده است.

 آموزش وپرورش که تامین کننده نیرو برای همه دستگاه های اجرایی است، چطور از تامین یک وزیر از درون خود ناتوان باشد. به نظر می رسد اشکال در جای دیگری است. چنانچه رویکرد دولت جناب آقای رئیسی شایسته سالاری باشد نه خویشاوندسالاری و رابطه سالاری قطعا فرد نامبرده برای آموزش وپرورش پیشنهاد نمی شد، زیرا آموزش وپرورش در درون خود برخوردار از هزاران فردی مشابه ایشان است، اما متاسفانه برخلاف ادعاها رابطه سالاری جایگزین شایسته سالاری شده و این بزرگ ترین توهین و بی احترامی به خانواده بزرگ معلمان و فرهنگیان سراسر کشور است. ۷- وزیر آموزش وپرورش آن گاه شایسته تصدی وزارت بوده و می تواند موفق باشد که مورد حمایت بدنه و نخبگان آموزش وپرورش باشد. مخالفت تشکل های اصلی فرهنگیان با معرفی ایشان و عدم همراهی جامعه فرهنگیان دلیل روشنی بر عدم اهلیت ایشان برای این مسئولیت است. وزارت آموزش وپرورش یک سازمان فرهنگی و آموزشی است نه دستگاه اداری و پذیرش جامعه فرهنگیان شرط اولیه برای کسب موفقیت است. آنچه این روزها از صداهای معلمان شنیده می شود نه تنها استقبالی از فرد معرفی شده نشده، بلکه مخالفت های گسترده و رسمی از سوی تشکل ها و سازمان های معلمان ابراز شده و این پیام خوشایندی نیست. انتظار می رود مجلس محترم به ویژه نمایندگان فرهنگی، آموزش وپرورش را یاری کنند.

*شرق