جی پلاس، امام خمینی (ره) در سخنرانی ای که در سوم تیرماه سال 58 در قم و در دیدار با اهالی اردکان داشتند بر خطر شکست مکتب تاکید کرده و فرمودند:

«بسم الله الرحمن الرحیم

‌‌انقلاب هایی که در دنیا واقع می شود دو جور است: یک انقلاب انقلاب اسلامی است.‌‎ ‎‌و یک انقلاب غیراسلامی. انقلاب اگر انقلاب غیراسلامی باشد، این انقلاب بعد از‌‎ ‎‌انقلاب دیگر بند و باری در کار نیست. هر طوری که می خواهند با مردم عمل می کنند.‌‎ ‎‌مهاری در کار نیست. لکن انقلاب اگر اسلامی باشد، یعنی متکی به ایدۀ اسلام، متکی به‌‎ ‎‌احکام اسلام باشد، این باید از اول انقلاب تا آخر، ابد، که این انقلاب و آثارش هست،‌‎ ‎‌این اسلامی باشد و تحت احکام اسلام. ملت ما تا اینجا آمده است و بحمدالله با پیروزی‌‎ ‎‌به اینجا رسیده است؛ لکن پیروزی این نیست که ما فقط طاغوت را از بین ببریم. پیروزی‌‎ ‎‌اصیل آن است که ما بتوانیم متبدل بشویم به یک موجود انسانی، الهی، اسلامی، که همۀ‌‎ ‎‌کارهایمان، همۀ عقایدمان، همۀ اخلاقمان، همه اسلامی باشد.‌

الآن چشم همۀ متفکرین دنیا تقریباً دوخته شده است به ایران؛ و توجه به این الآن‌‎ ‎‌هست که آیا این ایرانی ها، که به این پیروزی رسیدند و مدعی هستند به اینکه اسلام‌‎ ‎‌بالاترین مکتب است، اسلام از همۀ مکتبهای عالم منزه تر است، آیا این مردمی که این‌‎ ‎‌ادعا را دارند، اینها چه جور هستند الآن؟ الآن که جمهوری اسلامی در ایران مستقر شده‌‎ ‎‌است، یعنی رژیم الآن رژیم جمهوری اسلامی است، آیا این نظام اسلامی در ایران چه‌‎ ‎‌اثری داشته است؟ همان مسائل سابق است، منتها مهره ها تفاوت کرده است؟ آن روز‌‎ ‎‌مأمورین انتظامی و مأمورین دولتی، آنها ظلم می کردند؛ و حالا پاسداران اسلامی و مردم ‎‌اسلامی و بازار اسلام ظلم می کنند؟ فقط اسم تغییر کرد و افراد تغییر کردند، لکن مسلک‌‎ ‎‌باقی است و مطالب باقی است؟ یا خیر، ... محتوا هم تغییر کرده است؟‌

من خوف این را دارم که ما در دنیا یک شکست بزرگ بخوریم. و آن شکست‌‎ ‎‌مکتبمان باشد. من از این بسیار خوف دارم. ما اگر مکتبمان محفوظ باشد و شکست‌‎ ‎‌بخوریم، اشکالی در کار نیست. بسیاری از اولیای خدا در مقابل غیر شکست خوردند اما‌‎ ‎‌مکتبشان محفوظ بود. اگر خدای نخواسته ما پیروز بشویم، به این معنا که آن دسته از‌‎ ‎‌ظالمها که بودند و آن دسته از چپاولگرها که بودند بیرون کردیم، لکن به جای آنها یک‌‎ ‎‌دسته ظلمۀ دیگری با یک محدودیت خاصی و چپاولگرهای دیگری با یک محبوبیتی‌‎ ‎‌به جای آن نشست، این موجب این می شود که مکتب ما در دنیا منعکس بشود ‌‌[‌‌که‌‌]‌‎ ‎‌مکتب درستی نبوده؛ شکست در مکتب واقع بشود. آن شکستی که جبران نپذیرد، این‌‎ ‎‌شکست است.‌

الآن ما در تمام سطح ایران می بینیم که یک نابسامانیهایی هست، یک اختلافاتی‌‎ ‎‌هست، یک کارهایی هست که نباید بشود. چیزهایی که برخلاف رضای خداست،‌‎ ‎‌برخلاف دستور پیغمبراکرم است، برخلاف دستور اسلام است، در همۀ سطح کشور واقع‌‎ ‎‌می شود. نه همه می کنند؛ لکن در تمام سطح کشور هستند اشخاصی که همچه کارهایی‌‎ ‎‌می کنند. و خوف این است که این به پای اسلام نوشته بشود؛ به پای جمهوری اسلام‌‎ ‎‌نوشته بشود؛ و در خارج بگویند این هم نظام اسلام و این هم جمهوری اسلام، که مثل‌‎ ‎‌سابق است با اختلاف افراد. همان طوری که سابق می ریختند توی خانه های مردم و‌‎ ‎‌می گرفتند و هیچ تحت قاعده ای نبود الاّ قاعدۀ جباریت و ظلم، حالا هم بی میزان مثلاً در‌‎ ‎‌بعضی جاها می روند خانۀ مردم ‌‌[‌‌را بازرسی‌‌]‌‌ می کنند؛ این پای اسلام حساب بشود. اگر‌‎ ‎‌پای خود ما حساب می شد، خوب، مسلک مسلک صحیح؛ لکن آنهایی که می خواهند‌ در این مملکت باشند آنها دارند خلاف می کنند، مثل کارهای رژیم سابق، آن را پای‌‎ ‎‌اسلام حساب نمی کردند. آنها یک دسته ای بودند که کارهایی می کردند، و روی رژیم‌‎ ‎‌طاغوتی بود. این به مسلک ما هیچ ضرری وارد نمی آورد؛ به مملکت ما ضرر وارد‌‎ ‎‌می آورد؛ اما مسلک ما محفوظ می ماند، و آنها را خلاف اسلام می دانستند؛ خلاف‌‎ ‎‌رژیم اسلامی می دانستند. لکن اگر امروز خدای نخواسته در طبقات مردم، خصوصاً در‌‎ ‎‌طبقات روحانیین که آنها در رأس هستند و آنها نمایندۀ اسلام هستند، اگر خدای نخواسته‌‎ ‎‌بعض اشخاص ملبس به لباس روحانیین یک کاری بکنند به اسم روحانی، یک کاری‌‎ ‎‌بکنند به اسم کمیتۀ کذا، و این کار برخلاف موازین شرعیه باشد، این را دیگر نمی آیند‌‎ ‎‌حساب کنند به اینکه این رژیم طاغوتی است؛ می گویند رژیم اسلامی است و این هم‌‎ ‎‌کارهایش! این هم حرفهایی است ... .‌

و لهذا امروز یک مسئلۀ خطرناکی مطرح است. ما آن وقت اگر شکست خورده بودیم‌‎ ‎‌از طاغوت، هیچ ابایی نداشتیم؛ خوب ما شکست خوردیم؛ حضرت امیر ـ سلام الله علیه ـ‌‎ ‎‌هم از معاویه شکست خورد. آن ابایی نبود؛ خوب ما یک مطلبی را می گفتیم، مطلب‌‎ ‎‌حقی داشتیم می گفتیم، نتوانستیم پیش ببریم؛ آنها غلبه کردند بر ما. اما امروز مسئله آن‌‎ ‎‌نیست. امروز یک صفحۀ دیگری در کار است. و آن این است که مسلمین، ملت ما،‌‎ ‎‌شکست داد طاغوت را، و رأی داد به جمهوری اسلامی، و شد مملکت مملکت‌‎ ‎‌اسلامی؛ اگر امروز ما یک خطاهایی بکنیم که دشمنهای ما در خارج دامن به آن بزنند،‌‎ ‎‌در داخل دامن به آن بزنند، و منعکس کنند در خارج و داخل به اینکه اسلام هم مثل سایر‌‎ ‎‌مکتبها بلکه پایینتر از او، این شکست شکستی است که جبران ناپذیر است. شکست‌‎ ‎‌حضرت امیر از معاویه هیچ اهمیتی نداشت؛ برای اینکه شکست مسلک نبود؛ شکست‌‎ ‎‌شخص بود. اما اگر ما الآن مدعی هستیم که اسلامی است رژیم ما، ولی وقتی برویم سراغ‌‎ ‎‌بازار ببینیم بازار همان بازار سابق است، ربا همان ربای سابق است، چپاولگری همان‌ ‎‌چپاولگری سابق است، اجحاف و گرانفروشی فوق العاده همان است که سابق بود؛ برویم‌‎ ‎‌توی ادارات هم ببینیم همان اشخاص و همان وضع و همان نابسامانی آنجا هم هست؛‌‎ ‎‌برویم در مثلاً دانشگاه ببینیم آنجا هم مسائل همان مسائل است؛ هر جا برویم همان‌‎ ‎‌مسائل باشد، این موجب این می شود که انعکاس پیدا بکند که رژیم فاسدی رفت، یک‌‎ ‎‌رژیم فاسدی جایش نشست. کاری ما نکردیم جز اینکه یک رژیم فاسدی را از بین‌‎ ‎‌بردیم که آن رژیم فاسد کارهایش پای اسلام حساب نمی شد. این خطر نبود که اگر‌‎ ‎‌چنانچه محمدرضا یک ظلمی بکند، یا سازمان امنیت مردم را چه بکند، این به اسلام‌‎ ‎‌مربوط است. هیچ. جدا بود. حساب اسلام جدا، حساب آنها هم جدا بود. این خطر آن‌‎ ‎‌روز هیچ نبود بلکه هر چه آنها ظلم می کردند اسلام تقویت بیشتر می شد: ‌‌لاَزَالَ یُؤَیَّدُ هَذَا‌‎ ‎‌الدِّینُ بِالرَّجُل الفَاجِرِ‎‌ رجل فاجر، آدم فاسق، آدم ظالم، هر چه ظلم بکند تأیید دین است.‌‎ ‎‌برای اینکه دین عدل است؛ او هر چه ظلم بکند مردم توجهشان به دین زیادتر می شود.‌‎ ‎‌اما امروز که مملکت یک مملکت اسلامی، رژیم یک رژیم اسلامی، و یک آزادی‌‎ ‎‌برای مردم پیدا بشود، از این آزادی اگر بخواهد خدای نخواسته یک استفاده های سوئی‌‎ ‎‌بشود و از این آزادی یک ظلمی بشود، تعدی بشود ـ عرض می کنم که ـ کارهایی که‌‎ ‎‌برخلاف مسیر انقلاب است بشود، اینطور نیست که ‌‌[‌‌شکست‌‌]‌‌ ما مثل شکست از‌‎ ‎‌محمدرضا باشد که برایمان اهمیت هیچ نداشت. امروز مسلک شکست می خورد. این‌‎ ‎‌است که مهم است.‌

باید ما همه بیدار باشیم، متوجه باشیم به اینکه از آزادی سوء استفاده نکنیم. حالا که‌‎ ‎‌آزاد هستیم، هرج و مرج بشود؛ هر کسی بخواهد برای خودش؛ همچو آزادی در بین‌‎ ‎‌بشر نباید باشد. در اسلام مطرح نیست یک همچو آزادی که کسی آزاد باشد که مردم را‌‎ ‎‌اذیت کند؛ کسی آزاد باشد که اجحاف بکند؛ و همین طور از سایر چیزها. امروز همۀ ما‌ امانتدار اسلام هستیم. اسلام الآن سایه افکنده بر سر ما؛ از باب اینکه رژیم سلطنتی مبدل‌‎ ‎‌شد به رژیم اسلامی. الآن که این امانت دست ما آمده است اگر خدای نخواسته ما به این‌‎ ‎‌امانت خیانت بکنیم و این را در نظر غربیها، در نظر دشمنهای ما، در نظر دشمنهای داخلی‌‎ ‎‌و خارجی و آن اشخاصی که می خواهند این نهضت را آلوده کنند، ننگین کنند، اگر ما‌‎ ‎‌الآن یک عملی بکنیم که بهانه دست اینها بدهیم، ما خیانت به اسلام کرده ایم؛ و باید همه‌‎ ‎‌چشمهایمان را باز بکنیم. بالاتر از همه طبقۀ روحانیون هستند که باید بسیار با توجه ـ حالا‌‎ ‎‌غیر سابق است؛ سابق روحانیون نمی توانستند کاری بکنند. اگر کاری هم می کردند،‌‎ ‎‌می گفتند که این ساواکی است. اگر یک معممی یک کار خلافی می کرد، مردم می گفتند‌‎ ‎‌این ساواکی است؛ این از خدمۀ ـ مثلاً ـ ظلمه است. امروز که همچه چیزی نمی شود گفت.‌

‌‌امروز اگر خدای نخواسته یک نفر روحانی ـ که نمی کند او؛ یک نفر صورت روحانی‌‎ ‎‌ـ بیاید در بینشان واقع بشود یا در کمیته ها برود و یک خلافی بکند، امروز دیگر‌‎ ‎‌نمی گویند ساواکی است، امروز می گویند روحانی است دارد این کار را می کند. دیروز‌‎ ‎‌ساواکی این کار را می کرد، امروز روحانی این کار را می کند. و همین طور شماها: دیروز‌‎ ‎‌بازار بازار طاغوت بود، امروز بازار اسلام است؛ محتوایش فرق کرد؟ نه؛ رباخور همان‌‎ ‎‌رباخور، گرانفروش همان گرانفروش، اجحاف کن همان اجحاف کن؛ و همین طور در هر‌‎ ‎‌جای مملکت که برویم. اگر محتوا تغییر نکند خوف این است که مکتب ما مورد اهانت‌‎ ‎‌واقع بشود؛ مردم از مکتب ما برگردند. و این بالاترین شکستی است که ممکن است بر ما‌‎ ‎‌وارد بشود. والاّ فرض کنید یک کسی هم ـ اینها هم نمی شود اما فرض کنید شد ـ اینها‌‎ ‎‌روابطشان را با هم درست کردند و امریکا هم پشت سرشان آمد و یک کودتا هم شد و ما‌‎ ‎‌را هم همه را کشتند و از بین بردند و خودشان جایش نشستند، این، شکست مسلک‌‎ ‎‌نیست؛ ما شکست نخوردیم؛ ما شکست طبیعی خوردیم نه شکست معنوی. اما اگر خود‌‎ ‎‌ما یک کارهایی بکنیم که در بین مردم، در بین جوامع، در بین متفکرین، با دامن زدن‌ دشمنهای ما در داخل و خارج بر مسائل، و اسباب این بشود که مکتب ما شکست بخورد،‌‎ ‎‌این شکست است که دیگر جبران ندارد. این شکستی است که در مقابل این، انبیا‌‎ ‎‌ایستادند. در مقابل این، اولیا ایستادند که این شکست واقع نشود. جانشان را دادند برای‌‎ ‎‌اینکه مکتبشان محفوظ بماند. در هر صورت، ما الحمدلله تا حالا آمده ایم لکن از این به‌‎ ‎‌بعد مشکلتر است مسئله، و اهمیتش بیشتر است.‌

و من از شما آقایان هم تشکر می کنم که از راه دور آمده اید با ما ملاقات کنید. و به‌‎ ‎‌رفقای خودتان و به دوستان ما و به برادرهای ما سلام من را تبلیغ کنید. خداوند همۀ شما‌‎ ‎‌را تأیید کند و موفق. ‌

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته‌»

‌‎صحیفه امام؛ ج 8، 271-276